Ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος τοῦ Ἀρχ. Ἱερωνύμου
γιά τήν Οἰκουμενική Κίνηση

Ακολουθεί εγκύκλιος της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου (2.4.1971) σχετική με την Εισηγητική Έκθεση αρμόδιας επιτροπής για την θέση της Εκκλησίας της Ελλάδος έναντι της Οικουμενικής Κινήσεως.

Παραθέτουμε την έκθεση κρίνοντας το περιεχόμενό της άκρως επίκαιρο και ενδιαφέρον.

Για να διαβάσετε την σχετική εγκύκλιο, πατήστε το εικονίδιο:

Ἄρθρο ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 197, 16 Ἰανουαρίου 2007

Μιά ἀμερόληπτη κρίση...

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Θέλω, σέ μιά σειρά σημειωμάτων μου, νά διατυπώσω προσωπική, ἀμερόληπτη κρίση γιά τήν ἀθεΐα. Γιά τό ρεῦμα σκέψης καί ζωῆς, πού κάλυψε, μέ παρέμβαση δυναμική, τήν ἱστορική διαδρομή τῶν νεώτερων χρόνων. ῾Ολόκληρη τή χρονική περίοδο, πού σχηματικά ἤ καταχρηστικά (ἄσχετο), ὀνομάστηκε “διαφωτισμός”. Καί, πού ἔτρεξε, μέ βῆμα γοργό καί ἁπλώθηκε, θριαμβικά, στίς μείζονες περιοχές τοῦ πλανήτη.

Αδύνατο, χωρίς την αγάπη

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α’ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 134

«... Πῶς νά σταθοῦμε κάτω ἀπό τό σταυρό, πῶς νἀ ἀντικρύσουμε τό Πρόσωπο τῆς ὑπέρτατης ἀγάπης, πού θυσιάζεται γιά τή δική μας σωτηρία καί πῶς νά ὁμολογήσουμε, ὅτι αὐτή ἡ ἀγάπη “συνέχει ἡμᾶς” (Β’ Κορινθ. ε’ 14), ἄν οἱ χορδές τῆς ψυχῆς μας δέ μελωδήσουν τόν ὕμνο τῆς ἀγάπης καί ἄν ὁ ἦχος αὐτῆς τῆς ἀγάπης δέν κατακυριεύσει τίς ὑπάρξεις μας;»

Τό ὅραμα, ἡ στάση καί ἡ νοοτροπία δυό διαφορετικῶν ὁμάδων ἀνθρώπων, τῶν ἀσεβῶν καί τῶν δικαίων ὅπως χαρακτηριστικά τά περιγράφει ἡ «Σοφία Σολομῶντος» στήν Παλαιά Διαθήκη.

Οἱ ἀσεβεῖς καί οἱ δίκαιοι

Σοφία Σολομώντος –Εκλογή

(Μετάφραση Ιω. Κολιτσάρα, Εκδόσεις Ζωή –Διασκευή)

Α’

Οι ασεβείς σκέφτηκαν και είπαν: «Μικρή και γεμάτη λύπες και κόπους είναι η ζωή μας. Δεν υπάρχει δε ελπίδα ότι θα ζήσουμε πέρα απ’ τον τάφο. Άλλωστε κανείς δεν γύρισε από τον άδη για να μας πει τα εκεί. Αυτόματα και τυχαία γεννηθήκαμε στον κόσμο. Και μετά το θάνατο, θα βρεθούμε σε τέτοια κατάσταση, σα να μην υπήρξαμε ποτέ. Καπνός που διαλύεται είναι η πνοή μας, ο δε λόγος μας, που βγαίνει από τις επιθυμίες και τις κινήσεις της καρδιάς μας, είναι σαν σπίθα. Όταν λήξει η ζωή μας, το σώμα μας θα γίνει στάχτη. Και αυτό που λέμε πνεύμα, θα διαλυθεί σαν κούφιος άνεμος. Το όνομά μας, όσο ο χρόνος θα περνά, θα λησμονιέται και κανένας δε θα θυμάται τα έργα μας. Η ζωή μας θα περάσει σαν το σύννεφο που δεν αφήνει ίχνη. Σαν σκιά περνά ο βίος μας και καμιά επιστροφή από τον θάνατο δεν υπάρχει.

«Λοιπόν, εμπρός, ας απολαύσουμε τα αγαθά που υπάρχουν γύρω μας, όσο μπορούμε περισσότερο, και με νεανική ορμή ας χαρούμε τον κόσμο. Ας μεθύσουμε με το πιο ακριβό κρασί, ας λουστούμε με αρώματα. Ας στολιστούμε με τριαντάφυλλα, πριν αυτά μαραθούν. Κανείς μας ας μη μείνει αμέτοχος από τις μεγαλοπρεπείς απολαύσεις μας. Παντού να αφήσουμε τα ίχνη των διασκεδάσεών μας, γιατί αυτές είναι το μερίδιο και η κληρονομιά μας πάνω στη γη.

Ἄλλη εἰς ταὐτό προσευχή
(Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἔπη θεολογικά: ΛΗ’, Migne XXXVII, 521)

Μετάφραση Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Καί τρίτη προσευχή μέ τό ἴδιο θέμα.

Σύ, πού μέ φωτιά καί μέ σύννεφο ὡδήγησες τήν παράταξι,

            Σύ, πού ἄνοιξες δρόμο

στό πέλαγος, καί στερέωσες τά κύματα

            στό πλάϊ τῶν κυνηγημένων,

κι’ ἔβρεξες ἀπ’ τόν οὐρανό παράξενο ψωμί

            σ’ αὐτούς, πού δέν τό περίμεναν·

κι’ ἀπ’ τήν πέτρα τήν ἀπόκρεμνη

            ἀνέβλυσες νερό.

Σύ, καί τώρα, ἔλα συνοδοιπόρος

            στό δοῦλο σου, πού σέ καλεῖ,

Χριστέ, τό φῶς τῶν ἀνθρώπων,

            φέρνοντας ὅλα δεξιά.

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Ἡ ἱκεσία ἑνός Ἁγίου», β΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1994), σελ. 83

Σημαντικό πατερικό κείμενο, φωτίζει ζωηρά τήν ἔννοια τῆς πίστεως, καί τή σημασία της στήν πνευματική ζωή τοῦ χριστιανοῦ.

ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Οσίου Πέτρου του Δαμασκηνού (Φιλοκαλία)

Η αληθινή πίστη είναι θεμέλιο όλων των αγαθών και θύρα των μυστηρίων του Θεού και νίκη άκοπη των εχθρών, και πιο αναγκαία από κάθε άλλη αρετή, και φτερά της προσευχής, και κατοίκηση του Θεού μέσα στην ψυχή. Γι αυτό όποιος ποθεί να την αποκτήσει, έχει χρέος να υπομένει κάθε δοκιμασία που θα του έρθει από τους εχθρούς και από τους πολλούς και ποικίλους λογισμούς, για τους οποίους κανείς δεν μπορεί να εννοήσει τελείως, ούτε να μιλά γι αυτούς, ή να τους βρει, παρά μονάχα ο εφευρέτης της κακίας διάβολος. Αλλά ας έχει θάρρος ο άνθρωπος αυτός· γιατί αν νικήσει τους πειρασμούς που έρχονται καταπάνω του με τόση βία και συγκρατεί το νού του ώστε να μην υποχωρήσει στους λογισμούς που φυτρώνουν μέσα στην καρδιά του, θα νικήσει με μιάς όλα τα πάθη. Γιατί δεν είναι αυτός που νίκησε, αλλά ο Χριστός που ήρθε μέσα του με την πίστη. Γι αυτούς τους ανθρώπους λέει ο Χριστός ότι: «όποιος έχει πίστη σαν κόκκο σιναπιού…» (Λουκ. 17, 6).

Αγάπη και πίστη

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α’ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 130

«... Ἡ ἔκχυση τῆς ἀγάπης, μαζί μέ τήν ὁμολογία τῆς πίστης μας, λέει ὁ ἑρμηνευτής Καβάσιλας, ἀποτελοῦν τήν ὁλοκλήρωση τῆς προετοιμασίας μας γιά τό Μυστήριο τῆς Εὐχαριστίας.»

Ἄλλη περί εὐοδίας προσευχή

(Ἔπη θεολογικά: ΛΖ’, Migne XXXVII, 520)

Μετάφραση Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Χωρίς τό Θεό μεῖς οἱ ἄνθρωποι δέν μποροῦμε νά κάνουμε οὔτε βῆμα. Τό ξέρει αὐτό ὁ ἅγιος Γρηγόριος καί καλεῖ καί πάλι τό Θεό κοντά του.

Δέν εἶναι δυνατό χωρίς ἐσένα

            οὔτε σέ βῆμα τό πόδι νά σηκώσω,

Χριστέ βασιληά, πού κάθε καλό

            εἶσαι γιά τούς ἀνθρώπους

καί σ’ ὄλα

            ἀνοίγεις ἴσιο δρόμο.

Σέ σένα ἐμπιστευμένος σχίζω αὐτό τό δρόμο,

            καί εἴθε νά μέ συνοδεύῃς

ἀπείραχτο καί πάντα νά μοῦ δίνῃς,

            ὅσα ἐπιθυμεῖ ἡ καρδιά,

καί νά μέ φέρνῃς, βασιληά μου,

            πίσω στό φτωχικό μου σπίτι

ὅπου, νύχτα καί μέρα,

            ἐλεύθερος νά θερμοπαρακαλῶ ἐσένα.

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Ἡ ἱκεσία ἑνός Ἁγίου», β΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1994), σελ. 81

Άρθρο ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 263, 16 Ὀκτωβρίου 2009

῾Η πικρία τοῦ πληρώματος

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Η ἐτήσια Συνέλευση τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος ὁλοκληρώθηκε. Οἱ εἰσηγήσεις καί οἱ συζητήσεις περατώθηκαν. Οἱ πόρτες ἔκλεισαν. Οἱ σύνεδροι ταξίδεψαν στίς ἑστίες τους. Τά δημοσιογραφικά δελτία σκόρπισαν, στούς πέντε ἀνέμους τῆς πληροφόρησης, τό μήνυμα, ὅτι τά “σοβαρά θέματα τῶν καιρῶν” μελετήθηκαν καί ἀντιμετωπίστηκαν, μέ κάθε προσοχή καί μέ κάθε διάκριση. Καί στόν πίνακα τῆς ἐπικαιρότητας ἀναρτήθηκε -ἀπό ποιό τολμηρό χέρι;- τό ἀχνό χάραγμα τῆς ἐλπίδας, ὅτι ἡ πυορροοῦσα διοίκηση τῆς ᾿Εκκλησίας μας μπῆκε στή διαδρομή τῆς ἀνάνηψης. Τοῦ ἐπανασυνδέσμου της μέ τήν ἁλυσίδα τῆς ᾿Αποστολικῆς ἐγκυρότητας. Καί τῆς ταυτοποίησής της μέ τά ἐπισκοπικά ἀναστήματα τῆς Πατερικῆς ἁγιότητας. 

Αὐτή εἶναι ἡ αἰσιόδοξη νότα, πού ἤχησε -ὄχι καί τόσο μελωδικά- ἀπό τή στημένη, Συνοδική ἐξαγόρευση. Διατυμπανίστηκε, ἀλλά δέν ἔπεισε. ᾿Ανάπαυσε καί παράδωσε στήν ἀγκαλιά τοῦ Μορφέα, τή χρυσοστόλιστη ὁμήγυρη τῶν ποιμένων, ἀλλά δέν ἔστησε γέφυρες, για νά καλύψει τό χάσμα καί τήν ἀπόσταση, πού κρατοῦν, σέ ψυχρή ἀπομόνωση καί ἀποξένωση τίς ἀκοές καί τίς ψυχές τοῦ προβληματισμένου καί πικραμένου ποιμνίου.