Ποιό βάζουμε πρῶτο;

Υλικά αγαθά; Επιτυχία; Εξουσία;
Αξίζει να τα θεωρούμε ως τα ανώτερα πράγματα σε αυτήν τη ζωή, θυσιάζοντας κάθε άλλο ιδανικό; αναρωτιέται ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Α', συνεχίζοντας τις παραινέσεις του προς τους νέους.

Σέ περασμένα μας σημειώματα, μιλῶντας γιά τήν ἀφοβία, ἀναφέραμε συχνά, πώς πρέπει νά ξεκαθαρίσουμε μέσα μας τί βάζουμε ὡς πρῶτο πρᾶγμα στή ζωή μας. Γι’ αὐτό, θά ἄξιζε νά ἐξετάζαμε αὐτό τό ζήτημα πιό κοντά. Θά ἔπρεπε νά βλέπαμε τί κάνουμε μείς τώρα καί τί πρέπει νά κάνουμε στό μέλλον.

Αὐτό τό ζήτημα ἔχει μεγάλη σημασία, γιατί συνήθως γιά ὅτι θεωρεῖ κανείς πιό σπουδαῖο ἀναγκάζεται νά θυσιάση ὅσα εἶναι λιγώτερο σημαντικά. Δέν μπορεῖ, βλέπεις, νά τά πετύχη κανείς ὅλα. Θά ἦταν, λοιπόν, τραγικό νά θυσιάση κανείς πολλά πράγματα γιά κάτι, πού στό τέλος ἀποδεικνύεται ἀληθινά ἀσήμαντο.

Βαδίζοντας μέ τόν Χριστό

Παίρνοντας αφορμή από τη συνοδοιπορία του αναστημένου Ιησού με τους δύο μαθητές προς Εμμαούς, ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α' μάς επισημαίνει ότι "...ο Κύριός μας είναι έτοιμος να έλθη και κοντά μας, αν οι συνομιλίες μας είναι καλές και καθαρές, αν οι κουβέντες μας είναι γεμάτες αγάπη και ανωτερότητα...".

Μιά ἀπ’ τις πασχαλιάτικες διηγήσεις τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, τό ἐπεισόδιο τῆς Ἐμμαούς, εἶναι ἀπ’ τις πιό χαριτωμένες, πού ἔχουν γραφῆ μέσα στήν παγκόσμια λογοτεχνία.

Νομίζει κανείς πώς ἀκούει τό ρυθμικό τους περπάτημα, καθώς δύο Μαθηταί τοῦ Κυρίου προχωροῦν ἀπ’ τά Ἱεροσόλυμα πρός τό χωριουδάκι, τήν Ἐμμαούς, πού ἦταν πάνω-κάτω δύο ὧρες δρόμο ἀπ’ τήν πρωτεύουσα. Εἶναι τόσο ἀφωσιωμένοι στή συζήτησή τους, πού καλά-καλά δέν πῆραν εἴδηση, καθώς τούς πλησίασε ἕνας ἄλλος Ὁδοιπόρος.

Παιδιά τῆς "Πλατυτέρας"

Με αφορμή γιορτή της Παναγίας μας, ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α', μας καλεί να μοιάσουμε στην "Πλατυτέρα των ουρανών" και αφού την ευχαριστήσουμε, να την ικετεύσουμε να πλατύνουμε κι εμείς τη σκέψη μας, την αγάπη μας και την προοπτική της ζωής μας.

Ἡ χθεσινή ἑορτή τῆς Παναγίας μᾶς θύμισε πιό ζωντανά καί πιό ἔντονα τή μορφή Της. Ὅλων μας οἱ σκέψεις εἶχαν στραφῆ πρός τήν Μεγάλη Μητέρα τοῦ Κυρίου μας καί ὅλων μας οἱ καρδιές κάτι εἶχαν νά τῆς ψυθιρίσουν συνειδητά καί πιό ἐπίμονα: Μιά εὐχαριστία γιά κάτι πού μᾶς ἔχει κιόλας χαρίσει, μιά ἱκεσία γιά κάτι πού ποθοῦμε νά μᾶς δώση, μέ τή «πρεσβεία» Της στόν Υἱό Της. Ἀλλά καί κάθε μέρα μυριάδες καί ἑκατοντάδες χιλιάδες καί ἑκατομμύρια στόματα ἐπαναλαμβάνουν τό «ταῖς πρεσβεῖαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς». Πόσες ψυχές μέχρι τώρα δέν ἔχουν ἀνακουφισθῇ καί στηριχθῇ, προφέροντας μέ εὐλάβεια τήν ἁπλῆ ἀλλά καί θερμή αὐτή ἱκεσία...

Κι’ ἐμεῖς, ὅλοι μαζί ὅσοι διαβάζομε αὐτό τό περιοδικό, μήπως θά ἔπρεπε, μέ τήν εὐκαιρία τῆς χθεσινῆς ἑορτῆς, κάτι νά Τῆς προσφέρουμε; Ποιό θά ἔπρεπε νά ἦταν τό δῶρο μας στήν ἑορτή Της; Θά σᾶς ἐπρότεινα, ἄν ὄλοι συμφωνεῖτε μαζί μου, νά Τῆς προσφέρουμε μιά ἱκεσία μας καί αὐτό νά εἶναι τό δῶρο μας. Ἡ ἱκεσία μας νά εἶναι γιά νά Τῆς μοιάσουμε σέ κάτι. Νά Τῆς ζητήσουμε νά γίνουμε κάπως σάν κι’ Ἐκείνη.

Γιά νά γίνωμε ἄφοβοι

Στό περασμένο σημείωμα ἐξετάσαμε τά ἐμπόδια, πού μπαίνουν στό δρόμο μας καί δέν μᾶς ἀφίνουν νά γίνουμε ἄφοβοι. Σέ ἄλλα προηγούμενα σημειώματα εἴδαμε ἐπίσης μερικά ἀπ’ τα μέσα πού βοηθοῦν, γιά ν’ ἀποκτήσουμε ἀφοβία. Ἕνα ἀπ’ αὐτά, ἄς τό ἐπαναλάβουμε καί ἄς μή τό ξεχνοῦμε ποτέ, ἦταν ἡ ἀποφασή μας γιά νά ὑποστοῦμε καί μεγάλες καί μικρές θυσίες. «Λέγω δέ ὑμῖν τοῖς φίλοις μου﮲ μή φοβηθῆτε ἀπό τῶν ἀποκτεννόντων τό σῶμα, καί μετά ταῦτα μή ἐχόντων περισσότερόν τι ποιῆσαι», εἶπε ὁ Κύριός μας στούς μαθητάς Του. Κάποιος ἄλλος πρόσθεσε πώς δέν ὑπάρχει στόν κόσμο πιό φοβερός ἄνθρωπος, ἀπό ἐκεῖνον πού δέν φοβᾶται τόν θάνατο.
Σήμερα, τελειώνοντας τήν ὅλη σειρά, τή σχετική μέ τήν ἀφοβία, ἄς ἐξετάσουμε καί κάτι ἀκόμη, πού θά μᾶς βοηθήση νά γίνουμε πραγματικά ἄφοβοι: Πρόκειται γιά τήν πεποίθηση, ὅτι, ἀκολουθῶντας τόν δρόμο τοῦ Θεοῦ θά βγοῦμε στό τέλος, ἐν πάσῃ περιπτώσει, κερδισμένοι.

Καμουφλαρισμένη δειλία

Απευθυνόμενος σε "μαθητές", ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α', επισημαίνει τον κίνδυνο της καμουφλαρισμένης δειλίας με τη δικαιολογία της "αμεροληψίας" ή της πρόφασης.

…ἐξετάσουμε κάτι τί πιό πεζό: τή δειλία στή πιό ἄσχημή της μορφή, δηλαδή τή καμουφλαρισμένη δειλία.

Αὐτή εἶναι ἕνα μεγάλο ἐμπόδιο γιά τήν ἀπόκτηση τῆς ἀφοβίας. Θά ρωτήσετε: Τί εἶναι αὐτή ἡ καμουφλαρισμένη δειλία; Εἶναι, ἁπλούστατα, ἡ δειλία πού κατορθώνουμε νά τήν παρουσιάσουμε μέ χίλια δυό ἄλλα φορέματα, δῆθεν πιό ὡραῖα, πιό ἑλκυστικά.

Ἄς ὑποθέσουμε πώς κάποιος ἔχει ἀδικήσει ἕναν ἄλλον. Ἡ ἀδικία του εἶναι καταφάνερη, φωνάζει μέχρι τόν οὐρανό. Ἐμεῖς, ἄν ἤμαστε ἄνθρωποι ἄφοβοι, δέν θά ἔπρεπε νά πάρουμε τό μέρος τοῦ ἀδικουμένου; Θά σκεφθῆτε, ἴσως, μά ἀφοῦ κανείς δέν μᾶς κάλεσε, τί θέλουμε νά βγοῦμε μείς μέσα στήν μέση; Δέν ἔχει σημασία. Σέ ὑποθέσεις ὅπου καταπατάται ἡ δικαιοσύνη δέν πρέπει νά περιμένουμε νά μᾶς εἶχαν καλέσει. Θά πρέπει νά τρέξουμε νά βοηθήσουμε τόν ἀδικούμενο. Νά ἀποκαταστήσουμε τό δίκαιο. Αὐτό εἶναι, βέβαια, τί πρέπει. Ἐμεῖς, ὅμως, τί κάνουμε; Ἀπό δειλία δέν κάνουμε τίποτε.

Ἡ ἀξία τῆς μικρῆς θυσίας

Ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α' μάς προτρέπει να αγαπήσουμε τις μικρές, αφανείς θυσίες που μας ζητά κάθε τόσο ο Κύριός μας.

Τελειώνοντας τό τελευταῖο σημείωμά μας ὑποσχεθήκαμε πώς σήμερα θά ἐξετάζαμε ἄν μπορῇ νά τελειώσουν κάποτε αὐτές οἱ καθημερινές μικροθυσίες καί νά ἀπαλλαγῆ κανείς ἀπ’ αὐτές.

Τί λέτε σεῖς, εἶναι δυνατόν νά τελειώση κανείς μιά καί καλή μ’ αὐτές; Ἐγώ προσωπικά νομίζω, πώς μιά καί διαλέξαμε αὐτό τό δρόμο, δέν εἶναι δυνατόν νά τελειώσουμε ἔτσι εὔκολα, δηλαδή μέ μιά μοναδική καί μεγάλη θυσία. Αὐτό θά ἔμοιαζε, σάν ἕνας ἀθλητής νά ἤθελε νά πετύχη τό μεγάλο ρεκόρ, ἀλλά νά μή τοῦ ἄρεσαν οἱ καθημερινές οὔτε ἀτέλειωτες προπονήσεις οὔτε οἱ ἄλλοι περιορισμοί, πού εἶναι ὑποχρεωμένος νά βάζη στόν ἑαυτόν του, «γιά νά κρατιέται σέ φόρμα» τότε θά ἦταν σάν νά ἔλεγε: «Τήν ἡμέρα πού θά εἶναι γιά νά σπάσω τό ρεκόρ, μάλιστα, ἀξίζει νά κοπιάσω καί νά κουραστῶ, ἀλλά νά σκοτώνουμαι καί νά τυραννιέμαι κάθε μέρα, δέ μ’ ἀρέσει καθόλου...». Τί λέτε, θά ἔσπαγε ρεκόρ ἕνας τέτοιος ἀθλητής; Πολύ φοβοῦμαι πώς ὄχι ρεκόρ δέν θά ἔσπαγε, μά θά ἔμενε πιό πίσω κι’ ἀπ’ τόν πιό ἀσθενικό ἀθλητή, πού μέ ἐπιμονή ὅμως κάνει τήν καθημερινή του προπόνησι. Γι’ αὐτό κι’ ἐμεῖς, μιά καί ἀποφασίσαμε νά τραβήξουμε τό δρόμο τῆς δημιουργίας καί τῆς θυσίας, ἄς προσέξουμε τίς καθημερινές καί μικροῦλες θυσίες.

Ὁ φόβος τῆς μικρῆς θυσίας

Συγκινητική προτροπή να εφαρμόζουμε την απόφασή μας για "Θυσία" όλων για το γενικό καλό και στις μικρές λεπτομέρειες της καθημερινής μας ζωής, μας δίνει με το κείμενο που ακολουθεί ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α'.

Ὅλοι, ἀσφαλῶς, θά ἐπιθυμούσαμε ν’ ἀποκτήσουμε τήν ἡρωική αὐτή ἰδιότητα, νά εἴμαστε ἄφοβοι καί ἀτρόμητοι. Ὅλοι ἐπίσης θά ἔχωμε ὀνειρευτεῖ νά ἰδοῦμε ἕναν καλύτερο καί ὡραιότερο κόσμο καί νά ζήσουμε μέσα σ’ αὐτόν. Γιατί ποιός ἀπό μᾶς δέν θἄθελε νά δῆ μέσα στήν οἰκογένειά του νά βασιλεύη πάντα ἡ ἀγάπη, ἡ χαρά καί ἡ εὐτυχία. Ποιός δέ θά ποθοῦσε μέσα στό σχολεῖο νά εἶναι ὅλοι σάν ἀδέλφια, νά μαθαίνουν ὅσο τό δυνατόν περισσότερα πράγματα καί ν’ ἀναπτύσσωνται ὅσο τό δυνατόν πιό πολύ. Ποιός δέ θἄθελε στή δουλειά, ὅπου τυχόν ἐργάζεται, οἱ συνθῆκες νά εἶναι πιό ἀνθρώπινες, οἱ ἀμοιβές νά εἶναι πιό δίκαιες, νά ὑπάρχη ἀλληλεγγύη καί συνεργασία καί νά μή συμβαίνη ἐκεῖνο πού λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: ὁ ἕνας δέν ἔχει νά φάη, ἐνῷ ὁ ἄλλος ἀσωτεύει κι’ εἶναι πάντα μεθυσμένος. Ποιός δέν ἔχει ὀνειρευθῇ μιά κοινωνία ὅπου ἔχει φύγει ἡ σκληρότης, ὅπου ἐπικρατεῖ τό στοργικό ἐνδιαφέρον τοῦ ἑνός γιά τόν ἄλλον, ὅπου ὅλοι ζοῦν σάν μιά οἰκογένεια. Τέλος ὑπάρχει κανένας, πού δέν θά ἤθελε νά ἰδῇ μιά μέρα νά παύσουν οἱ πόλεμοι καί οἱ αἱματοχυσίες καί τά ἔθνη νά ζοῦν σάν μιά παγκόσμια ὁμοσπονδία;

Κάθε ἄνθρωπος ἀσφαλῶς τά ποθεῖ ὅλ’ αὐτά τά πράγματα. Τό κακό εἶναι μόνο, πώς ὅταν ἔλθη ἡ ὥρα, πού γιά νά γίνουν ὅλ’ αὐτά θά ἀπαιτηθοῦν θυσίες, δηλαδή θά πρέπει νά μή κυττάζη κανείς τόν ἑαυτό του, τότε πολλοί θυμοῦνται μόνο τόν ἑαυτούλη τους.

Πίστις καί ἔρευνα

Ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α', με αφορμή τη λανθασμένη αντίληψη "Πίστευε καί μή ἐρεύνα", μας εξηγεί γιατί η έρευνα όχι μόνο δεν βλάπτει την πίστη αλλά αντιστρόφως την ενισχύει.

Για να διαβάσετε τις σκέψεις του μακαριστού αρχιεπισκόπου, πατήστε το παρακάτω εικονίδιο:

Εἴμαστε ἄφοβοι;

Τί θα κάνουμε όταν η απόφασή μας να εφαρμόσουμε στη ζωή μας τον πρώτο και σπουδαιότερο νόμο της βασιλείας του Θεού δεν βρίσκει πουθενά αναγνώριση; Θα έχουμε τη δύναμη να επιμείνουμε να εφαρμοσθεί;

Για να διαβάσετε τις σκέψεις του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου Α' πατήστε το παρακάτω εικονίδιο: