Χωρίς προκλητικότητα

Συνεχίζοντας τις παραινέσεις του προς "μαθητές", ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α', μας καλεί να μιμηθούμε τον Κύριό μας στη συναναστροφή μας με τους συνανθρώπους μας και να προσέξουμε να μην είμαστε προκλητικοί στη συμπεριφορά μας απέναντί τους, αλλά να τους φερόμαστε με αγάπη και καλωσύνη.

Άφοβοι, λοιπόν. Μάλιστα, άφοβοι απέναντι σε οποιαδήποτε και σε οσηδήποτε αντίδραση. Αφού έχουμε πάρει την απόφαση να εφαρμόσουμε στη ζωή μας το νόμο του Θεού, θα πρέπει να έχουμε προϋπολογίσει και την αντίδραση.

Προσοχή όμως! Αυτό δεν σημαίνει, ότι σώνει και καλά πρέπει να προκαλούμε εχθρότητες. Ενώ θα πρέπει να είμασθε πραγματικά άφοβοι, ταυτοχρόνως έχουμε υποχρέωση να αποφεύγουμε κάθε τι, που είναι προκλητικό ή προσβλητικό διά τους άλλους. Ακριβώς, επειδή διεξάγουμε μια μάχη, γι’ αυτό πρέπει να κάνουμε όσο το δυνατόν πιο πολλή οικονομία στις δυνάμεις μας.

Κήρυγμα Κυριακής Αγίων Πάντων
(Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38, ιθ΄ 27-30)

Αποστολικό Κήρυγμα Κυριακής Αγίων Πάντων
(Εβρ.ια΄, 33-40 & ιβ΄, 1-2)

Μοιρολατρεία ή αγών;

Ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών κυρός Ιερώνυμος Α΄ μάς επισημαίνει ότι οι αγώνες χρειάζονται κόπους και θυσίες. Θα πρέπει, μας τονίζει, να μην αγωνιζόμαστε μοιρολατρικά. Να μην δειλιάζουμε στις δυσκολίες του αγώνα μας και να θυμόμαστε ότι...

..."ενώ όλο το έργο του Χριστού φαινόταν ότι ναυαγούσε πάνω στο ξύλο του Σταυρού, αυτό ακριβώς (το ξύλο του Σταυρού) ήταν ο θρίαμβός Του".

Μερικοί, που δεν τους αρέσουν οι πολλές φασαρίες, θα έχουν σκεφθή: Μα δεν βαρυέσαι. Τι τις χρειάζομαι όλες αυτές τις σκοτούρες; Γιατί να πάρω τέτοιες αποφάσεις, που να με αναγκάσουν να αντιμετωπίζω αντιδράσεις και εχθρότητες; Δεν είναι καλύτερα να καθίσω στην ησυχία μου;

Βέβαια είναι καλύτερα. Δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία, υπό ένα μόνο όρο: Πώς θ’ αποφασίσουμε να είμασθε ευχαριστημένοι με το βούρκο. Άμα κατορθώσουμε να μας αρέσει να κυλιόμασθε στο βούρκο, τότε θα είναι ωραία.

Μητροπολίτου Αττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Σπορά τοῦ λόγου», σελ. 68-74, α΄ έκδ. (Αθήνα: Εκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1981)

Κυριακή της Πεντηκοστής
(Ιωάν. ζ΄37-52)

"Η πηγή του αγιασμού"

...Ποιός μπορεί ν' αρνηθεί τη δυναμική έλευση του Αγίου Πνεύματος;
...Έρχεται για να μας σώσει και να μας γιατρέψει. Να μας διδάξει την αλήθεια. Να μας νουθετήσει, να μας ενισχύσει, να μας παρηγορήσει, να μας φωτίσει.
Καθώς το Άγιο Πνεύμα μπαίνει μέσα μας ενεργεί με τη θεϊκή, διακριτική Του δύναμη στην προσωπικότητά μας. Μας λούζει και μας καθαρίζει απ' όλους τους μολυσμούς της αμαρτίας. Μας δίνει τον φωτισμό να γνωρίσουμε τον κόσμο του Θεού και να εμβαθύνουμε στις αλήθειες του Θεού. Μας εφοδιάζει με την απαραίτητη δύναμη, για να πορευτούμε στην καινούργια μας ζωή και να βιώσουμε σα μέλη της βασιλείας του Θεού.
Δραστική η ενέργειά Του μέσα μας κατά το πρώτο ξεκίνημα, ταρακουνάει την ύπαρξή μας και γεννάει τη σωτήρια διάθεση της μετάνοιας. Μας εμπνέει τα δάκρυα της συντριβής και τη θερμή ικεσία του Θείου ελέους
Ύστερα μας προσανατολίζει στο πρόσωπο του Λυτρωτή και μας ενισχύει να περπατάμε στο πλάι του, αφοσιωμένοι στο θέλημά Του και γοητευμένοι απ' τη λάμψη του προσώπου Του.
Ωσότου μας φέρει στην πλήρη ανακαίνιση και στη θέωση.

Το μάθημα του Σταυρού

Σχολιάζοντας την αναστάτωση που δημιουργήθηκε μεταξύ των Αποστόλων, λίγο πριν το Πάθος του Κυρίου, για τη μελλοντική πρωτοκαθεδρία, ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α' υπενθυμίζει σε όλους μας ότι ο Κύριός μας δεν ήλθε για να Τον υπηρετήσουν οι άλλοι αλλά για να υπηρετήσει Αυτός τους άλλους.
Παραδειγματιζόμενοι, λοιπόν, κι εμείς από τον Κύριό μας,... 

...καλούμαστε να εκπληρώνουμε αυτό το χρέος μας προς τον συνάνθρωπο, βαδίζοντας το δρόμο της θυσίας.

Καθώς τις ημέρες αυτές θα ατενίζουμε τον Εσταυρωμένο, ας προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε πιο πολύ στα άγια Πάθη Του. Ας κυττάξουμε να νοιώσουμε πιο βαθειά το μεγάλο νόημά τους, που έχουν για τη ζωή μας. Γι’ αυτό κι’ εμείς, σήμερα, σε τούτο το σημείωμα, ας εξετάσουμε ένα γεγονός, που ίσως θα Του κόστισε πιο πολύ και από τους πιο φοβερούς πόνους. Όχι γιατί ήταν πιο βάρβαρο και πιο σκληρό από τα υπόλοιπα Παθήματα, αλλά γιατί προερχόταν από τους δικούς Του, απ’ τους Μαθητάς Του. Συνήθως δεν το τοποθετούμε μαζί με τα Πάθη. Σίγουρα, όμως είναι ένα απ’ τα πιο σκληρά καρφιά, που τρύπησε την καρδιά του Κυρίου.

Κήρυγμα Κυριακής Πατέρων Α΄ Οικουμενικής Συνόδου (Ιω. ιζ΄ 1-13)

Ἡ δική σας συμμετοχή

Συνεχίζοντας τις παραινέσεις του προς ...μαθητές, ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α', τονίζει ότι...

...ο καθένας μας μπορεί να εργαστεί στον χώρο του για να βασιλεύσει ο Θεός μέσα στην ψυχή μας και στην ψυχή των άλλων ανθρώπων.

Είχαμε πει σ’ ένα από τα προηγούμενα σημειώματα, πως η συμμετοχή σας στο έργο της Βασιλείας του Θεού μπορεί να είναι και μεγάλη και σημαντική. Νομίζω πως είναι σήμερα καιρός να το εξετάσουμε πιο πολύ το ζήτημα αυτό.

Πρώτα-πρώτα, λέγοντας εργασία για τη Βασιλεία του Θεού, δεν πρέπει να νομίσουμε πως πρόκειται για κάποια προσπάθεια, που θα μας κάμη απόκοσμους και ασκητικούς. Μια τέτοια αντίληψη θα ήταν ολότελα λανθασμένη και για άλλους πολλούς λόγους, αλλά για τον ένα και σπουδαιότερο: Είπαμε, ότι εμείς θα έχουμε ως πρότυπό μας τον Κύριο. Ε, ο Κύριός μας δεν ήταν ούτε απόκοσμος ούτε ασκητικός. Ίσα-ίσα μάς θέλει μέσα στην κοινωνία, τόσο μάλιστα στενά δεμένους μαζύ της, ώστε να μοιάζουμε με το προζύμι μέσα στο υπόλοιπο ζυμάρι.

ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΙ ΖΩΗΦΟΡΟΝ
ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 
 

Ἀρχιμ. Εἰρηναίου Μπουσδέκη 

Εἰ καί ἐν τάφῳ κατῆλθες ἀθάνατε...

Ἄκρα συγκατάβαση: Κατῆλθε στόν τάφο ὁ ἀθάνατος.

Ἀπέδειξε στήν ἐπί γῆς παρουσία του ὅτι ἦταν θεάνθρωπος. Νικητής τοῦ διαβόλου καί τοῦ θανάτου. Ἐξέβαλε δαιμόνια, ἀνέστησε νεκρούς. Χάριζε τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν ὡς Θεός.

Στό πρόσωπό του ἕνωσε τήν θεότητα μέ τήν ἀνθρωπότητα. Μυστήριο τῆς συγκαταβάσεως. Ἀκραία μορφή τοῦ μυστηρίου αὐτοῦ: Πέθανε ὡς ἄνθρωπος καί ἐτάφη. Εἶναι ὁ «μέχρι σταυροῦ καί τάφου συγκαταβάς ἡμῖν»!