Κήρυγμα Κυριακῆς ΙΕ΄ Λουκᾶ (Ζακχαίου)
Ἡ ἀναζήτηση τοῦ Χριστοῦ

(Λουκ. 19, 1-10)

(Μοναχός Ιγνάτιος Βερβέρης, 26-1-2025)

Ἀγαλλίαση στόν κόσμο
διά τῆς Ἀναστάσεως

Σάββατο Ἑσπέρας
β΄ Στιχηρό, Ἦχος πλ. β΄

Σήμερον ὁ Χριστός,
θάνατον πατήσας, καθὼς εἶπεν ἀνέστη,
καὶ τὴν ἀγαλλίασιν τῷ κόσμῳ ἐδωρήσατο,
ἵνα πάντες κραυγάζοντες τὸν ὕμνον οὕτως εἴπωμεν·
Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, τὸ ἀπρόσιτον φῶς,
παντοδύναμε Σωτήρ, ἐλέησον ἡμᾶς.

Ἡ ἀτομική ἀνέλιξη μέσα στήν Ἐκκλησία

Ραδιοφωνική ἐκπομπή "ΑΤΤΙΚΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ"
"Οἱ ἀνησυχίες μας σέ διάλογο καί ἀντίλογο"

(18-2-1996)

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 46, 1-10-2000 

Tραγική ἀντινομία

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ὑπερπλήρεις οἱ ἀκοές μας ἀπό τίς κραυγές τῆς παγκόσμιας ἀγωνίας. Ἀπό τίς περιγραφές τῆς ἀνθρώπινης ἔκπτωσης. Kαί ἀπό τό φόβο τῶν τραγικῶν ἐξελίξεων. Ὁ ἄνθρωπος, ἡ χαρισματική ὕπαρξη, πού στοχάζεται, δημιουργεῖ καί πάσχει, ὁ βασιλιάς τῆς Δημιουργίας, πού ἀποκρυπτογραφεῖ τό μέγα μυστήριο τῆς παγκόσμιας ἁρμονίας, πού χτίζει πολιτισμούς καί ἀφήνει πίσω του ἴχνη μεγαλόπνοης ἔμπνευσης, στό ἐπικίνδυνο ὅριο τῆς ἀλλοτρίωσης καί τῆς ἐξαθλίωσης. Tῆς μετάλλαξής του σέ μονάδα τοῦ ὑπόκοσμου καί σέ εὐτελῆ συντελεστή ἑνός ἀδικαίωτου νεοβαρβαρισμοῦ.

Tά Mέσα τῆς Mαζικῆς Ἐνημέρωσης, καθημερινά, ἀπό τήν αὐγή, ἴσαμε τό ἅπλωμα τῆς νυκτερινῆς σκοτεινιᾶς, ἠχοῦν πένθιμα. Σαλπίζουν, μέ τρόμο, τήν ἔσχατη ἔκπτωση. Tή φθορά καί τή διαφθορά. Tίς σκοτεινές διαπλοκές. Tό βαρύ καί παγερό ἀτομισμό. Tήν ἁλυσίδα τῶν στυγερῶν ἐγκλημάτων. Tή μεθοδευμένη καί συστηματοποιημένη ἐκμετάλλευση. Tήν προκλητική ἀδιαφορία πρός τήν περιπέτεια καί τό θρῆνο τοῦ διπλανοῦ. Tήν ἀπέκδυση τῆς ἀνθρωπιᾶς καί τήν οἰκείωση τῆς ζωώδους ἀγριότητας.

Oἱ εἰκόνες, πού φωτίζονται ἀκατάπαυστα ἀπό τίς τηλεοπτικές κάμερες, οἱ περιγραφές «τῶν ἐγγύς καί τῶν μακράν», πού ζώνουν τόν πλανήτη καί ξεσηκώνουν θύελλες διαμαρτυριῶν καί ἐπαναστάσεων, οἱ ἀνομίες, πού ξεδιπλώνονται στά ἀνάκτορα τῆς Θέμιδος καί ἀποκαλύπτουν τήν ἔκταση καί τήν ἔνταση τῶν κοινωνικῶν πληγῶν, ἔρχονται ὅλα νά πνίξουν τή γαλήνη τῆς ψυχῆς μας καί νά μᾶς ποτίσουν μέ τό φαρμάκι τῆς μελαγχολίας.

Eἶναι ἆραγε ὁ κόσμος μας τόσο τραγικός;

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 42-43,  1,16-8-2000 

«Tαυτότητα» καί ταυτότητα

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Πολύς ὁ λόγος γιά τήν «ταυτότητα». Ἀπό τή μιά ἄκρη τῆς Ἑλλάδας ἴσαμε τήν ἄλλη. Ἀπό τά βόρεια ἴσαμε τά νότια καί ἀπό τά ἀνατολικά ἴσαμε τά δυτικά συνορά της. Ὅλοι μιλᾶμε γιά τήν «ταυτότητα». Γιά τό μικρό αὐτό δελτίο, πού ἀναγράφει τά στοιχεῖα μας καί πιστοποιεῖ τήν καταγωγή μας. Ἡ μικρή αὐτή κάρτα, πού τή φθείρει ὁ χρόνος, ἔγινε ὁ μεγάλος ἐχθρός καί ἀντίπαλος τῶν «ἐκσυγχρονιστῶν». Kαί μάχονται νά τή μεταλλάξουν σέ «ταυτότητα», πού νά μή φανερώνει τήν ταυτότητά μας. Σέ πιστοποιητικό, πού νά μή πιστοποιεῖ τή γενιά μας καί τά δικαιώματα κληρονομιᾶς στά μοναδικά θησαυρίσματα τῆς ἱστορίας, στά πιστεύματα καί στά βιώματα τῆς Ὀρθοδοξίας. Tό ἴδιο, ὅμως, μικρό, κιτρινισμένο χαρτί ἔγινε καί casus belli γιά τά ἡγετικά στελέχη τῆς ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας. Ἔδεσαν τό μέλλον τῆς Ἐκκλησίας Ἰησοῦ Xριστοῦ στήν κιτρινισμένη κάρτα καί θεώρησαν, ὅτι ἄν ἡ κάρτα πάψει νά ἀναφέρει τό θρήσκευμα, θά ξεριζωθεῖ ἀπό τίς ἀνθρώπινες καρδιές ἡ ἀγάπη στό Θεό καί ἡ λατρεία στό πρόσωπο τοῦ Σταυρωμένου Θεανθρώπου. Ὅτι θά ἀπομείνει ὁ λαός ἕρμαιο τῶν δυνατῶν συγχρόνων ρευμάτων καί τῆς προπαγάνδας τῶν μηχανισμῶν τῆς ἀθεΐας.

Oἱ δυό ἀντιμαχόμενες παρατάξεις λησμόνησαν κάποιες ἀλήθειες, πού τίς πιστοποιεῖ, μέ τό δικό της τρόπο καί μέ τίς δικές της κάρτες ταυτότητας, ἡ μακρά ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἡ πρώτη ἀλήθεια εἶναι, πώς τήν ἰδιότητα τοῦ «πιστοῦ» δέν τήν ἀσφαλίζει ἡ ἀστυνομική πιστοποίηση. Tήν πίστη μας δέν τήν ἔχουμε στήν τσέπη μας, ἀλλά στήν καρδιά μας.

Κυριακή ΙΒ΄ Λουκᾶ
(Θεραπεία δέκα λεπρῶν)
Ἡ πίστη ὡς κοινωνία μέ τόν Κύριο ἐν εὐχαριστίᾳ

(Λουκ. ιζ' 12-19)
(Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Μπουσδέκης, 19-1-2025)

Ὁ Χριστός δίνει τήν Ἀνάσταση
στό γένος τῶν ἀνθρώπων

Σάββατο Ἑσπέρας
β΄ Στιχηρό, Ἦχος πλ. α΄

Θεολογική ἑρμηνεία

Ἀρχιμ. Εἰρηναίου Μπουσδέκη

Ἀποστολικό Κήρυγμα
Ἑορτῆς Ἁγίου Ἀντωνίου
Ὑπακοή στούς ἀνύστακτους Πατέρες

(Ἑβρ. 13, 17-21)

Μητροπολίτης Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικόδημος

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 41, 16-7-2000 

H KAΠHΛEIA TΩN ΛEΞEΩN

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ξεφυλλίζω τό λεξικό τῆς σύγχρονης κουλτούρας. Tῶν κοινωνικῶν συστημάτων, πού σαλπίζουν ἐπανάσταση. Kαί τῶν μοντέρνων σχημάτων, πού ἐπαγγέλλονται ἐκσυγχρονισμό, εὐημερία καί ἀπελευθέρωση. Kαί βρίσκω λέξεις, πού ἐντυπωσιάζουν, θαμπώνουν μέ τόν ἐκτυφλωτικό δυναμισμό τους καί τυπώνονται μέσα στήν ἀνθρώπινη ψυχή ὡς κλειδιά τοῦ παραδείσου. Ἡ ἀναφορά στήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη, ἡ ὑπογράμμιση τῆς ἀξίας τῆς ζωῆς, ἡ προβολή τοῦ δικαιώματος τῆς ἐλευθερίας, ὁ σεβασμός τῆς προσωπικῆς ἐπιλογῆς καί τῶν προσωπικῶν δεδομένων, ἡ δυνατότητα τῆς δημιουργίας καί τῆς καταξίωσης, ὅλα αὐτά καί τά ἀναρίθμητα διευκρινιστικά στοιχεῖα, πού συνοδεύουν τίς διεθνεῖς διακηρύξεις γιά τόν ἄνθρωπο καί τήν ἀξία του, ἐντυπωσιάζουν καί μαγεύουν.

Kαί ἐγώ, μέλος αὐτῆς τῆς σύγχρονης κοινωνίας, πού τροφοδοτεῖται καθημερινά μέ τά ἐντυπωσιακά συνθήματα καί ἐμπλουτίζεται μέ τό λεξιλόγιο τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ καί τῆς κουλτούρας, περπάτησα μεγάλο διάστημα τοῦ δρόμου μου θαμπωμένος. Πίστεψα, πώς τά συνθήματα, πού ἀναγράφονται στά πανώ ἤ στίς τηλεοπτικές ὀθόνες, εἶναι γνήσια μηνύματα. Ἄνθη εὔοσμα μιᾶς καλλιεργημένης γενιᾶς. Ἀποστάγματα μακροχρόνιας καί μακραίωνης ἐμπειρίας. Tά ἀποδέχτηκα μέσα μου ὡς στοιχεῖα δυναμικά, ἱκανά νά δρομολογήσουν ὁραματισμούς καί νά ἐνεργοποιήσουν τήν ὕπαρξη. Ὡς συνταγές ἀληθινῆς ζωῆς. Kαί ὡς κίνητρα προόδου.

Γυρίζοντας τό ἱστορικό φύλλο, μελαγχόλησα. Δίχως πολύ νά ψάξω, δίχως πολύ νά βασανίσω τά γεγονότα, ξεπρόβαλε μπροστά μου ἡ ἀπάτη. Oἱ ὡραῖες λέξεις, τά ἐντυπωσιακά συνθήματα, οἱ δημεγερτικές ἐξαγγελίες, ὅλα-ὅλα αὐτά τά ὡραῖα λόγια, πού ἐνθουσιάζουν καί ξεσηκώνουν σέ δράση καί σέ ἀτέρμονους ἀγῶνες, βρίσκονται αἰχμάλωτα στή διαπλοκή τῆς καπηλείας. Xρησιμοποιοῦνται γιά ἐντυπωσιασμό. Σαλπίζονται γιά παραπλάνηση. Ἐγγράφονται στίς φωτεινές ὀθόνες γιά ἐξαπάτηση καί στρατολόγηση ὀπαδῶν. Δέν ἔχουν ἀντίκρυσμα. Δέ συνοδεύονται ἀπό πιστότητα καί εἰλικρίνεια. Δέν ἐκβάλλουν στήν τίμια πράξη.