Κυριακή μετά τήν Ὕψωση
Σταυρός τοῦ πιστοῦ: ἔξοδος ἀπό τή φιλαυτία

(Μάρκ. η΄, 34 - θ΄, 1)
Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Μπουσδέκης
(21-9-2025)

Ἀποστολικό κήρυγμα
Κυριακῆς μετά τήν Ὕψωση
Γνήσια θρησκευτικότητα

(Γαλ. β΄, 16-20)

Μητροπολίτης Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικόδημος

Ὁ φόβος τῆς μικρῆς θυσίας

Συγκινητική προτροπή να εφαρμόζουμε την απόφασή μας για "Θυσία" όλων για το γενικό καλό και στις μικρές λεπτομέρειες της καθημερινής μας ζωής, μας δίνει με το κείμενο που ακολουθεί ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α'.

Ὅλοι, ἀσφαλῶς, θά ἐπιθυμούσαμε ν’ ἀποκτήσουμε τήν ἡρωική αὐτή ἰδιότητα, νά εἴμαστε ἄφοβοι καί ἀτρόμητοι. Ὅλοι ἐπίσης θά ἔχωμε ὀνειρευτεῖ νά ἰδοῦμε ἕναν καλύτερο καί ὡραιότερο κόσμο καί νά ζήσουμε μέσα σ’ αὐτόν. Γιατί ποιός ἀπό μᾶς δέν θἄθελε νά δῆ μέσα στήν οἰκογένειά του νά βασιλεύη πάντα ἡ ἀγάπη, ἡ χαρά καί ἡ εὐτυχία. Ποιός δέ θά ποθοῦσε μέσα στό σχολεῖο νά εἶναι ὅλοι σάν ἀδέλφια, νά μαθαίνουν ὅσο τό δυνατόν περισσότερα πράγματα καί ν’ ἀναπτύσσωνται ὅσο τό δυνατόν πιό πολύ. Ποιός δέ θἄθελε στή δουλειά, ὅπου τυχόν ἐργάζεται, οἱ συνθῆκες νά εἶναι πιό ἀνθρώπινες, οἱ ἀμοιβές νά εἶναι πιό δίκαιες, νά ὑπάρχη ἀλληλεγγύη καί συνεργασία καί νά μή συμβαίνη ἐκεῖνο πού λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: ὁ ἕνας δέν ἔχει νά φάη, ἐνῷ ὁ ἄλλος ἀσωτεύει κι’ εἶναι πάντα μεθυσμένος. Ποιός δέν ἔχει ὀνειρευθῇ μιά κοινωνία ὅπου ἔχει φύγει ἡ σκληρότης, ὅπου ἐπικρατεῖ τό στοργικό ἐνδιαφέρον τοῦ ἑνός γιά τόν ἄλλον, ὅπου ὅλοι ζοῦν σάν μιά οἰκογένεια. Τέλος ὑπάρχει κανένας, πού δέν θά ἤθελε νά ἰδῇ μιά μέρα νά παύσουν οἱ πόλεμοι καί οἱ αἱματοχυσίες καί τά ἔθνη νά ζοῦν σάν μιά παγκόσμια ὁμοσπονδία;

Κάθε ἄνθρωπος ἀσφαλῶς τά ποθεῖ ὅλ’ αὐτά τά πράγματα. Τό κακό εἶναι μόνο, πώς ὅταν ἔλθη ἡ ὥρα, πού γιά νά γίνουν ὅλ’ αὐτά θά ἀπαιτηθοῦν θυσίες, δηλαδή θά πρέπει νά μή κυττάζη κανείς τόν ἑαυτό του, τότε πολλοί θυμοῦνται μόνο τόν ἑαυτούλη τους.

Κήρυγμα Κυριακῆς Ὑψώσεως τοῦ τιμίου Σταυροῦ
Τό χρέος μου

(Ἰω. ιθ΄ 6-11, 13-20, 25-28, 30, 35)

Μοναχός Ιγνάτιος Βερβέρης

(14-9-2025)

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 148, 1-1-2005

Χιλιαστικές οὐτοπίες

Ἐλευθερίου Χ. Οἰκονομάκου

Χιλιασμός καλεῖται ἡ ἀρχαία παρερμηνεία περί “ὁρατῆς εἰρηνικῆς καί εὐδαίμονος βασιλείας τοῦ Χριστοῦ μετά τῶν πιστῶν ἐπί τῆς γῆς πρό τῆς μελλούσης κρίσεως, διαρκείας χιλίων ἤ περισσοτέρων ἐτῶν... Πανταχοῦ θά βασιλεύσῃ ἐπί τῆς γῆς εἰρήνη καί εὐδαιμονία, θά παύσωσιν οἱ πόλεμοι, ἡ ἀγριότης τῶν θηρίων..., ἡ γῆ θά καταστῇ ὡραιοτέρα καί καρποφορωτέρα, ἡ δύναμις τοῦ θανάτου θά ἐξασθενήσῃ καί ὁ ἄνθρωπος θά ζῇ ἐπί πολλά ἔτη” (Κ. Ι. Δυοβουνιώτης, “Μεγάλη Ἑλλην. Ἐγκυκλοπαίδεια”, τ. ΚΔ΄). Εἰδυλλιακή οὐτοπία! Πρόκειται γιά νόθες ἑρμηνεῖες χωρίων τῆς Γραφῆς, ἰδίως τῆς Ἀποκαλύψεως (κ΄ 1 κα΄ 8). Αὐτά κηρύττουν καί οἱ σημερινοί Χιλιαστές, μαζί μέ πλῆθος ἄλλων παραχαράξεων καί παρερμηνειῶν τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Διαχρονικό, ὅμως, πρόβλημα γιά τήν Ἐκκλησία εἶναι ὅτι καί πολλά μέλη Της, κληρικοί καί λαϊκοί, ἐμφοροῦνται ἀπό ἀνομολόγητες ἔμμονες ἰδέες χιλιαστικῆς χροιᾶς, πού ὁδηγοῦν σέ ἐφησυχασμό καί κρατοῦν σέ καταστολή τό ἀγωνιστικό φρόνημα τῆς ψυχῆς.

Πολλοί βλέπουν τή σωτηρία “γραφειοκρατικά”. Τηρῶντας τό πρωτόκολλο κάποιων θρησκευτικῶν ἀρχῶν, τή θεωροῦν βέβαιη, νά συνδυάζεται, μάλιστα, μέ ζωή ἀνέφελη, μέ ἐπιτυχίες, πλοῦτο καί ὑψηλό πρεστίζ, ὑγεία, μακροζωία, ὑλική καί πνευματική εὐφορία.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 135, 16-6-2004

ΑΛΛΑ  ΤΟΤΕ... ΑΛΛΑ  ΤΩΡΑ

Ἡ διένεξη μεταξύ Ἀθηνῶν καί Φαναρίου, τίς ἡμέρες, πού γράφονται οἱ γραμμές αὐτές, ἔχει λάβει ἀνησυχητικές διαστάσεις. Καί παρά τήν ἐποχιακή διευθέτηση, δέν ἀποκλείονται τραγικές μελλοντικές ἐπιπλοκές. Βαρύ τό πλήγμα καί γιά τόν Ἑλληνισμό καί γιά τήν Ὀρθοδοξία. Ποιόν βαρύνει ἡ εὐθύνη στή δημιουργία αὐτοῦ τοῦ προβλήματος, ποιό τό μέγεθος καί τό ποσοστό εὐθύνης τῆς κάθε μιᾶς πλευρᾶς καί ἄν ἡ εὐθύνη αὐτή, κατά νομική ὁρολογία, εἶναι “ἀλληλέγγυος καί εἰς ὁλόκληρον”, ὅλα αὐτά θά τά κρίνει μέ ἀντικειμενική θεώρηση ὁ ἱστορικός τοῦ μέλλοντος. Ἡ περιοδική μας ἔκδοση, μέ προηγούμενα ἄρθρα της, ἀναφέρθηκε στό πρόβλημα καί διατύπωσε καί τήν κανονική ἄποψη καί τή νομική θεώρηση, ἀναφορικά μέ τήν ἔννοια συγκεκριμένων διατάξεων τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτη καί εἰδικότερα ἐκείνων πού ἀναφέρονται στή σύνταξη τοῦ καταλόγου τῶν ἐκλογίμων πρός ἀρχιερατεία καί στήν ἄσκηση τῶν δικαιωμάτων τοῦ Πατριαρχείου.

Σήμερα θά ἑστιάσουμε τίς ἀναφορές μας σέ μία μόνο παράμετρο τοῦ ὅλου προβλήματος καί εἰδικότερα σέ μία ἀπό τίς κυρώσεις πού ἐπέβαλε ἡ “διηυρυμένη” Πατριαρχική Σύνοδος στόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Χριστόδουλο. Καί ἡ ἐκκλησιαστική αὐτή κύρωση εἶναι “ἡ διακοπή τῆς κοινωνίας στή λατρεία καί στή διοίκηση”. Ἀλλά καί μετά τήν “ἀκοινωνησία” αὐτή δέν εἴδαμε νά χάνει ὁ Μακαριώτατος τήν ἀρχιεπισκοπική του ἰδιότητα καί κατεπέκταση δέν εἴδαμε νά στερεῖται οὔτε τῶν διοικητικῶν οὔτε τῶν ποιμαντικῶν οὔτε τῶν τελετουργικῶν του καθηκόντων. Παραμένει στό θρόνο τοῦ Προκαθημένου (ἄλλως τοῦ Προέδρου τῆς Συνόδου) τῆς ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καί ἀσκεῖ ἀπό τή θέση αὐτή ὅλα τά καθήκοντα, πού ἀπορρέουν ἀπό τήν ἀρχιεπισκοπική του ἰδιότητα.

Κυριακή πρό τῆς Ὑψώσεως
Κοσμοϊστορικά βήματα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ

(Ἰω. γ΄, 13 - 17)
Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Μπουσδέκης
(7-9-2025)

Ἀποστολικό κήρυγμα
Κυριακῆς πρό τῆς Ὑψώσεως
Φυγή ἀπό τόν διωγμό τοῦ κόσμου;

(Γαλ. στ΄, 11-18)

Μητροπολίτης Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικόδημος

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 133, 16-5-2004

Ἐκκλησιαστική δικαιοσύνη
“ὑπνώττουσα”...

Ἐν ἐνεργείᾳ Μητροπολίτης σέ ἐπίσημη δήλωσή του ἐνώπιον τοῦ Σώματος τῆς Ἱεραρχίας, ἀναφερόμενος στή λειτουργία τῆς ἐκκλησιαστικῆς δικαιοσύνης, τήν χαρακτήρισε “ὑπνώττουσα” καί “διατεταγμένη”. Βαρεῖς οἱ χαρακτηρισμοί, ὅταν μάλιστα αὐτοί προέρχονται ἀπό ὑπεύθυνο στέλεχος τῆς Ἱεραρχίας καί διατυπώνονται σέ ἐπίσημη συνεδρίαση τοῦ Σώματος. Καί δυστυχῶς πολλά πού βλέπουν τό φῶς τῆς δημοσιότητας καί τροφοδοτοῦν μέ συνεχῆ ροή τά ἔντυπα καί ἠλεκτρονικά μέσα ἐνημέρωσης, ἔρχονται νά ἐπιβεβαιώσουν τούς παραπάνω χαρακτηρισμούς τοῦ Σεβασμιωτάτου.

Ἐμεῖς δέν θά σχολιάσουμε τίς πιό πάνω ὑπεύθυνες κριτικές διαπιστώσεις τοῦ Δεσπότη. Οὔτε θά παραθέσουμε τό δικό μας ἀντιρρητικό λόγο. Θά ἀναφερθοῦμε σέ ὁρισμένα, συγκεκριμένα καί κραυγαλέα περιστατικά, τά ὁποῖα ἀσφαλῶς θεμελιώνουν καί ἰσχυροποιοῦν τή μείζονα σκέψη στό συλλογισμό τοῦ Σεβασμιωτάτου.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ περιστατικό ἀναφέρεται στήν περίφημη καί πολύκροτη δίκη τοῦ μάρτυρα ἀγωνιστή Μητροπολίτη Λαρίσης Θεολόγου τόν Ἰανουάριο τοῦ 1993, πού κατέληξε, ὅπως κατέληξε, στήν ἐπιβολή τῆς δεκαετοῦς ἀργίας στόν ἅγιο αὐτό Ἐπίσκοπο.