Κυριακή ΙΖ' Λουκᾶ (Ἀσώτου)

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Κατηγορῶ κι ἀπολογοῦμαι», δ' ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1989), σελ. 7-8, 97-106

ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΚΙ ΑΠΟΛΟΓΟΥΜΑΙ

Ἕνας νέος Ἕλληνας γράφει ἀπ’ τή φυλακή του. Προσπαθεῖ νά ἐκπέμψει σήματα στόν ἔξω κόσμο. Ἀγωνίζεται νά δώσει νέο σχῆμα στήν ἀπολογία του. Ἀποτολμάει ν’ ἀρθρώσει καί τό «κατηγορῶ» του...
...Μέσα στή μέθη του καί στό πάθος του κινάει μιά φανταστική ἀναψηλάφηση τῆς περίπτωσής του. Βάζει τόν ἑαυτό του ξανά καί ξανά, σάν κατηγορούμενο, στό σκαμνί. Γιά νά τόν δικάσει μέ ἀλύγιστη αὐστηρότητα. Μά, προωθεῖ, αὐθαίρετα, τήν προσωπικότητά του καί στήν ἕδρα τοῦ δικαστῆ. Γιά ν’ ἀναζητήσει τούς πολλούς ἔνοχους, πού κατάφεραν νά ξεγλιστρήσουν καί νά τόν ἀφήσουν ὁλομόναχο στό θρανίο τοῦ φταίχτη καί στό κελλί τῆς φυλακῆς του...

 7. «Ἐσύ θρηνεῖς... ἐγώ σπαράσσω...»

 Τραγουδιστή μου,

Σταμάτα τό θρῆνο.

Πάψε νά βαρᾶς τό μπουζούκι σου στήν κλίμακα καί στό ρυθμό τοῦ θανάτου.

Δέν τήν ἀντέχω πιά τή μελωδία σου.

Δέν βρίσκω τή δύναμη νά πάρω μέρος στόν πένθιμο χορό σου.

Ρωτᾶς ποιός εἶμαι; Ζητᾶς τό λόγο, γιατί σωριάζομαι μπροστά σου σάν ἐρείπιο καί σοῦ ζητάω ν’ ἀλλάξεις σκοπό;

Θά σοῦ δώσω τήν ταυτότητά μου.

Κυριακή ΙΣΤ' Λουκᾶ (Τελώνου καί Φαρισαίου)

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Ἡ ἐξομολόγηση μιᾶς γενιᾶς», β' ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ»), σελ. 52-54, 7-10

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΜΙΑΣ ΓΕΝΙΑΣ

...Μᾶς εἶπαν, ὅτι δέν ἔχουμε νά διδαχτοῦμε τίποτα ρωτώντας τούς ἀνθρώπους τοῦ παρελθόντος καί διαβάζοντας τήν ἱστορία.

Κι ἀκόμα, μᾶς φώναξαν, πώς τό «παρελθόν» εἶναι χρονική περιοχή σκοταδισμοῦ. Πώς ὁ δυναμισμός ζωῆς κι ὁ πλοῦτος ἔκφρασης, πού διαμορφώθηκαν μέσα στή δοκιμασία τῶν πατέρων μας καί μέσα στήν ὀδύνη τῆς ἐμπειρίας τους εἶναι «ταμποῦ». Κι ἔπρεπε ὅσο τό δυνατό πιό σύντομα νά γκρεμιστοῦν...

...Καί κάναμε ἀγώνα, σκληρό ἀγώνα, γιά ν’ ἀποκοποῦμε ἀπ’ τήν Παράδοση. Καί νά μείνουμε ἀπόλυτα ἀδέσμευτοι...

Πληροφορία

Θέλω νά μιλήσω στή διάδοχη γενιά.

Ν’ ἀνοίξω τό ἀμπάρι τῆς ψυχῆς μου καί νά παραδώσω τούς στοχασμούς μου στή σφριγηλή νεότητα.

Νά ἐμπιστευτῶ αὐτό, πού σέρνω σάν πεῖρα, μά περισσότερο σά βάρος ἐνοχῆς, σέ κείνους, πού ἔρχονται ν’ ἀντικαταστήσουν ἐμένα κι ὁλόκληρηρη τή γενιά μου στίς βίγλες τῆς ἱστορίας.

Κυριακή ΙΖ' Ματθαίου (Χαναναίας)

Κυριακή 16η

(Ἡ εὐκαιρία τῆς σωτηρίας / Β' Κορ. 6,1-10)

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Ἱερώνυμος Κοτσώνης. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῶν ἀποστολικῶν ὁραματισμῶν.», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1990), σελ. 7-8, 659-660

ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΚΟΤΣΩΝΗΣ
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΩΝ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΩΝ

...Ἡ ψηλάφηση τῶν μυστικῶν πτυχῶν καί τῶν ἁγιοπατερικῶν διαστάσεων στή ζωή καί τοῦς ἀγῶνες τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου προκαλεῖ τό δέος. Αἰσθάνεται κανείς, πώς εἰσχωρεῖ στά ἄδυτα τοῦ Ἱεροῦ Θυσιαστηρίου, γιά νά παρακολουθήσει ὄχι ἀγῶνες ἱστορικοῦ στίβου, ἀλλά Εὐχαριστιακή τελετουργία. Ἕνα ἄδολο κι ἀσταμάτητο διάλογο ἀγάπης στόν Κύριο καί μία διακριτική προσφορά διακονίας...
...ἡ ζωή τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου στό σύνολό της καί στίς λεπτομέρειες ἦταν μιά ποίηση. Μιά ὑμνωδία, πού προσφέρθηκε σά θυμίαμα εὔοσμο, σά θυσία δεκτή στόν θρόνο τοῦ Ὑπερούσιου Θεοῦ...

7. β΄ Ψυχῆς εὐγένεια.

Τά τελευταία δεκαπέντε χρόνια τῆς ζωῆς του ἦταν ἕνας σταθερός βηματισμός πρός τήν ἀνέσπερη βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Δέν σταμάτησε νά ὁραματίζεται, νά διακονεῖ καί νά προσφέρει ζωντανή θυσία τόν μόχθο του.

Ταυτόχρονα, ὅμως, περισυλλέγεται, προσεύχεται καί ἐτοιμάζεται.

Δίχως ἔπαρση καί ἀπαίτηση τιμῶν, ἀναλαμβάνει νά ἐξυπηρετήσει, σάν ἁπλός ἐφημέριος, τίς πνευματικές ἀνάγκες ἑνός μικροῦ χωριοῦ τῆς πατρίδας του, τῆς Καρδιανῆς Τήνου. Πηγαίνει, λειτουργεῖ τίς Κυριακές καί τίς γιορτές, ἀναστρέφεται ἁπλά καί ταπεινά μέ τούς ἀνθρώπους, ἑρμηνεύει τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, καθοδηγεῖ τίς ψυχές.

Απ' το περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 358, Μάρτιος/Ἀπρίλιος 2018

20 Χρόνια “Ἐλεύθερη Πληροφόρηση”

Διανύουμε τό 20ό ἔτος πού τό περιοδικό ἐκκλησιαστικῆς ἐνημέρωσης “Ἐλεύθερη Πληροφόρηση” ἐκδίδεται σταθερά καί προσφέρεται στά πιστά μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ λόγος δημιουργίας του δέν ἦταν ἁπλά δημοσιογραφικός ἀλλά καθαρά ἐκκλησιαστικός. Ὁ ἱδρυτής τοῦ περιοδικοῦ ἦταν ὁ μητροπολίτης Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικόδημος. Ἐξέφραζε καί πιό πρίν, ὡς ἐπίσκοπος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας, τίς ἀπόψεις του, γιά ὁλόκληρη δεκαετία, μέσα ἀπό ἄλλη ἐκκλησιαστική ἐφημερίδα. Ἀλλά καί στή συνέχεια, τήν τελευταία 15ετία τῆς ζωῆς του, ὁ Ἀττικῆς Νικόδημος δέν δέχθηκε καμιά ἐκτόπιση, καμιά ἐξορία, κανένας διωγμός νά τοῦ στερήσει τό ὕψιστο προνόμιο τοῦ ἀρχιερατικοῦ του ἀξιώματος, τήν ἐλεύθερη ἔκφραση τοῦ λόγου ἐν Ἐκκλησίᾳ. Θεωροῦσε ὡς χρέος ἐνώπιον Θεοῦ καί Ἐκκλησίας νά ὁρθοτομεῖ τόν λόγο τῆς ἀληθείας καί νά ὑπερασπίζεται τήν τήρηση τῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας. Ἔτσι λοιπόν τό περιοδικό του ἔγινε πραγματικά  “Ἐλεύθερη Πληροφόρηση” τῶν πιστῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας. Σκληρός μερικές φορές ὁ λόγος του. Δέν χάιδευε τίς ἀκοές τῶν πιστῶν. Δέν ἐθελοτυφλοῦσε, δέν στρουθοκαμίλιζε σέ σχέση μέ τήν τραγική ἐκκλησιαστική ἐπικαιρότητα. 

Τό ξεδίπλωμα τῶν γεγονότων, ὁ σχολιασμός τους, καί ἡ τοποθέτηση πάνω σ’ αὐτά περιέγραφε τήν χαίνουσα πληγή στήν Ἐκκλησία, τήν ἀγιάτρευτη ἀσθένεια, πού τρόμαζε τό σῶμα γιατί αἰσθανόταν τόν κίνδυνο, πόναγε, ὑπέφερε, συνταρασσόταν μπρόστά στόν σκανδαλισμό καί τήν ἀπώλεια πολλῶν ἁπλῶν πιστῶν “ὑπέρ ὧν Χριστός ἀπέθανε”.

Κυριακή ΙΕ' Λουκᾶ (Ζακχαίου)