Μητροπολίτου Αττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Σπορά τοῦ λόγου», σελ. 54-60, α΄ έκδ. (Αθήνα: Εκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1981)

Κυριακή του τυφλού

(Ιωάν. θ’ 1-38)

Η τρομοκρατία

 

«Ταῦτα εἶπον οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ὅτι ἐφοβοῦντο τούς Ἰουδαίους» (στ. 22) 

...Οι γονείς του τυφλού, οι άνθρωποι, που είχαν κάθε λόγο να διακηρύξουν το θαύμα και την υποχρέωση να σαλπίσουν την ευγνωμοσύνη τους στα πέρατα της οικουμένης, δεν τολμούν να ανοίξουν το στόμα και να περιγράψουν ανεμπόδιστα το γεγονός.

Κυττούν γύρω τους και βλέπουν τα οργισμένα βλέμματα. Τους βλοσυρούς άρχοντες του λαού, που είναι έτοιμοι ν' αδειάσουν τη μανία τους στο θεραπευμένο παιδί τους και σ' αυτούς τους ίδιους.

...Κάτι αντίστοιχο γίνεται σήμερα.

Πάτε να μιλήσετε για τον Χριστό και για το Ευαγγέλιο. Για τον ακατάλυτο λόγο του Θεού και για το πρόσωπο, που φώτισε τις ψυχές μας και μετάστρεψε το ποτάμι της ιστορίας. Ανοίγετε έναν ήρεμο διάλογο. Λέτε αυτό, που πιστεύετε κι αυτό, που ζείτε. Και σας απαντούν με καταιγισμό ύβρεων και με μια αλυσίδα απειλών.

Δεν είναι μονάχα οι χαρακτηρισμοί, που επιστρατεύονται, για να σας πληγώσουν. Το επίθετο του καθυστερημένου και του σκοταδιστού. Η τρομοκρατία παίρνει, συχνά, χαρακτήρα έντονης πολεμικής. Κι η απειλή για το μέλλον σας και για τη ζωή σας διατυπώνεται δίχως την παραμικρή επιφύλαξη.

...Θάχετε παρατηρήσει τον βράχο, τον φυτεμένο στο ανοιχτό πέλαγος, που φιλοξενεί το σωτήριο φανάρι, τον φάρο.

Τα κύματα πέφτουν με ορμή πάνω του. Μα σπάνε και διαλύονται.

Ο βράχος στέκει. Κι ο φάρος φέγγει.

Όμοια είναι η αλήθεια του Ιησού Χριστού.

Η τρομοκρατία επιτίθεται με μανία.

Εκείνη σπάει. Ο λύχνος εξακολουθεί να φωτίζει.

Το πρόσωπο του Ιησού Χριστού μένει όρθιο. Και διδάσκει. Κι οδηγεί.