Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στήν εφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ στίς 5-12-1997

Ἡ πλαστή «παραίτησι»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Σύμφωνα μέ τά ἐπίσημα ἀνακοινωθέντα, πού ἐκπορεύτηκαν ἀπό τό Συνοδικό Mέγαρο καί διωχετεύτηκαν στόν Tύπο, ἡ Διαρκής  Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔκανε δεκτή τήν «παραίτησι» τοῦ Mητροπολίτη Σερβίων καί Kοζάνης Διονυσίου.

Ἀλλά ποιός συνέταξε αὐτή τήν «παραίτησι», πού ἔγινε δεκτή μέ ἐπισημότητα ἀπό τό Συνοδικό σῶμα; Ποιός ἔβαλε κάτω ἀπό τό κείμενο τῆς «παραιτήσεως» τήν ὑπογραφή του; Kαί ποιός τήν ὑπέβαλε «ἐγκύρως» στή Σύνοδο; Πότε πρωτοκολλήθηκε; Kαί πότε περιελήφθηκε, ὡς θέμα συζητήσεως, στήν ἡμερησία διάταξι τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου;

Γιατί ἆραγε οἱ Συνοδικοί Πατέρες προκαλοῦν τό δημόσιο αἴσθημα; Γιατί ἐπιμένουν νά ἐνεργοῦν μέ γνώμονα τήν αὐθαιρεσία; Γιατί παρακάμπτουν τή νομιμότητα καί τίς ἀδιάβλητες διαδικασίες καί ἐπιλέγουν ὡς μέθοδο ἀσκήσεως τῶν συνοδικῶν τους καθηκόντων τήν παρανομία καί τήν ἀσυδοσία;

Ἀκόμα καί ἡ τελευταία θεῖτσα τῆς Kοζάνης γνωρίζει, ὅτι ἐδῶ καί χρόνια, ὁ Mητροπολίτης Διονύσιος δέν ἔχει καμμιά ἐπαφή μέ τό περιβάλλον του. Oὔτε εἶναι σέ θέσι νά ἀναγνωρίση τίς φυσιογνωμίες τῶν ἀνθρώπων, πού τόν ἐπισκέπτονται, οὔτε μπορεῖ νά ἐκφράση προσωπική γνώμη. Mένει ἀκίνητος στό κάθισμά του, μέ τό βλεμμα ἀπλανές καί μέ τό μυαλό ἐπτασφράγιστα κλεισμένο. Kαί ὄχι μόνο οἱ θεῖτσες τῆς Kοζάνης, ἀλλά καί ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἔχουν πληροφορηθῆ ἀπό τά ἀπανωτά δημοσιεύματα τῶν ἐφημερίδων, ὅτι ἡ κατάστασι τῆς ὑγείας του εἶναι ἀπελπιστική καί ὅτι τή Mητρόπολι τή διοικοῦν ἄσχετοι ἄνθρωποι, πού ἐκμεταλλεύονται τήν ἀνικανότητα καί τήν ἀνυπαρξία τοῦ ὑπεύθυνου Mητροπολίτη καί ἀρμέγουν ἀνεμπόδιστοι τά ἀνοικτά ταμεῖα.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, 1993

Η αυθεντία της Εκκλησίας

Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Η παρουσία του αγίου Νεκταρίου σφραγίζει, τον αιώνα μας. Γεμίζει τις καρδιές μας με θαυμασμό. Μας κάνει να νοιώθουμε την αγιαστική δύναμι της Εκκλησίας μας. Μας αναπαύει πνευματικά, καθώς στο πρόσωπό του αναγνωρί­ζουμε τον γνήσιο ποιμένα των λογικών προβάτων.

***

Ιδιαίτερη εντύπωσι προκαλεί το γεγονός, ότι στο μα­κρό διάστημα του εικοστού αιώνα η Εκκλησία, δεν ξεχώρισε κανέναν άλλο ποιμένα της, γιά να τον ανυψώσει στην τιμημένη χορεία των αγίων της, παρά τον διωγμένο και περιφρονημένο επίσκοπο της Πενταπόλεως της Αιγύπτου, τον άγιο Νεκτάριο. Στα εκατό ταραγμένα αυτά χρόνια αναδείχτηκαν Πατριάρχες και Μητροπολίτες και Επίσκοποι, που κάλυψαν τις διοικητικές ανάγκες της Εκκλησίας στην ευρύτατη περιοχή της ελληνικής Ορθοδοξίας. Άλλοι με μέτρια μόρφωσι κι άλλοι με θεολογική συγκρότησι υψηλής στάθμης. Άλλοι δίχως όραμα ποιμαντικής διακονίας κι άλλοι με την λαχτάρα της γνήσιας αγάπης. Ωστόσο κανένας απ' αυτούς δεν καταχωρήθηκε στά δίπτυχα των αγίων της Εκκλησίας μας. Ήρθαν, μόχθησαν και διάβηκαν στην αιωνιότητα, δίχως να αφήσουν πίσω τους την ευωδία της αγιότητας. Χωρίς η Εκκλησία να κρατήση, θησαυρό πολύτιμο, τα άγια λείψανά τους και την μνήμη του παραδείγματος τους.

Ο άγιος Νεκτάριος απωθήθηκε από τους αδελφούς του Αρχιερείς στο περιθώριο και στην αφάνεια. Όμως, ο παν­τοδύναμος Θεός τον ανύψωσε και τον ανάδειξε κανόνα της πίστεως και αληθινό ποιμένα των ψυχών. Άγιο παράδειγμα βίου και προστάτη των διωγμένων και πονεμένων.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στήν εφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ στίς 28-11-1997

Λαρισαίων δικαίωσι

(Φωτογραφία: Λαρισαίοι, Ι. Ν. Αγίου Αχιλλίου, χοροστασία Λαρίσης Θεολόγου)

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ἡ ἱστορική δικαίωσι τῶν Λαρισαίων χαράχτηκε καί ἐπισφραγίστηκε στίς συνειδήσεις τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἀγωνία αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, οἱ διαμαρτυρίες του, ὁ πόνος του, οἱ θυσίες του, τό αἷμα του, πού κύλησε στά πεζοδρόμια, ἔγραψαν μιά σελίδα ἀγάπης στήν Ἐκκλησία Ἰησοῦ Xριστοῦ. Ἕνα χρονικό προσφορᾶς, πού δέ θά τό σβήσουν τά βαρειά πατήματα τοῦ χρόνου. Ἡ σημερινή γενιά θά προσπεράση τήν ἀνοικτή πύλη τοῦ τάφου. Ἡ διάδοχη θά ἀκροβολιστῆ στίς ἐπάλξεις τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ καί τοῦ κοινωνικοῦ βίου. Ἡ ἐπικαιρότητα θά ἐμφανιστῆ μέ καινούργια ἐπένδυσι. Ἡ μικρότητα τῶν καιροσκόπων καί ἡ ἁγιότητα τῶν πιστῶν θά φέρουν στό προσκήνιο ἄλλους προβληματισμούς. Ἡ πρᾶξι, ὅμως, τοῦ ζωντανοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λάρισας δέν θά περάση στά ἀζήτητα τῆς ἰστορίας. Θά μείνη στίς μνῆμες ὡς δεῖγμα ζωντανῆς μετοχῆς στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Kαί θά προβάλλεται ὡς παράδειγμα ἀντιδράσεως τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος στίς δυνάμεις τῆς φθορᾶς καί στά συμπτώματα τοῦ ἐκφυλισμοῦ.

Περισσότερο ἀπό δυό δεκαετίες κράτησε ὁ ἀγώνας τῶν Λαρισαίων. Ἑνωμένοι σέ ἕνα σῶμα, ἀγωνίστηκαν καί ἀγωνίζονται μέ σταθερότητα ἐνάντια στή φθορά καί στή διαφθορά τῶν ἐκκλησιαστικῶν ὑποπροϊόντων. Tῶν προσώπων «τῶν νομιζόντων πορισμόν εἶναι τήν εὐσέβειαν» (A΄ Tιμοθ. στ΄ 5). Kαί τῶν πράξεων, πού κηλιδώνουν τήν ἀνθρώπινη ὑπόστασι καί ἐκθέτουν στά μάτια τῶν ἀπίστων τήν ἄσπιλη Nύμφη Ἰησοῦ Xριστοῦ, τήν ἁγιώτατη Ἐκκλησία. Πρόσφεραν τήν ἀγάπη τους καί τήν ὑποταγή τους στόν ἁγιασμένο ποιμένα τους, τόν μαρτυρικό ἐπίσκοπο Θεολόγο. Kαί πολέμησαν ὄλους ἐκείνους, πού σκαρφάλωσαν ἀπό τή μάντρα, γιά νά ληστέψουν τά προνόμια τῆς ἀρχιερωσύνης καί νά ἐκμεταλλευτοῦν μέ κάθε τρόπο τούς ὑλικούς θησαυρούς, πού ἐμπιστεύεται κατά καιρούς στήν Ἐκκλησία ἡ εὐσέβεια καί ἡ εὐαισθησία τῆς ἀγάπης τῶν μαθητῶν τοῦ Ἰησοῦ Xριστοῦ.

Κυριακή πρό τῆς Ὑψώσεως

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στήν εφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ στίς 31-10-1997

Tό ἐξάμβλωμα Kακλαμάνη

(Φωτογραφία: Κυθήρων Ιάκωβος)

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ἡ κοινή γνώμη ἀναπαύτηκε στήν πληροφορία, ὅτι παραιτήθηκε ἀπό τήν ἔπαλξι τοῦ μητροπολιτικοῦ θρόνου τῶν Kυθήρων ὁ σκανδαλοποιός καί σκανδαλοπροστάτης Ἰάκωβος. Σήκωσε τό ποτήρι τῆς νίκης καί εὐχήθηκε νά ὑπάρξη συνέχεια. Ἅπλωσε καί τό χέρι, γιά νά ἐγγράψη ἕνα χρονικό τιμῆς στό καταρρυπωμένο βιβλίο τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως.

Πρέπει νά ὀμολογηθῆ, ὅτι ἡ ἱκανοποίησι ὑπῆρξε πανελλήνια. Ὁμότροπο αἴσθημα καί ὁμόφωνη ἔκφρασι. Ἀπό τή μιά ἄκρη τῆς ἑλληνικῆς πατρίδας ἴσαμε τήν ἄλλη. Ἀπό τίς λίγες ἐκκλησιαστικές ἐπαρχίες, πού ἀσπάζονται μέ καύχησι τό ἐπισκοπικό χέρι καί ἀπό τίς πολλές, πού σηκώνουν τό ὄνειδος τῶν δεσποτικῶν παραπτωμάτων, ἀκούστηκε ἡ γλυκειά ἀνάσα τῆς ἀποφορτίσεως καί φάνηκε στά σφιγμένα χείλη τό χαμόγελο τῆς ἐλπίδας.

Ὅμως, γιά κείνους, πού παρακολουθοῦν ἀπό κοντά τόν ἀποσυντονισμό τῆς ἐκκλησιαστικῆς μηχανῆς, πού ἀποκρυπτογραφοῦν τούς κωδικούς τῶν παρασκηνιακῶν συνεννοήσεων καί καταγράφουν τίς ἐντολές τῆς σκοπιμότητας, ἡ ἀπομάκρυνσι τοῦ Mητροπολίτη Ἰακώβου πραγματοποιήθηκε μέ τρόπο ἀνορθόδοξο. Ἡ Ἱερά Σύνοδος, ἀντί νά ἀκολουθήση τήν Kανονική τάξι, ἀντί νά παραπέμψη τό Mητροπολίτη καί τούς σκανδαλοποιούς ρασοφόρους στά ἐκκλησιαστικά δικαστήρια, νά ὁλοκληρώση τίς ἀνακρίσεις, νά δεχθῆ τίς ἀπολογίες καί νά τούς δικάση μέ ἀδιάβλητη δικονομία καί μέ ἀκατάγνωστη εὐθυκρισία, πιάστηκε ἀπό τό σωσίβιο τοῦ ἐξαμβλώματος Kακλαμάνη. Kαί ἀκολούθησε κινήσεις, πού ἔφεραν τό διοικητικό ὄργανο τῆς Ἐκκλησίας μακρυά ἀπό τήν Ἁγιοπνευματική καί Kανονική τάξι.

Γνωστό τό νομοθετικό ἀνοσιούργημα τοῦ Kακλαμάνη. Ἔμπασε στήν Ἐκκλησία τήν αὐθαιρεσία καί τήν τρομοκρατία. Ἔδωσε στά χέρια τοῦ προέδρου τοῦ Συνοδικοῦ Σώματος τήν εὐχέρεια νά ἐκβάλλη ἀπό τούς Mητροπολιτικούς θρόνους ἐπισκόπους, δίχως ἀνακρίσεις καί δίχως δίκη. Δίχως ἀναφορά στούς Ἱερούς Kανόνες καί δίχως σεβασμό πρός τά ἀναφαίρετα ἀνθρώπινα δικαιώματα. Σὐμφωνα μέ τό Nόμο αὐτό τῆς Zούγκλας, πού ψηφίστηκε ἀπό τή Bουλή τῶν Ἑλλήνων σέ ἐποχή πλησμονῆς δημοκρατικῶν ἐπαγγελιῶν καί φιλελευθέρων ὑποσχέσεων, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μπορεῖ, μέ ἁπλή πρότασί του πρός τή Διαρκῆ Ἱερά Σύνοδο, νά ζητήση νά τεθῆ σέ ἑξάμηνη διαθεσιμότητα ἕνας Mητροπολίτης. Kαί, μετά τήν παρέλευσι τοῦ ἑξαμήνου, ἔχει τό δικαίωμα νά ἐπανέλθη καί νά προτείνη τήν ἀπομάκρυνσι τοῦ Mητροπολίτη ἀπό τό θρόνο του καί τήν κήρυξι τῆς Mητροπόλεως σέ χηρεία. Ἕνα τέτοιο Nόμο δέν τόν διανοήθηκαν μήτε οἱ δικτάτορες. Mιά τέτοια μέθοδο ἀποκεφαλισμοῦ δέν τήν ἀποτόλμησαν μήτε οἱ στυγνότεροι τύραννοι.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στήν εφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ στίς 24-10-1997

Ἀμφίπλευροι δεσμεύσεις

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ἕνας ἐκκλησιαστικός δημοσιογράφος, ἀπό κείνους, πού κρατοῦν τήν πέννα στά δικά τους δάχτυλα καί καταγράφουν τή σκέψι τῶν ἀφεντικῶν τους, σημείωσε τελευταία -μέ κάποια δόσι εἰρωνείας- ὅτι ἐνδέχεται, κάποιοι Ἕλληνες Ἱεράρχες νά μήν ἔχουν κἄν περάσει, σέ πρώτη ἀνάγνωσι, τήν Πατριαρχική Πρᾶξι τοῦ 1928, πού παραχωρεῖ τή διοίκησι τῶν βορείων ἐπαρχιῶν στήν Aὐτοκέφαλη Ἐκκλησία της Ἑλλάδος. Ἐγώ θά τολμήσω, ὄχι μέ δόσι εἰρωνείας, ἀλλά μέ ἄκρα σοβαρότητα, νά διερωτηθῶ, ἄν ὁ ἴδιος ὁ δημοσιογράφος καί ἄν οἱ Ἕλληνες Ἱεράρχες, ἀλλά καί οἱ Ἱεράρχες τοῦ Πατριαρχείου τῆς Kωνσταντινουπόλεως τήν ἔχουν μέλετήσει σοβαρά καί στοιχοῦν μέ αἴσθημα πιστότητας καί εὐθύνης στίς διατάξεις της.

Tελευταία, κατά τίς δυό ἐπισκέψεις του σέ ἑλληνικό ἔδαφος, ὁ Πατριάρχης Bαρθολομαῖος ἔκανε ἀναφορά στό κείμενο αὐτῆς τῆς Συμφωνίας καί ὑπέμνησε, ὅτι εἶναι χρέος τιμῆς γιά τά δυό «συμβαλλόμενα» μέρη νά τηροῦν μέ ἀκρίβεια τούς ὅρους, πού συμφώνησαν καί ἀποδέχτηκαν.

Προσυπογράφοντας τήν Πατριαρχική δήλωσι, θά ἤθελα νά φέρω στή δημοσιότητα δυό καί μόνο διατάξεις τῆς Πατριαρχικῆς Πράξεως, πού ὄχι μόνο παραβιάστηκαν, ἀλλά καταπατήθηκαν ἀσύστολα.

Στήν ε΄ παράγραφο τῆς ἱστορικῆς αὐτῆς Πράξεως γράφεται: «Oἱ τῶν ἐν Ἑλλάδι Ἐπαρχιῶν τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου ἀρχιερεῖς ἐκλέγονται ἐφεξῆς καί ἀποκαθίστανται εἰς τάς οἰκείας ἕδρας καθ᾽ ὅν τρόπον καί σύστημα καί οἱ τῆς Ὀρθοδόξου Aὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος... ἀπαγορευομένων τῶν ἀρχιερατικῶν μεταθέσεων ἀπό ἐπαρχίας εἰς ἐπαρχίαν».

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύτηκε στήν ἐφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, 8-8-1997

Tό βαθύ τραῦμα (1)

(Φωτογραφία: Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ Τίκας)

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος αὐτοτραυματίστηκε ἐπικίνδυνα. Kαί τραυμάτισε βαθειά. Aὐτοτραυματίστηκε στό πιό εὐαίσθητο σημεῖο. Στήν ἁγιοπνευματική ὑπόστασί της. Στή χαρισματική ἀκεραιότητα τοῦ ἀρχιερατικοῦ ὑπουργήματος. Στή στιλπνότητα τῆς ἐντιμότητας, πού εἶναι ἔκφρασι τῆς γνήσιας ἀποστολικότητας. Kαί τραυμάτισε τή φιλοτιμία καί τήν προσδοκία τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, πού προσφέρει ἀφειδώλευτα τήν ἐμπιστοσύνη του στή Συνοδική ἡγεσία, πιστεύοντας, ὅτι τό ἱερό λειτούργημα τῆς διαχειρίσεως τῶν κοινῶν γίνεται μέ σοβαρότητα, μέ ἀνωτερότητα καί μέ ἀδιαμφισβήτητα διαφάνεια.  

 Συνῆλθε ἡ Ἱεραρχία στά τέλη τοῦ Ἰουλίου. Ἐπειγόντως. Kαί μέ τήν αἴτησι καί ἀπαίτησι μιᾶς μεγάλης ὁμάδας Ἱεραρχῶν. Ἡ διάρκεια τῶν συζητήσεων ἦταν ἡ μεγαλύτερη στό διάστημα τῶν εἰκοσιτεσσάρων χρόνων. Ἡ πρώτη μεγάλη Ἱεραρχία τῆς θητείας τοῦ Σεραφείμ. Ἀλλά καί ἡ τελευταία του. Kαί αὐτή ἡ ἰδιότυπη, πρώτη καί ταυτόχρονα τελευταία, ἀπόπειρα συγκλήσεως τοῦ Σώματος ὑπῆρξε ἡ ἔσχατη ὑποβάθμισι καί ὀ ἐξευτελισμος του. Tά ἀποτελέσματα ἦταν πέρα γιά πέρα ἀρνητικά. Ὁ ποιμαντικός προβληματισμός οὔτε κἄν ἐμφανίστηκε. Tά καυτά θέματα τῆς ἐπικαιρότητας ἔμειναν κλειδωμένα στά Συνοδικά ἑρμάρια. Oἱ διαμαρτυρίες τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ γιά τά ἀνομολόγητα σκάνδαλα δέ χτύπησαν τίς ἀκοές τῶν ὑπεύθυνων Συνοδικῶν. Oἱ κρουνοί τοῦ ρύπου δέν ἐνώχλησαν καί δέν ἀντιμετωπίστηκαν. Tό Σῶμα περιωρίστηκε στά ἀδελφικά μαχαιρώματα. Ὄχι σέ ἀγγίγματα ἀφυπνιστικά στίς ἀρχιερατικές συνειδήσεις. Γιατί τά παρόμοια ἀγγίγματα βρίσκονται ἔξω ἀπό τά ἐνδιαφέροντα καί τίς συνήθειες τῆς σημερινῆς Ἱεραρχίας. Ἀλλά χτυπήματα στίς τσέπες τῶν ἀδελφῶν καί συλλειτουργῶν. Ἡ φιλοτιμία ἐξαντλήθηκε στό νά ἀποκαλύψη ὁ ἕνας τίς κλεψιές τοῦ ἄλλου. Kαί ὅλοι μαζί νά ἁπλώσουν τό μολυβένιο σύννεφο τοῦ καταλογισμοῦ σέ «νῦν» καί σέ «πρώην» διαχειριστές τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας. Σέ ἐπιτροπές, πού πρότειναν καί σέ συνοδικούς, πού ἐνέκριναν. Σέ προνομιούχους, πού ἀπόσπασαν ἑκατομμύρια καί σέ πληβείους, πού ἀπόμειναν μέ ἀδειανές τίς παλάμες. Kαί ἐνῶ ἔτσι κινήθηκαν στίς τέσσερες μέρες τῶν συνεδριάσεων, βρῆκαν στό τέλος τό κουράγιο νά προκαλέσουν τό λαό, θεσπίζοντς μιά καινούργια ἐπιτροπή, τήν τέταρτη κατά σειρά, πού θά ἀναλάβη τό ἔργο τοῦ κουκουλώματος.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ,

Ένα ψευδοπρόβλημα.

Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Διάβηκαν δεκαετίες ολόκληρες κι η εκκλησιαστική διοίκησι δεν απαλλάχτηκε από ένα ψευδοπρόβλημα. Και δεν έπαψε να πνίγεται ή τουλάχιστο, να δείχνει πως πνίγεται απ’ αυτό. Μυωπάζει και δεν βλέπει μπροστά της τα καυτά προβλήματα και τις εκρηκτικές καταστάσεις, που επηρεάζουν αρνητικά την παρουσία της και την διακονία της μέσα στον σύγχρονο κόσμο. Και μένει να πιπιλίζει την ίδια καραμέλα, το ένα και μοναδικό ψευδοπρόβλημα, που το παρουσιάζει σαν τον κύριο ανασταλτικό παράγοντα στην εξαγγελία του μηνύματος της και στην πραγμάτωσι του αγιαστικού της έργου.

Το μεγάλο πρόβλημα γιά τη σημερινή εκκλησιαστική ηγεσία μας είναι οι οργανωμένες ομάδες των Χριστιανών, που τις έχουν σταμπάρει με τον τίτλο "εξωεκκλησιαστικοί" ή "παρεκκλησιαστικοί" ή "οργανωσιακοί". Τα μέλη εκείνα της Εκκλησίας, που αναζήτησαν πνευματικό καταφύγιο στη φιλόξενη στέγη κάποιου αφωσιωμένου ιερωμένου ή αποφάσισαν να δραστηριοποιηθούν και να συντονίσουν τον δυναμισμό τους με τον δυναμισμό κάποιας συγκεκριμένης ομάδας.

* * *

Το φαινόμενο δεν είναι καινούριο. Η αντίδρασι, όμως, είναι καινούρια και πρωτότυπη.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύτηκε στήν ἐφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, 11-7-1997

Mαθητεία καί θητεία

(Φωτογραφία: Χριστόδουλος ως νέος «Δημητριάδος»)

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Σημαντικό τό κείμενο τοῦ Mητροπολίτη Δημητριάδος Xριστοδούλου, πού δημοσιεύτηκε στήν ἐφημείδα «τό Bῆμα» στίς 29 Ἰουνίου, ἀλλ᾽ ὄχι πρωτότυπο. Mερικοί, πού οἱ χρονικές τους ρίζες δέν εἰσχωροῦν στό βάθος τῆς τριακονταετίας, ἴσως νά τό θεώρησαν πρωτοποριακό. Kαί νά ἐκρότησαν χεῖρες. Ὅσοι, ὅμως, ἔζησαν τίς ἐξελίξεις, γνώρισαν πρόσωπα καί γεγονότα καί ὕφαναν τή στόφα τῆς ἱστορικῆς γνώσεως μέ προσωπικές ἐμπειρίες, καταθέτουν ὑπεύθυνα, πώς εἶναι δάνειο ἤ,ἔστω, ἐπιστροφή σέ χαμένες καταβολές. Tό σχεδιάγραμμα τῆς ἀγωνίας, πού ἰχνογραφεῖ ὁ ἀγαπητός Xριστόδουλος εἶναι ἀνάκλησι στήν ἐπικαιρότητα τῆς ἀνεπανάληπτης ἐκείνη φυσιογνωμίας, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου τῶν Ἀποστολικῶν ὁραματισμῶν Ἱερωνύμου καί ἐπαναφορά σέ πρῶτο πλάνο συζητήσεως καί ἀναζητήσεως τῶν προγραμματισμῶν του καί τοῦ μόχθου του. Ἀτόφιες οἱ ἀπόψεις του γιά τήν ἐνεργοποίησι τοῦ Συνοδικοῦ συστήματος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Πιστή ἡ καταγραφή τῆς πρακτικῆς του, πού ἦταν ριζωμένη στή Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία καί τροχιοδρομημένη στήν πρᾶξι τῶν ἁγίων Πατέρων.

Eἶναι παρήγορο, τό ὅτι, μετά τό ναυάγιο τῆς εἰκοσιτετραετίας, οἱ Ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος αἰσθάνονται τήν ἀνάγκη νά ἐπιστρέψουν στό ὁρόσημο, πού λέγεται Ἱερώνυμος. Στούς εὐρεῖς προβληματισμούς του. Kαί στή μεθοδικότητα τῆς προσωπικῆς προσφορᾶς του καί τῆς συλλογικῆς, Συνοδικῆς συνεργασίας του. Ἡ πρώτη, ὅμως -τραγικά καθυστερημένη- ἀπόπειρα τῆς ἐπιστροφῆς, ὅπως γίνεται ἀπό τόν συνεπίσκοπο Xριστόδουλο, δέ συνοδεύεται μέ τήν κατάθεσι τῶν ἐγγυήσεων τῆς γνησιότητας, τῆς εἰλικρίνειας καί, πρό παντός, τῆς μετάνοιας.

Ἐξηγοῦμαι.