Δ' Χαιρετισμοί

Ἄρθρο ἀπό τό περιοδικό "Ἐλεύθερη Πληροφόρηση" (τεῦχος 262 -1 Οκτωβρίου 2009)

Μισή ἀλήθεια...
γεμάτο ψέμα

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Φαινόμενο τῆς ἐποχῆς μας... ῾Η στέρεη θεμελίωση, ἡ χαρισματική διαλεκτική καί ἡ πειστική εὐκρίνεια τοῦ Πατερικοῦ Θεολογικοῦ λόγου δέ φωτίζουν καί δέν εὐαισθητοποιοῦν τή σύγχρονη ἐπισκοπική συνείδηση. ᾿Οφείλεται τό γεγονός στίς ἄναρχες ἐπιρροές τῶν κοσμικῶν σχημάτων, πού διακινοῦνται, μονότροπα, στίς τροχιές τῆς σκοπιμότητας καί τῆς ἀνταγωνιστικότητας; Εἶναι σύνδρομο ἰσχαιμικῆς ᾿Εκκλησιολογικῆς καί Πατερικῆς κατάρτισης; ῎Η εἶναι ἀπόληξη ἑνός ἀρρωστημένου ὠφελιμισμοῦ, πού μεταπλάθει τήν ἱστορική πραγματικότητα καί τήν προσαρμόζει στίς προδιαγραφές τῶν δικῶν του ὁραμάτων;

Εἶναι γεγονός, ὅτι ἕνα μικρό κατάλοιπο ἐπισκοπικῆς ἐγρήγορσης ψαύει, μέ συνείδηση ἐξαγιασμένη, τό θησαυρό τῆς Πατερικῆς ἔλλαμψης. Καί τόν μεταφέρει, διακριτικά καί σεβαστικά, στά διψασμένα πλήθη.

Δ΄ Κυριακή Νηστειών

Προσευχόμαστε γιά τούς ἄλλους; 

Ἀρχιμ. Εἰρηναίου Μπουσδέκη

 «διδάσκαλε, ἤνεγκα τόν υἱόν μου πρός σε, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον».

ΦΕΡΝΟΥΜΕ ΟΠΟΙΟΝ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ;

Ἡ τραγική φιγούρα τοῦ πατέρα πού περιφέρει τό παιδί του ἀπό τήν παιδική του ἠλικία προσπαθῶντας νά καλυτερεύσει τήν κατάστασή του. Τό παιδί του εἶχε καταλειφθεῖ ἀπό πνεῦμα πονηρό πού τοῦ εἶχε πάρει τήν λαλιά του. Ὅπου τό πονηρό πνεῦμα τό καταλάμβανε τό ἔριχνε νά κυλιέται κάτω, τό ἔκανε νά ἀφρίζει τό στόμα του, νά τρίζει τά δόντια του καί μετά να καταλήγει ξερό καί ἀναίσθητο κατά γῆς. Πόσες φορές μάλιστα τό πονηρό πνεῦμα τό ἔριχνε καί στή φωτιά καί στό νερό γιά νά τό ἀπολέσει.

Μέ πολλή συμπάθεια καί πόνο στεκόμαστε ἀπέναντι σ’ αὐτή τήν μορφή τοῦ ταλαιπωρημένου πατέρα. Δέν ἔχουμε σκεφτεῖ ὅμως ὅτι πρέπει νά σταθοῦμε ἀπέναντί του καί μέ μιά διάθεση μαθητείας. Ὁ πατέρας αὐτός μέσα στόν πόνο καί τήν περιπέτειά του εἶχε τή δύναμη νά φέρει τό παιδί του πρός τόν Κύριο, νά τόν ἱκετέψει θερμά γι’ αὐτό.

Κυριακή Γ' Νηστειῶν (Σταυροπροσκυνήσεως)

Κυριακή Β' Νηστειῶν

"Απόφαση" χωρίς ψηφοφορία

Δημοσιεύουμε βαρυσήμαντο κείμενο του Μητροπολίτη Κυθήρων κ. Σεραφείμ, από το οποίο αποδεικνύεται το πρωτοφανές ότι: ελήφθη "απόφαση" από την Ιεραρχία για την αναγνώριση της "Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας" χωρίς ψηφοφορία (ούτε δι’ ανατάσεως της χειρός ούτε διά φανερής ή μυστικής ψηφοφορίας).

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 150, 1-2-2005

Τό πλαστό ὅραμα

Kατά τούς τελευταίους αἰῶνες, ἡ ὑλιστική ὑστερία τοῦ αὐτοκαλούμενου “δυτικοῦ” κόσμου καί ἡ κοινωνικοπολιτική προπαγάνδα τοῦ θεωρητικοῦ ἤ τοῦ (ἄλλοτε) ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ συναντήθηκαν, σάν σέ κοινή ἀφετηρία καί, ταυτόχρονα, σάν σέ κοινό, ἰδεατό, στόχο, στήν ἐκστρατεία κολόβωσης τοῦ ἀνθρώπινου ὁράματος. Προσπάθησαν νά πλάσουν καί νά προπαγανδίσουν ἄλλο ὅραμα, θελκτικό, ἀλλά παραπλανητικό. Καί νά τό ἐμφυτεύσουν, μέ τρόπο βίαιο, στίς ἀνήσυχες ψυχές. Τό ἐγκοσμιοκρατικό καί σαρκολατρικό ὅραμα μιᾶς μερίδας τοῦ ἀρχαίου κόσμου, πού τό στιγματίζει καί τό καταδικάζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, καθώς ἀπευθύνεται στήν ᾿Εκκλησία τῆς Κορίνθου· «φάγωμεν καί πίωμεν, αὔριον γάρ ἀποθνήσκομεν» (Α΄ Κορινθ. ιε΄ 32), γύρισε ξανά στό διαφημιστικό καί δημαγωγικό καντράν τοῦ νεότερου κόσμου καί ἔγινε ὁ λογότυπος τῆς ἀκόρεστης εὐμάρειας. Τό φτιαχτό ὄνειρο μιᾶς ἀτέρμονης οἰκονομικῆς ἀνάπτυξης, καί μιᾶς ἀπεριόριστης ἱκανοποίησης τῶν αἰσθήσεων, πού στριμώχνει στή γωνιά τῆς περιφρόνησης τήν ψυχή καί ἀκρωτηριάζει θανάσιμα τήν ὕπαρξη.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 151, 16-2-2005

“Τί ἐστιν ἄνθρωπος;”

Δέν τολμῶ νά ἀρθρώσω ἄποψη γιά τήν ὕπαρξή μου, ἤ νά θυμίσω τήν κρυστάλλινη, σεβαστική ἀναφορά τῶν Πατέρων τῆς ᾿Εκκλησίας μας στόν ἄνθρωπο, πού τόν νοιώθουν, ὡς τό κορύφωμα τῆς Δημιουργίας, καί μέ πνίγει τό εὐτελιστικό, ἀντιρρητικό παραλήρημα. ῾Ο λόγος, πού τόν ἀπευθύνω  στόν ἑαυτό μου καί, πού ἔχει ἀντικείμενο ἔρευνας τή μονάκριβη καί ἀδιαπραγμάτευτη ὕπαρξή μου, ὅταν ἐπεκτείνεται σέ διάλογο μέ τό συνοδίτη, ἀχθοφόρο τοῦ ἴδιου πακέτου ἀποριῶν, δέν εἶναι ἐνασχόληση ἄνετη καί ἀνώδυνη. Δέ βρίσκει πάντοτε ἀνταπόκριση. Δέν ὁδηγεῖ, ἀναπόφευκτα, σέ συναδέλφωση καί σέ συντονισμό τῆς ἀναζήτησης. Συχνά συναντάει τήν προκατάληψη ἤ τήν κακόπιστη αὐτοοχύρωση. Καί καταλήγει σέ διάσταση καί σέ διαφωνία. Κάποτε καί σέ ἀνοιχτή ἀντιπαράθεση.

Τά πολλά καί ἀντιφατικά κατάλοιπα τῶν αἰώνων, πού διάβηκαν καί οἱ ποικίλες ἰδεολογικές ἐμπλοκές τῆς ἐκρηκτικῆς ἐποχῆς μου, ἔχουν προκαλέσει νέφωση ἀοριστίας καί σύγχυσης γύρω ἀπό τόν ἄνθρωπο, πού ὑποτίθεται πώς τόν ἀναγορεύουν σέ πρώτη ἀξία καί πώς τόν ὑπηρετοῦν μέ ἀφοσίωση. Θεωρίες, πού δέν ἀπαντοῦν αὐθεντικά καί πειστικά στό “περί ἀνθρώπου” ἐρώτημα, ἀλλά ἐνορχηστρώνονται στήν προπαγάνδα τῆς ὑλοφροσύνης, σπέρνουν στό λογισμό ἀγκάθια ἀμφισβήτησης. Τραυματίζουν τήν ἐμπιστοσύνη μας στήν ὥριμη καί κατασταλαγμένη κρίση τῶν φωτισμένων προγόνων μας. ᾿Ερεθίζουν ἀρνητικά τίς ἀνυποψίαστες ψυχές. Γεννοῦν ἀμφιβολίες, ἀναδιπλώσεις καί ἐπιφυλάξεις, πού συχνά ἐξελίσσονται σέ σκληρές καί ἐπίμονες ἀντιπαλότητες.   Καί μεταλλάσσουν τήν αὐτοσυνειδησία μας.

Σχέδιον ἀναδιοργανώσεως

τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (7)

Δημοσιεύουμε καί τήν ἑβδόμη, τελευταία, συνέχεια τοῦ “Σχεδίου ἀναδιοργανώσεως τῆς ᾿Εκ­κλησίας τῆς ῾Ελλάδος”, πού εἶχε ἐκπονήσει καί εἶχε παρουσιάσει στήν ῾Ιερά Σύνοδο, πρός ἐπεξεργασία καί πρός ἔγκριση ὁ μακαριστός ᾿Αρχιεπίσκοπος ῾Ιερώνυμος ἀμέσως μετά τήν ἀνάληψη τῶν ὑπεύθυνων ἁρμοδιοτήτων του, πρίν ἀπό πενηνταδύο χρόνια. Καί ὑπο­μνηματίζουμε, γιά πολλοστή φορά, ὅτι, ἀπό τότε ὡς σήμερα, δέν ὑποβλήθηκε στή Σύνοδο καινούργια πρόταση διοικητικῆς ὀργάνωσης τῆς ᾿Εκ­κλησίας τῆς ῾Ελλάδος καί ἀναπροσαρμογῆς τοῦ ποιμαντικοῦ Της ἔργου.  

Θ΄ Λύσεις ὡς πρός τήν διοίκησιν 
τῆς ᾿Εκκλησίας μας

1. Γενικαί κατευθύνσεις

᾿Εκεῖνο, τό ὁποῖον προτείνομεν εὐθύς ἐξ ἀρχῆς νά ἐκκαθαρισθῇ πλήρως καί μονίμως, εἶναι ἡ φύσις τῶν σχέσεων τῆς ᾿Εκκλησίας μετά τῆς Πολιτείας. Βεβαίως, δέν εἶναι ἔργον τοῦ ἀνά χεῖρας ὑπομνή­ματος νά εἰσέλθῃ εἰς λεπτομερείας, ἐν τούτοις πρέπει νά ὑπογραμμισθοῦν ὡ­ρισμένα σημεῖα. Πρῶτον, ὅτι παρά τά περί τοῦ ἀντιθέτου λεγόμενα, τό κρατοῦν σήμερον σύστημα εἶναι τό τῆς Νό­μῳ κρατούσης Πολιτείας. ῾Ημεῖς προσω­πικῶς εἴμεθα ὑπέρ τῆς ἀντικαταστά­σεώς του διά τοῦ συστήματος τοῦ τε­λείου χωρισμοῦ τῆς ᾿Εκκλησίας ἀπό τῆς Πολιτείας. Τό πρόβλημα μόνον εἶναι ἐάν ἐπέστη ἡ στιγμή, ἵνα ἐφαρμοσθῇ τό σύστημα τοῦ τελείου χωρισμοῦ τῆς ᾿Εκ­κλησίας ἀπό τῆς Πολιτείας καί ἡ ἀνάληψις πλήρους ἐλευθερίας κινήσεως ἐν τῇ ᾿Εκ­κλησίᾳ ἐκ μέρους τῆς διοικήσεως καί τοῦ πληρώματος αὐτῆς. Διότι ὁ χωρισμός οὗτος θά ἔχῃ ὡρισμένας συνεπείας, ἐκ τῶν ὁποίων σημειώνομέν τινας ἐνδεικτικῶς.