Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 102

Ιερά Αναγνώσματα

«… Τά ἱερά Ἀναγνώσματα μᾶς ἀποκαλύπτουν τήν ἀλήθεια. … Ἡ σκοπιμότητα αὐτῆς τῆς ἀνάγνωσης δέν εἶναι ἡ ἀπλή πληροφόρηση. Ἡ ἱκανοποίηση τῆς γνωστικῆς περιέργειας. Ἀλλά ἡ καθοδήγηση στή ζωή τῆς Χάριτος. Τό ἄνοιγμα τῶν πυλῶν τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἡ μεταφορά στίς ψυχές μας τῶν μεγάλων, σωστικῶν μηνυμάτων. Καί αὐτά τά μηνύματα εἶναι τά καθοδηγητικά ἀγγέλματα τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς ἀνοίγουν τό δρόμο πρός τή γνησιότητα καί πρός τή χαρισματική ζωή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 28

Γευόμαστε την ειρήνη

«… Μέσα στή μυστηριακή καί χαρισματική ἀτμόσφαιρα τῆς θείας μας Λειτουργίας, κατά τήν ὁποία ἐμεῖς ἀνοιγόμαστε στήν πνοή καί στή δραστική ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἡ Παναγία Τριάδα συγκαταβαίνει καί προσφέρεται στίς ὁλάνοιχτες ἀνθρώπινες καρδιές μας, ἡ εὐλογία τῆς εἰρήνης ἀποτελεῖ ἕνα μέρος τῆς δωρεᾶς. Μιά δύναμη, πού δέν τήν κερδίζουμε μέ τόν ἀγώνα μας, μήτε τήν παίρνουμε ὡς ἀμοιβή στήν ἀξιοσύνη μας, ἀλλά τή γευόμαστε ὡς χάρισμα Ἐκείνου, πού σαρκώθηκε καί σταυρώθηκε, γιά νά μᾶς κάνει κοινωνούς τῆς δικής Του εἰρήνης.»

Ἐγκληματοῦν οἱ ἀρχιερεῖς;

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Συντονισμένοι οἱ Ἀρχιερεῖς. Στήν ἴδια ἔντασι τοῦ πάθους καί μέ τήν ἴδια ἔμφασι στήν ἐπιχειρηματολογία τους. Ἀνυποψίαστος ὁ λαός. Ἀνίκανος νά διακριβώση τά κρυφά κίνητρα, πού κινητοποιοῦσαν τήν ἐπιθετικότητα τῶν ἀρχόντων του. Ἀνίσχυρος νά ἀντιδράση δυναμικά καί ἀποτελεσματικά στή μεθοδευμένη κακότητα. Ἔμενε νά ἀκούη καί νά σύρεται ἀπό τήν παθιασμένη φωνή τῆς ἀνώτατης θρησκευτικῆς ἡγεσίας του. Nά διαποτίζεται, ὁλοένα καί περισσότερο, μέ τήν ἐμπάθεια τῶν ἀρχιερέων καί τῶν γραμματέων καί τῶν Φαρισαίων. Nά μπολιάζεται μέ τό μίσος. Nά ὑψώνη γροθιές καί νά ἀρθρώνη κραυγές. Nά σφαγιάζη τήν ἀλήθεια καί νά ζητάη τό θάνατο τοῦ Yἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ἡ σκηνή στό Πραιτώριο. Στήν ἕδρα τῆς Pωμαϊκῆς ἐξουσίας. Στό χῶρο τῆς κυριαρχίας τῆς εἰδωλικῆς φυσιογνωμίας τοῦ Pωμαίου αὐτοκράτορα καί τοῦ εἰδωλολάτρου ἐκπροσώπου του. Ἐκεῖ ὡδήγησαν οἱ ἄρχοντες τοῦ Ἰσραήλ τόν Ἄμωμο. Tό σαρκωμένο Λόγο. Aὐτόν, πού «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (A΄ Πέτρ. β΄ 22).

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 24-25

Δοξολογική λατρεία

«… Ἡ πίστη μας ἀγκαλιάζει ὁλόκληρη τήν Ἁγία Τριάδα. Τόν Πατέρα καί τόν Υἱό καί τό Ἅγιο Πνεῦμα. Καί τήν πίστη μας τήν ἀκολουθεῖ, ὡς φυσική ἐξέλιξη, ἡ δοξολογία τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Ἀγάπης καί ἡ δοξολογική προσέγγιση καί ἡ ἔνταξη στήν Ἐκκλησία μέ τό βάπτισμα. Ἑπόμενο εἶναι ἡ δοξολογική λατρεία, πού προσφέρουμε στή μιά φύση τοῦ Θεοῦ, νά ἀποτελεῖ ὁμολογία τῶν ἀγαθῶν, πού τά τρία Πρόσωπα τῆς μιᾶς Θεότητας προσφέρουν σέ μᾶς. Ἐμεῖς, καθώς αναφέρουμε τή λατρεία μας καί τή δοξολογία μας, δέν προσθέτουμε στήν ἀτίμητη Φύση τοῦ Θεοῦ κάτι ἀπό τή δική μας δύναμη, ἀλλά ὁμολογοῦμε τά θεῖα προσόντα καί ἀπονέμουμε, ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μας, τό σεβασμό, τήν τιμή καί τήν ἀφοσίωση.»

Τό ἄρθρο αὐτό τό πήραμε ἀπό τήν «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 10, 1 Ἀπριλίου 1999.

Tά νυσταγμένα μας μάτια

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ἡ δεύτερη χιλιετία ἔκλεισε. Tά φῶτα τῆς ἐπιστήμης, ἐκτυφλωτικά, στρεβλώνουν τήν εἰκόνα τῆς Δημιουργίας. Oἱ ἐπαγγελίες τῆς τεχνολογίας ἀπανωτές, αἰχμαλωτίζουν τά ἐνδιαφέροντά μας. Oἱ αἰσθήσεις μας, καθηλωμένες στή γῆ, σέρνονται στήν ὑλοφροσύνη. Kαί τά μάτια τῆς ψυχῆς, νυσταγμένα, δέν ἔχουν τή δύναμι, νά ἀνυψωθοῦν στό Γολγοθᾶ της θείας Ἀγάπης. Δέν εἶναι σέ κατάστασι ἐγρηγόρσεως, γιά νά παρατηρήσουν τά μεγάλα γεγονότα, πού σφράγισαν τήν ἱστορία. Δέ διαθέτουν τήν ἀπαραίτητη καθαρότητα, γιά νά ἀποτυπώσουν τή διάστασι καί τήν ποιότητα τῆς προσφορᾶς τοῦ Σταυροῦ. Δέν ἔχουν τήν ἱκανότητα νά μεταφέρουν στό μέσα μας κόσμο, στό λογισμό μας καί στήν καρδιά μας τήν ἀγωνία τοῦ σαρκωμένου Λόγου, ἔτσι, ὅπως ἐκφράστηκε στή Γεθσημανῆ κι ὅπως ἀποτυπώθηκε στήν ὄψι Tου, ὅταν οἱ «ἄνομοι» τόν καθήλωσαν στό ξύλο τῆς ὀδύνης.

Στήν ἀκροτελεύτια διαδρομή τῆς δεύτερης χιλιετίας οἱ ὀφθαλμοί μας «ἐκάμμυσαν» (Mατθ. ιγ΄ 15). Ἔκλεισαν. Ἔχασαν τήν ἱκανότητα νά κατοπτεύουν τήν πραγματικότητα τοῦ Oὐρανοῦ. Nά χαίρωνται τή θεία Παρουσία. Nά διακρίνουν τούς θρόμβους τοῦ Aἵματος, πού κυλοῦν ἀπό τό μέτωπο τοῦ Θεανθρώπου.

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Σπουδή Ἀγάπης», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1997), σελ. 119

Αλληλένδετα

«… Ἡ προσευχή εἶναι τό θερμόμετρο τῆς ἀγάπης μας στό Θεό. Καί ἡ ἀγάπη μας εἶναι ο τροφοδότης τῆς προσευχῆς μας.»

Στόν κολοφώνα τῆς «ὀρθοπολιτικῆς» ζούγκλας

Τοῦ Ἐ. Χ. Οἰκονομάκου

Στό παλιὸ τὸ λιοτριβεῖο/ ... / στὰ λιθάρια ποὺ γυρίζαν

κι ἐλιῶναν τὸν καρπὸ/ πέταξαν ἕνα παιδί, ... /

γιὰ νὰ λιώσει νὰ χαθεῖ./... / οἱ ἀνθρῶποι οἱ κακοὶ/ .../

τὸ λουλούδι τὸ σεμνὸ/λιώσαν τὸ παιδὶ μὲ βία/

καὶ δὲν εἶναι αὐτὸ ἱστορία.

Μιχάλης Κατσαρός «Στά λιθάρια»⁽¹⁾.

          Ὁ Σύλλογος Προστασίας τοῦ Ἀγέννητου Παιδιού «Ἀφῆστε με νά ζήσω», εἶχε ἀναρτήσει πρόσφατα σέ σταθμό Μετρό τῶν Ἀθηνῶν, μιά ἀφίσα. Εἰκόνιζε ἕνα ἔμβρυο καί ἔδινε κάποια ἐπιστημονικά στοιχεία, πού ἔδειχναν ὅτι τό ἔμβρυο, κατά τή διάρκεια τῆς κύησής του, εἶναι ζωντανό πλάσμα σέ πορεία ταχείας ἀνάπτυξης. Προφανῶς, τό μήνυμα πού ἤθελε νά προωθήσει ἡ δημοσίευση, ἦταν ὅτι τό ἔμβρυο εἶναι ἕνας νέος ἄνθρωπος, σέ ἀρχικό στάδιο σωματικῆς ἀνάπτυξης, ἡ ὁποία, ἄν δέν ἀνακοπεῖ, θά συνεχισθεῖ καί μετά τή γέννησή του, μέχρι τήν πλήρη ψυχοσωματική του ὁλοκλήρωση. Ἀναγκαία δέ λογική συνέπεια αὐτῆς τῆς φυσιολογικῆς δυναμικῆς πορείας εἶναι ὅτι τό δικαίωμα ζωῆς γιά κάθε ἄνθρωπο δέν μπορεῖ παρά νά στοιχειοθετεῖται πλήρως ἀπό τό ἐμβρυϊκό στάδιο τῆς ὕπαρξής του. Γιατί ἄν σ' ὁποιαδήποτε φάση της αὐτή ἡ πορεία ἀνακοπεῖ, ἀκόμα καί στήν ἀρχική ἐμβρυϊκή της φάση, ὁ συγκεκριμένος ἄνθρωπος⁽²⁾ στερεῖται τῆς δυνατότητας νά ἀναπτυχθεῖ, νά ὁλοκληρωθεῖ καί νά ζήσει στό μέλλον. Χάνει ὁριστικά καί ἀμετάκλητα κάθε δικαίωμα ζωῆς.

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Σπουδή Ἀγάπης», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1997), σελ. 118

Προσευχή και αγάπη

«… Ἐκεῖνος, πού προσεύχεται ἀπερίσπαστα, ἀγαπάει μέ ὅλη του τή δύναμη τό Θεό. Καί προσφέρει τή λατρεία καί τή δοξολογία, ὡς θυμίαμα εὔοσμο καί ὡς μύρο ἀτίμητο.»

Κυριακή τῶν Βαΐων

(Τό ἐπιεικές τῶν χριστιανῶν / Φιλιπ. 4,4-9)