Σταυρωμένος Μέγας Ἀρχιερέας καί

Σταυρωμένη Ἀρχιερωσύνη

Ὁμιλία πού ἔγινε στό διετές μνημόσυνο

τοῦ Μακαριστοῦ Μητροπολίτη

Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Κυροῦ Νικοδήμου

(29-3-2015)

Τοῦ Ἀρχιμ. Εἰρηναίου Μπουσδέκη

«Χριστός παραγενόμενος ἀρχιερεύς... διά τῆς μείζονος καί τελειοτέρας σκηνῆς,... εἰσῆλθεν ἐφ’ ἅπαξ εἰς τά ἅγια αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος» (Ἐβρ. Θ΄ 11-12)

Ὁ Σταυρωμένος Μέγας Ἀρχιερέας καί ἡ Σταυρωμένη Ἀρχιερωσύνη.

Ὁ συγγραφέας τῆς πρός Ἐβραίους ἐπιστολῆς μᾶς φέρνει σήμερα μπροστά στό μεγάλο γεγονός τῆς προσφορᾶς τῆς ὑπέρτατης θυσίας ἀπό τόν Ἀρχιερέα Χριστό. Προσέφερε τόν ἴδιο τόν ἑαυτό Του, τό ἀνεκτίμητο αὐτό καί πολύτιμο θῦμα. Προέβη σέ μιά ἀκραία μορφή αὐτοθυσίας χάριν τῶν ἀνθρώπων. Κι ἔτσι ἔσωσε ὅλο τό γένος τῶν ἀνθρώπων.

Ἐκεῖνο πού μᾶς προβληματίζει σήμερα εἶναι τό ἑξῆς. Μπορεῖ ὁ σημερινός Ἀρχιερέας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ νά ἀκολουθήσει μιά διαφορετική πορεία; Νά περάσει τήν ἐπίγεια ζωή του μέσα στή δόξα, τόν πλοῦτο, τίς ἀνέσεις, τίς τιμές καί τούς ἐπαίνους καί νά διακονήσει ἐπάξια τό μυστήριο τῆς Ἀρχιερωσύνης πού τοῦ ἐμπιστεύτηκε ὁ Μεγάλος Ἀρχιερέας Χριστός;

Ἄς προσηλώσουμε τό βλέμμα μας στόν Σταυρωμένο Μέγα Ἀρχιερέα Χριστό. Καί ἄς ἐντοπίσουμε τήν προσοχή μας στό χρέος γιά σταυρωμένη Ἀρχιερωσύνη τῶν σημερινῶν λειτουργῶν τοῦ Ὑψίστου.

Ἀπάθεια

«… Ὁ ἅγιος Συμεών ὁ νέος θεολόγος μᾶς ἀναλύει καί μᾶς διδάσκει τί εἶναι ἡ ἀπάθεια: “… ἁπάθεια δέν εἶναι μόνο νά βρεθοῦμε ἐλεύθεροι ἀπό τά πάθη, ἀλλά καί νά ἀποξενωθοῦμε ἀπό τίς ἐπιθυμίες τῶν παθῶν. … καί, ὅπως ὁ ἀετός σηκώνει τά φτερά του, ἔτσι νά σηκώνει καί ὁ νοῦς τίς αἰσθήσεις μας καί νά τίς ἀνεβάζει στόν οὐρανό.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Σπουδή Ἀγάπης», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1997), σελ. 39-40

Θρόμβοι αἵματος

Τῷ ἀρχιερεῖ Κυρίῳ Νικοδήμῳ

ἐπί τῇ συμπληρώσει 15ετοῦς ἀρχιερατείας

Τοῦ Νίκου Ἀρβανίτη
Λογοτέχνη
14 Ἀπριλίου 1983

Κανείς δέν πίστευε στά λόγια σου, Κύριε.

κι ὅμως ἦταν τόσο διάφανα

ὅπως μιά χούφτα νερό στήν παλάμη μας.

-Ἰδού ἀναβαίνομεν!...

θρόμβοι αἵματος στήν αἱμάτινη πορεία σου

στούς διαλογισμούς τοῦ “καθίσαι ἐκ δεξιῶν καί ἐξ εὐωνύμων” σου.

λέξεις ἁπλές καί ἀπέραντες

ὅσο τό Φῶς τοῦ  Ἥλιου τοῦ Πάνσεπτου.

μαχαίρι κοφτερό στό μίσχο τῆς Ἀγάπης δίστομο.

χάντρες κουδουνάτες στούς μή δυναμένους “πιεῖν τό ποτήρι­ον”.

Ἡ ἐλπίδα

«… Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος ὁριοθετεῖ τήν ἐλπίδα μέ τοῦτα τά λόγια, πού εἶναι ἀπόσταγμα ἐμπειρίας: “Ἡ ἐλπίς εἶναι εἷς πλοῦτος μέγας καί κρύφιος, ὅστις δέν φαίνεται ἄλλοτε, εἰμή μόνον ἐν τῷ προσήκοντι καιρῷ αὐτοῦ. Ἡ ἐλπίς εἶναι εἷς κατασφαλισμένος καί ἀληθινός θησαυρός τῆς χαρᾶς, πρίν ἴδωμεν τόν θησαυρόν ἐκεῖνης τῆς χαρᾶς ὁποῦ ἐλπίζομεν. Αὕτη ποιεῖ τόν ἄνθρωπον νά ἀναλαμβάνῃ ὅλας τάς κακοπαθείας τοῦ κόσμου μέ ὅλην τήν εὐχαρίστησιν καί ἀνάπαυσιν, καί νά μή ἀποκάμνῃ εἰς τούς μεγάλους καί ἀπαύστους πόνους διά νά κερδήσῃ τήν γνώμην του. Αὕτη ἐστίν ἡ ρίζα παντός ἀγαθοῦ καί καλοῦ ἔργου, θύρα τῆς ἀγάπης, θάνατος τῆς ἀπογνώσεως, καί εἰκών δεικνύουσα ἡμῖν ἐκεῖνα ὁπου δέν βλέπομεν· καθώς γάρ ἡ εἰκών δείκνυσιν ἡμῖν τό πρόσωπον τοῦ πράγματος ὁποῦ δέν βλέπομεν, οὕτω καί ἡ ἐλπίς ποιεῖ ἡμᾶς νά πιστεύωμεν τά μήπω τετελεσμένα πράγματα, ὡσάν νά τά ἐβλέπομεν πεποιημένα καί τετελεσμένα. Διά τοῦτο ἄν ἐλλείψῃ ἡ ἐλπίς, ἀφανίζεται ἡ ἀγάπη· καί εὐθύς ὁπου λάμψῃ ἡ ἐλπίς φανεροῦται ἡ ἀγάπη. Μέ αὐτήν τήν ἐλπίδα δέδενται οἱ πόνοι, καί κρέμανται οἱ κόποι. Αὕτη καταβιβάζει, ὥσπερ φῶς, τήν ἐλεημοσύνην τοῦ Θεοῦ καί περικυκλοῖ τήν ψυχήν.”»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Σπουδή Ἀγάπης», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1997), σελ. 38-39

Ἄξιος ἐργάτης τῆς Ἐκκλησίας

Τοῦ Ἐλευθερίου Χ. Οἰκονομάκου
Μηχανολόγου-Ἠλεκτρολόγου ἘΜΠ

Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος κυρός Νικόδημος ἔμεινε στή διοίκηση τῆς Μητροπόλεώς του, τήν ὁποία τοῦ ἐμπιστεύθηκε τό Πανάγιο Πνεῦμα νά διαποιμάνει, ἕξι μόνο χρόνια, πού σφραγίστηκαν ἀπό τήν ἀγάπη καί τήν ἐργώδη μέριμνά του, ὡς ὑπεύθυνου πατέρα, γιά τό λαό τοῦ Θεοῦ. Ἡ θητεία αὐτή διακόπηκε βίαια μέ ἄδικες καί ἀντικανονικές πράξεις τῆς διοίκησης τῆς Ἐκκλησίας μας, μιᾶς Συνόδου «ληστρικῆς», ὅπως ἀνέκυψε μέσα ἀπό τίς ἀνώμαλες πολιτικές ἐξελίξεις τοῦ 1973. Ὁ ἀνίερος αὐτός διωγμός κράτησε 40 χρόνια. Τήν 1/4/2013 ὁ μακαριστός Γέροντας Ἱεράρχης κλήθηκε ἀπό τόν Κύριο, τόν στρατολόγο καί ἀληθινό ἐργοδότη του στόν ἀγρό τῆς Ἐκκλησίας, νά ἀναπαυθεῖ, «κεκμηκώς», στούς οὐράνιους κόλπους Της.

Ἡ ἐγκράτεια εἶναι ἀπελευθέρωση

«… Γιά τόν πιστό ἄνθρωπο, ἡ ἐγκράτεια δέν εἶναι γεύση καταπίεσης. Ἀντίθετα, εἶναι ἀπευλευθέρωση. Ἀποδέσμευση ἀπό τή φθορά καί τή διαφθορά. Ἀλλαγή κλίματος. Ἐλευθερία κίνησης. Ἐκδίπλωση τῆς προσωπικότητας σέ ἄλλο χῶρο. Βηματισμός στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Σπουδή Ἀγάπης», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1997), σελ. 35

Σεβ. Μητροπολίτης Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος

Κυρός Νικόδημος

(Στόν ἀπόηχο τῆς Κοιμήσεώς του)

ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΛΩΛΗ
ΕΠΙΤΙΜΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΕΦΕΤΩΝ

Τήν 1η Ἀπριλίου ἐκοιμήθη ὁ πνευματικός μας πατέρας, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Κυρός Νικόδημος. Ὁ μακαριστός Ἱεράρχης ἀποτέλεσε ἐξέχουσα φυσιογνωμία, πού ὡς ἀστέρας πρώτου μεγέθους διέλαμψε στό ἐκκλησιαστικό στερέωμα. Διακρινόταν ὄχι μόνο γιά τή σοφία τῆς σκέψεώς του καί γιά τή δύναμη τοῦ λόγου καί τῆς γραφίδας του, ἀλλά πρό πάντων καί κυρίως γιά τήν ἁγία βιοτή του, τό ἄψογο ἦθος του, τόν ἔνθεο ζῆλο του, τό ἀκέραιο ἐκκλησιαστικό του φρόνημα, τήν ἐντιμότητα καί τήν ἀγωνιστικότητά του, τή βαθιά θεολογική του κατάρτιση καί τό σπουδαῖο πατερικό θεολογικό του στοχασμό.

 Φόβος Θεοῦ

«… Στή Βιβλική ἀποκάλυψη, στή λειτουργική μας ὑμνολογία καί στήν Πατερική Θεολογία ὁ ὅρος «φόβος Θεοῦ» ἔχει τήν ἔννοια τοῦ βαθύτατου σεβασμοῦ στό Πρόσωπο τῆς λατρείας μας καί τῆς ἀγάπης μας. Τῆς ψυχικῆς ἐκείνης διάθεσης, πού κάνει τόν ἄνθρωπο νά στέκεται μέ θαυμασμό καί μέ ἀνοικτή καρδιά μπροστά στό ὑπερούσιο Πρόσωπο καί μπροστά στό ἀνεξιχνίαστο πέλαγος τῆς ἀγάπης Του καί τῆς εὐσπλαχνίας Του.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Σπουδή Ἀγάπης», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1997), σελ. 33-34

Σταυρωθήτω

Τοῦ Κωνσταντίνου Κούκη
Φιλολόγου

Ἡ καύχησις ἀλλά καί τό ὄνειδος νά κατασφραγίζουν μαζί τήν ἀφετηρία τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου. Ἐσταυρωμένος ὁ ἀνεύθυνος γιά νά αὐγάσει ἡ νέα ἡμέρα τῆς ζωῆς γιά τό γένος τῶν ἀνθρώπων. Μαινόμενος ὁ ὄχλος. Καύχηση γιά τόν ἀνεύθυνο καί μαζί ἀνεξίτηλο τό ὄνειδος γιά τό λαό πού δάνεισε τήν φωνή του γιά νά προσφέρει καί ἐπαναλάβει περισσῶς τήν λέξη τῆς καταδίκης «Σταυρωθήτω».