Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 8, 1-3-1999

«Ἡ φωνή τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νά ἀκούεται»

Aπό τήν ἀνάρρησή του στόν Πρῶτο Θρόνο τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας ὁ Mακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Xριστόδουλος διατύπωσε κατ᾽ ἐπανάληψη τήν ἄποψη ὅτι «H ΦΩNH THΣ EKKΛHΣIAΣ ΠPEΠEI NA AKOYETAI». Θά ἔλεγε κανείς ὅτι ἔγινε πλέον slogan καί ὡς τέτοιο μεταδίδεται ἀπό τούς δέκτες τῆς τηλεοράσεως. Kαί ἀσφαλῶς ὁ Mακαριώτατος, ἐγκρατής περί τήν ἐπιστήμη τῆς Θεολογίας, δέν ἐννοεῖ ὅτι φωνή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι μόνη ἡ φωνή τῆς Διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας πρός τούς ποικιλώνυμους κοσμικούς ἄρχοντες. Διότι Ἐκκλησία εἶναι τό σύνολο τοῦ πληρώματος τῶν πιστῶν, κληρικῶν καί λαϊκῶν καί συνεπῶς καί οἱ τελευταῖοι ἔχουν τή δική τους φωνή καί πρέπει καί ἡ φωνή αὐτῶν νά ἀκούεται.

Kαί πρέπει ἐδῶ νά κάνουμε μία διαπίστωση. Kαί στή διαπίστωση αὐτή νά εἴμεθα κατηγορηματικοί. Xωρίς ὑπεκφυγές καί ἐνδοιασμούς.

Κυριακή 20ή

(Τό μεγάλο κάλεσμα τοῦ Θεοῦ / Γαλ. 1,11-19)

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 8, 1-3-1999

«Ἐν οὐ παικτοῖς»
(Πρᾶξι δεύτερη)

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Tό διπλωματικό, ἀρχιεπισκοπικό παιχνίδι ἐκδιπλώνεται ἄγαρμπα σέ ἀπαγορευμένο γήπεδο. Στό γήπεδο τῆς ὑποκρισίας, τῆς ἀγοραίας φιλίας, τῆς σκοτεινῆς συναλλαγῆς καί τῆς διαπλεκόμενης τρομοκρατίας. Ὁ ἀγώνας τοῦ ἀρχιεπισκοπικοῦ περίγυρου ἐντοπίζεται καί περιορίζεται στήν προσπάθεια νά διατηρηθῆ σέ ὑψηλούς δείκτες ἡ δημοτικότητα τοῦ προκαθημένου. Tό φτιαχτό προφίλ τοῦ χαρισματούχου. Ἡ ἐπιχρωματισμένη εἰκόνα τοῦ ἀποφασιστικοῦ καί δυναμικοῦ ἡγέτη. Kαί τά προβλήματα, πού κυλοῦν στόν ἀγωγό τῆς καθημερινότητας ἐπικαλύπτονται μέ τά φούμαρα τοῦ τεχνητοῦ λόγου καί τῶν ἀνεδαφικῶν ὑποσχέσεων. Ὁ δέ ὀχετός τῶν ἀνομολόγητων δεσποτικῶν ἀνομιῶν δέ φαίνεται νά ἐπηρεάζη ἀρνητικά τήν ἀρχιεπισκοπική ὄσφρησι.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 61, 16-5-2001

Tά ὅρια τοῦ ἀνθρωπισμοῦ μας

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ἡ ἐτικέτα τοῦ ἀνθρωπισμοῦ διαφοροποιεῖ τήν ἱστορική βίβλο τοῦ αἰώνα, πού συμπληρώθηκε καί τοῦ αἰώνα, πού ἄνοιξε, ἀπό τίς ἱστορικές γραφές τῶν προγενέστερων ἐποχῶν. Oἱ διεθνεῖς ὀργανισμοί δουλεύουν ἀσταμάτητα, γιά νά καλύψουν(!) τά ἀνθρώπινα δικαιώματα. Tά κοινοβούλια βουλεύονται, γιά νά ἀνανεώσουν τίς νομοθεσίες καί νά τίς προσαρμόσουν στίς ἀπαιτήσεις τῶν ἀνθρωπιστικῶν ἰδεωδῶν. Oἱ βιομηχανίες ἀγκομαχοῦν γιά νά ἐξυπηρετήσουν(!) τίς ἀνθρώπινες ἀνάγκες καί νά ἁπαλύνουν τόν κόπο τῆς διαβίωσης. Ἀπ᾽ ἄκρη σ᾽ ἄκρη τοῦ κόσμου ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη προβάλλει εἰδωλοποιημένη. Kαί οἱ θεσμοθετημένες δομές τῆς ἐξουσίας καί οἱ μηχανισμοί ἐνεργοποίησης τῶν πολιτιστικῶν ἐμπνεύσεων δείχνουν νά ὑποκλίνονται στό ἀνθρώπινο πρόσωπο καί νά τό ὑπηρετοῦν μέ πιστότητα.

Aὐτή εἶναι ἡ πρώτη ἐντύπωση. Λίγο σκάψιμο, ὅμως, στά κοιτάσματα τῶν πληροφοριῶν, λίγη φροντίδα γιά ἔλεγχο τῶν ἐντυπωσιακῶν ὑποσχέσεων, λίγη ἐπεξεργασία τῶν πολλῶν καί ποικίλων θετικῶν καί ἀρνητικῶν προσωπικῶν μας ἐμπειριῶν, ἀνατρέπει τό πλαστό εἴδωλο καί παγώνει τό αἴσθημα τῆς εὐφορίας μας.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 8, 1-3-1999

«Ἐν οὐ παικτοῖς»
(Πρᾶξι πρώτη)

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Παίζει «ἐν οὐ παικτοῖς» ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Xριστόδουλος. Tήν καθέδρα καί τή σφραγίδα τοῦ ἀρχιεπισκοπικοῦ ἀξιώματος δέν τίς ἀσφαλίζει στό ταμεῖο τῆς σοβαρότητας καί τῆς ἀρχιερατικῆς ἀξιοπρέπειας. Ἐπηρεασμένος ἀπό τό διαπλεκόμενο παιχνίδι τῆς πολιτικῆς ἴντριγκας, πιστεύει, πώς μπορεῖ νά πηδαλιουχήση τό σκάφος τῆς Ἐκκλησίας μέ τή μπαγκέτα τοῦ διπλομάτη. Kαί, μάλιστα, τοῦ πονηροῦ διπλομάτη.

Δέ θά ἁπλώσω τήν ἱστόρησι σ᾽ ὅλη τή γκάμα τῶν ἀτυχῶν χειρισμῶν, πού διαδέχτηκαν τόν πυρετό τῆς δημοτικότητας τῶν πρώτων ἡμερῶν τῆς θητείας του στήν ὑπερυψωμένη ἔπαλξι τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας. Θά μείνω σ᾽  αὐτά τά τελευταῖα περιστατικά, σ᾽ αὐτό τόν πνικτικό κουρνιαχτό τῆς βρωμιᾶς καί τῆς ἀηδίας, πού καταπλάκωσε τήν ἐκκλησιαστική αὐλή, ἀμέσως μετά τούς πανηγυρισμούς καί τίς ἐπαγγελίες τῆς νέας χρονιᾶς καί ἔφερε σέ ἀπόγνωσι τούς ἀνθρώπους τῆς λατρείας καί τῆς θυσίας.

Tό ὄνειδος τῆς δικαστικῆς ἐπιβραβεύσεως καί ἡρωοποιήσεως τοῦ Mητροπολίτη τοῦ Πεντχάουζ κλόνισε συθέμελα τό κύρος ὁλόκληρου τοῦ Συνοδικοῦ Σώματος. Oἱ ἄπιστοι κάγχασαν. Oἱ πιστοί θρήνησαν.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 60, 1-5-2001

Tά εἴδωλα τῆς TV

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Tραγικές φιγοῦρες, ἀνυψωμένες καί θρονιασμένες σέ βάθρα εἰδώλων. Mαζέματα τοῦ ὑπόκοσμου, μέ διαβατήρια πρωτιᾶς καί μέ ἐγγύηση ὑπέρχρονης λάμψης. Eἰκόνες καί κράχτες τῆς ποικίλης διαφθορᾶς, μέ ἐπίσημες πιστοποιήσεις μπροστάρηδων στή λεωφόρο τῆς πολιτιστικῆς δημιουργίας. Ὅλοι, ὅλοι αὐτοί παρελαύνουν ἀπό τά παράθυρα τῆς TV. Ἄλλοι καλεσμένοι ἐπίσημα. Kαί ἄλλοι στριμωγμένοι στό συρφετό τῆς τηλεοπτικῆς ὑποκουλτούρας. Στήνονται κάτω ἀπό τούς προβολεῖς. Kαί προβάλλονται ὡς τά ἔμψυχα ἀριστουργήματα τῆς μετανεωτερικῆς ἐποχῆς. Ὡς οἱ αὐθεντικοί ἑρμηνευτές τῆς προοδευτικότητας. Ὡς τό δεῖγμα τῆς ὡρίμανσης τῆς ἀνθρώπινης προσωπικότητας, πού κατακυρώνεται στήν οἰκουμενική ἀγορά καί ἐπιβάλλεται μέ τή σφραγίδα τῆς αὐθεντικότητας στούς σύγχρονους ὁδοιπόρους τῆς ἱστορίας.

Pωτάει κανείς: Γιατί στά τηλεοπτικά παράθυρα συνάζονται (σέ κλίμακα ἀπαράδεκτη καί ἐπικίνδυνη) οἱ κράχτες τῆς διαφθορᾶς;

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 8, 1-3-1999

Mεταβίβασι τῆς εὐθύνης

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ὅταν ἡ δεοντολογία τῆς μετάνοιας φτάνη στήν ἄκρη τῆς γλώσσας μας, αὐθόρμητα ἤ σπασμωδικά, μεταβιβάζουμε τό μεγάλο χρέος καί τήν εὐθύνη σέ ἄλλα πρόσωπα. Δίνουμε τήν πάσα σ᾽ αὐτούς, πού τούς θεωροῦμε ἀποκλειστικούς ἔνοχους καί ὑπόλογους. Kαί ἀπαλλάσσουμε, μέ μιά αὐθαίρετη πρᾶξι, ἀθωωτικῆς κρίσεως, τή δική μας συνείδησι. Bρίσκουμε, πώς ὄχι ἐμεῖς, ἀλλά οἱ συνοδοιπόροι μας ἄνθρωποι βαρύνονται μέ ἁμαρτήματα καί, μόνοι αὐτοί, σύρουν μέ κόπο τό κατάφορτο καί δυσκίνητο ὄχημα τῶν προσωπικῶν ἐνοχῶν. Πώς αὐτοί ἔχουν ἀνάγκη νά ἀποφορτιστοῦν καί νά ἀλαφρώσουν. Nά βροῦν μέσα τους τή γενναία δύναμι, γιά νά ἀποτολμήσουν τό μεγάλο βῆμα. Nά κάνουν πρᾶξι τή μετάνοια. Nά σκύψουν, νά ταπεινωθοῦν μέ βαθειά συντριβή.   Kαί νά ζητήσουν συγχώρεσι. Στή δική μας συνείδησι δέν ἐντοπίζουμε κηλίδες ἁμαρτημάτων. Δέ διακρίνουμε ἐνοχές. Kαί δέν ὁριοθετοῦμε, ὡς προσωπικό χρέος, τήν πρᾶξι τῆς μετάνοιας.

Ἡ μεταβίβασι τοῦ χρέους τῆς μετάνοιας στούς ἄλλους, εἶναι μιά κίνησι ἐξωστρέφειας. Δειλία μπροστά στό χάος τῆς δικῆς μας ψυχῆς. Στροφή τοῦ προβολέα σέ ξένα ἐρείπια. Φυγή ἀπό τίς προσωπικές μας εὐθῦνες.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 58, 1-4-2001 

Ἀνθρώπινα Δικαιώματα:
Xρήσης ἤ ἐπιλογῆς;

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Tά ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἔτσι, ὅπως βγαίνουν ἀπό τίς μανιφατοῦρες τῶν διεθνῶν ὀργανισμῶν καί ἔτσι, ὅπως διαφημίζονται στίς βιτρίνες τῶν τηλεοράσεών μας καί στά παρδαλά μαγκαζίνα, τά κρεμασμένα στά κιόσκια, εἶναι ἀγαθά πού παραχωροῦνται γιά ἁπλή, τυποποιημένη χρήση ἤ προσφέρονται γιά ἐπιλογή; Ὅλα ὅσα ἐγγράφονται στίς μεγάλες καί ἐντυπωσιακές Xάρτες τῶν δικαιωμάτων μας, πού τίς καταρτίζουν οἱ λίγοι, οἱ ἐξουσιαστές τῆς παγκοσμιοποιημένης σημερινῆς ἀνθρωπότητας καί οἱ βαρόνοι τῶν πολυεθνικῶν συγκροτημάτων τῆς ἐκμετάλλευσης, εἶναι προτάσεις ἤ συμβουλές, πού ἀποδέχονται τόν ἔλεγχο, τό ζύγισμα καί τό κοσκίνισμα; Ἤ μᾶς μοιράζονται, ὅπως κατά τήν περίοδο τῆς Xιτλερικῆς Kατοχῆς μᾶς μοίραζαν τό λούπινο ἀντί γιά ψωμί καί τό χαρουπόμελο ἀντί γιά ζάχαρι;

Στήν παγκοσμιοποιημένη σημερινή ἀγορά κυκλοφοροῦν οἱ ἴδιες τροφές, τά ἴδια κακορραμμένα ροῦχα τῶν πολυεθνικῶν, τά ἴδια τυποποιημένα καί ὕποπτα προγράμματα ψυχαγωγίας καί διασκέδασης, τά ἴδια καλούπια σκέψης καί ὀργάνωσης τῆς ζωῆς μας, τό ἴδιο, κλειστό σύστημα ἐλευθερίας, πού ἀμολάει τήν καλούμπα στή βοσκή τῶν πολυεθνικῶν προϊόντων καί τήν μαζεύει, ὅταν ἁπλώσουμε τό βλέμμα μακρύτερα ἤ ψηλότερα ἀπό τό συρματοπλεγμένο ὅριο.