Θεία Κοινωνία

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α’ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 161-162

«... Ὁ καθαγιασμένος Ἄρτος καί τό καθαγιασμένο Ποτήριο δέν ἀποτελοῦν τύπο ἤ σύμβολο. Εἰκόνες ἤ ἁπλές ἀναμνήσεις τῶν γεγονότων, πού πραγματοποιήθηκαν στό ἀνώγαιο τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου καί στό Γολγοθά. Δέν ἀναπαριστάνουν τά στάδια τῆς μεγάλης ἐκείνης Πράξης, τῆς σταυρικῆς Θυσίας τοῦ Κυρίου μας. Εἶναι “αὐτό τό τίμιο Σῶμα” καί αὐτό τό “τίμιο Αἷμα”. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Ἡ ὑπερούσια Τροφή, πού προσφέρθηκε στούς τότε μαθητές καί προσφέρεται ἀδιάκοπα γιά τή σωτηρία καί τήν πνευματική ἀνάπτυξη τοῦ κόσμου.»

Ἐμπειρίες ἰατροῦ μέ τόν ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο

Τη σκιαγραφία της πολυδιάστατης και ανεπανάληπτα δημιουργικής προσωπικότητας του μακαριστού αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Α', μέσα από τις προσωπικές του εμπειρίες ως θεράποντος γιατρού και ως συνεργάτη γιατρού, αναπτύσει σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στον Ορθόδοξο Τύπο τον Ιανουάριο του 1989, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Βασίλειος Κέκης.

Για να διαβάσετε τη νεκρολογία, πατήστε το παρακάτω εικονίδιο:

Εἰς τόν πονηρόν
(Ἔπη ἱστορικά: ΚΑ’, Migne XXXVII, 1280)

Μετάφραση Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Μέ τήν ἱκεσία αὐτή παρακαλεῖ θερμά τόν Κύριο νά τόν λυτρώσῃ ἀπ’ τή δουλεία τοῦ ἐχθροῦ διαβόλου.

Ἅρπαξέ με, ἅρπαξέ με, ἀθάνατε

            ἀπ’ τό ἐχθρικό χέρι,

νά μή στενάζω ἀπ’ τά ἔργα τά κακά,

            οὔτε νά μέ τυρρανάῃ ὁ Φαραώ,

οὔτε νά μέ κατέχῃ αἰχμάλωτο,

            Χριστέ, ὁ ἀντίπαλός σου,

καί νά μέ φέρῃ στή τραχειά Βαβυλῶνα,

            βασανισμένον ἀπό πληγές.

Νά μένω δέ στό ναό σου

            στερεός, ὑμνητής·

ὥστε νά μή μέ χτυπᾷ ἀπό ψηλά

            τῶν Σοδόμων ἡ πύρινη βροχή.

Καί σέ παρακαλῶ νά μέ σκεπάζῃς μέ τό δυνατό σου χέρι,

            ἀπομακρύνοντας ἀπό μένα ὅλα τά κακά.

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Ἡ ἱκεσία ἑνός Ἁγίου», β΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1994), σελ. 199

Ἄρθρο ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 215, 16 Ὀκτωβρίου 2007

Ἀπό τό ἴδιο ἐφαλτήριο

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Φίλε ἄθεε, κάπου ἐκεῖ, στήν ἀφετηρία τῶν προβληματισμῶν μας καί σύ καί ἐγώ, πατᾶμε στό ἴδιο ἐφαλτήριο. Στήν ἀγωνία γιά τό νόημα τῆς ὕπαρξης. Καί στή λαχτάρα νά δοῦμε μπροστά μας, φωτισμένο, τό σκοτεινό μυστήριο τῆς ζωῆς. Μέ τά πρῶτα, ὅμως, βήματά μας, τά μονοπάτια διχάζονται. Ὁ καθένας μας, μέ τήν ἐλεύθερη θέλησή του καί μέ ὁράματα, ἐντελῶς προσωπικά, γεννήματα καί ἀναπτύγματα τῆς ψυχῆς του, χαράζει τό δικό του δρομολόγιο. Καί ἀρχίζει νά ἀνεβοκατεβαίνει στόν πυκνό δρυμό τῆς ζωῆς, στίς ὀμορφιές καί στίς κακοτοπιές, πού οἱ ἐναλλαγές τῶν ἐμπειριῶν ξεδιπλώνουν μπροστά του.

"Ας σκεφτόμαστε τα άνω"

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α’ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 151

«... Ἄς ἀνεβάσουμε τίς καρδιές μας ψηλά. Ἄς σκεφτόμαστε τά ἄνω, τά οὐράνια. Ὄχι τά γήϊνα... Ἐκεῖ, πού βρίσκεται καί ὁ θησαυρός μας. Ἐκεῖ, πού βρίσκεται θρονιασμένος ὁ Χριστός, στά δεξιά τοῦ Πατέρα...»

Ἄρθρο ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 213, 1 Ὀκτωβρίου 2007

Ἐπιλογές εὐθύνης

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Φίλε ἄθεε, μετράω, δίχως τόνο ἐχθρότητας, τίς ὑπαρξιακές σου ἀναταράξεις. Καί λογίζομαι, πώς ἡ πεισματική σου προσκόλληση στήν ἄρνηση ἤ καί στήν πλήρη ἀπόρριψη τῆς θεϊκῆς σοφίας καί τῆς θεϊκῆς ἀγάπης δέν ἐκπορεύεται ἀπό ἀδιάσειστη βεβαιότητα, πώς ὁ κόσμος μας εἶναι τυχαῖο συμβάν καί ὁ λογικός ἄνθρωπος, ὁ εὐγενικός ἄρχοντας τῆς Δημιουργίας, στεγνή μετεξέλιξη τῆς ἄλογης κτίσης. Ὅσες φορές εἶχα τήν εὐκαιρία νά βρεθῶ, πρόσωπο πρός πρόσωπο, μέ συνοδοιπόρους καί συνυποστηρικτές τῶν ἄθεων θεωρημάτων σου, διέκρινα, πίσω ἀπό τό στημένο ὄγκο τῶν ἀναπόδεικτων ἐπιχειρημάτων τους, τήν ἀγωνία γιά τό μυστήριο τῆς ζωῆς καί τόν προβληματισμό τους γιά τή συμβατική ἤ τήν οὐσιαστική ἀξία τῆς ὕπαρξης.

Νοσοῦντος εὐχή πρός Χριστόν
(Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἔπη ἱστορικά: Κ’, Migne XXXVII, 1279)

Μετάφραση Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Κρᾶσι ἀσθενική, συχνά πάλευε στῆθος πρός στῆθος μέ τό δαίμονα τῆς ἀρρώστιας. Καί σ’ αὐτές τίς στιγμές ζητάει μέ θερμή ἱκεσία τή θεία βοήθεια.

Χριστέ μου, στήριξέ με,

            πῶς παρέλυσε ὁ λάτρης σου;

ἡ γλῶσσα μου ἡ πλασμένη νά σέ ὑμνῇ ἀργεῖ.

            Πῶς τό ἀνέχεσαι αὐτό;

Ἀλλά δυνάμωσέ με,

            μή παραπετάξῃς τόν ἱερέα σου.

Ποθῶ καί πάλι νά σταθῶ

            καί τῆς σωτηρίας

νά γίνω κήρυκας,

            καί νά ἁγνίσω μέ τά μυστήρια τό λαό·

Σύ, πού εἶσαι ἡ δύναμί μου,

            σέ ἱκετεύω, μή μ’ ἐγκαταλείψῃς.

Ἄν σέ πρόδωσα σέ στιγμές ζάλης,

            εἴθε καί πάλι ν’ ἀνορθωθῶ.

Χριστέ μου, στήριξέ με,

            πῶς παρέλυσε ὁ λάτρης σου;

ἡ γλῶσσα μου ἡ πλασμένη νά σέ ὑμνῇ ἀργεῖ.

            Πῶς τό ἀνέχεσαι αὐτό;

Ἀλλά δυνάμωσέ με,

            μή παραπετάξῃς τόν ἱερέα σου.

Ποθῶ καί πάλι νά σταθῶ

            καί τῆς σωτηρίας

νά γίνω κήρυκας,

            καί νά ἁγνίσω μέ τά μυστήρια τό λαό·

Σύ, πού εἶσαι ἡ δύναμί μου,

            σέ ἱκετεύω, μή μ’ ἐγκαταλείψῃς.

Ἄν σέ πρόδωσα σέ στιγμές ζάλης,

            εἴθε καί πάλι ν’ ἀνορθωθῶ.

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Ἡ ἱκεσία ἑνός Ἁγίου», β΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1994), σελ. 197

Παράκληση (Οἱ ζάλες τοῦ βίου)

Ομολογία πίστεως

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α’ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 140

«... Ἡ ὁμολογία τῆς Πίστης εἶναι τό χρέος τῶν πιστῶν. Αὐτῶν, πού δέχτηκαν τό Βάπτισμα καί μετέχουν στή Μυσταγωγία τῆς Εὐχαριστίας.»