Θά καταδιωχθοῦν ὅλοι οἱ εὐσεβεῖς;

«Καί πάντες δέ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται» (Β΄ Τιμ. 3, 12)

Σύντομη ἑρμηνεία: «Κι ὄχι μόνο ἐγώ ἔπαθα καί πάσχω αὐτά, ἀλλά κι ὅλοι ὅσοι θέλουν νά ζοὺν μέ εὐσέβεια, ὅπως ἁρμόζει στούς πιστούς πού εἶναι ἑνωμένοι μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό, θά καταδιωχθοῦν».

Παναγιώτου Ν. Τρεμπέλα, «Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΕ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ», (Ἀθῆναι: Ἀδελφότης Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ», 2011), σελ. 915

ΟΥΚΡΑΝΙΚΑ

Προσοχή!

Κυκλοφοροῦν σχισματικοί ἐπίσκοποι

Δέν ἔχει καμιά ὑπερβολή ἡ παραπάνω προειδοποίηση. Δυστυχῶς φτάσαμε στό σημεῖο αὐτό. Σχισματικοί ἐπίσκοποι νά κυκλοφοροῦν ἐλεύθερα στίς μητροπόλεις τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας. Καί τό ἀκόμα χειρότερο νά συλλειτουργοῦν μέ Ἕλληνες ἐπισκόπους!

Εἶναι λυπηρό ὅτι ἐκεῖνοι πού ἐπι-σκοποῦν (ἐπιθεωροῦν, παρατηροῦν, ἐξετάζουν) γιά νά προλάβουν τόν κίνδυνο πού ἔρχεται στήν Ἐκκλησία, οἱ ἐπίσκοποι, ἀντί νά σημάνουν σῆμα κινδύνου, ἄνοιξαν διάπλατα τίς πόρτες γιά νά εἰσέλθει ὁ ἐχθρός ἐντός τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος.

Δέν εἶναι αὐθαίρετα καί ἀφηρημένα τά παραπάνω. Διαβάσαμε ἄρθρο μέ τίτλο: «Επίσκεψη αντιπροσωπείας σχισματικών της Ουκρανίας σε Μητροπόλεις της Βορείου Ελλάδας» (http://aktines.blogspot.com/2019/08/blog-post_73.html), καί ἄλλα παρεμφερῆ ἄρθρα σέ ἄλλες ἰστοσελίδες. Διαβάζουμε λοιπόν στό παραπάνω ἄρθρο:

«Σύμφωνα με Δελτίο Τύπου των Ουκρανών Σχισματικών:

“Με την ευλογία του Μακαριωτάτου Μητροπολίτου Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Επιφανίου, στις 25 και 26 Ιουλίου 2019, πραγματοποιήθηκε επίσκεψη επίσημης αντιπροσωπείας της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας στην Ελληνική Δημοκρατία.

Η αντιπροσωπεία αποτελούνταν από τον Αρχιεπίσκοπο Τσερνιβτσί και Χοτίν κ. Γερμανό» καί κάποιους ἱερεῖς.

Ἡ ἀντιπροσωπία συνάντησε διαδοχικά τούς μητροπολίτες: Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως Βαρνάβα, μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ἄνθιμο, μητροπολίτη Νέας Κρήνης καί Καλαμαριᾶς Ἰουστῖνο (στήν μητρόπολη αὐτή συμμετεῖχε στόν Ἑσπερινό τῆς Ἀγίας Παρασκευῆς).

Πειστήρια ἀναστάσεως

«… Τό θαῦμα τῆς Ἀνάστασης, τόσο μεγάλο, τόσο ξένο στίς γήϊνες ἐμπειρίες μας, δέν ἦταν εὔκολο νά γίνει ἀποδεκτό, ἄν δέ συνοδευόταν ἀπό τά θαυμαστά πειστήρια, πού μᾶς κληροδότησε ὁ Λυτρωτής μας, μέ τίς ἐμφανίσεις Του, μετά τήν ἔξοδό Του ἀπό τόν Τάφο.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 2003), σελ. 170-171

Ἡ ἕκτη αἴσθηση

Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου

“Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν...”. Πιστεύω στήν “ὑπέρ λόγο καί ἔννοια” ὕπαρξή Του. Πιστεύω στήν πανσοφία Του. Πιστεύω στήν ἄπειρη δύναμή Του. Πιστεύω στήν ἀπροσμέτρητη καί ἀπερινόητη ἀγάπη Του. ῾Η πίστη μου εἶναι ἡ ἕκτη αἴσθησή μου. ῾Η ἱκανότητα, ἡ φυτεμένη μέσα μου ἀπό τό πανσθενουργό χέρι τοῦ Πλάστη μου, πού μέ φέρνει ἔξω καί πάνω ἀπό τήν ὑλική πραγματικότητα καί μοῦ δίνει τήν εὐχέρεια νά λούζομαι στό φῶς τοῦ Θεοῦ.

Τό Θεό δέν Τόν ἀνακαλύπτω καί δέν Τόν γνωρίζω μέ τά εὐαισθητοποιημένα αἰσθητήριά μου. Μήτε μπορῶ νά τόν ἐγγίσω μέ τήν κλιμάκωση τῶν λογισμῶν μου σέ μιά ἀτέρμονη φιλοσοφική διερεύνηση. Δέν τόν βλέπω μέ τό διεισδυτικό μάτι μου. Δέν τόν ψηλαφῶ μέ τό ἐρευνητικό χέρι μου. Οὔτε εἶμαι ἱκανός νά Τόν συναντήσω μέ τήν περιπλάνησή μου στό λαβύρινθο τῶν ἐννοιῶν, πού συναρμολογοῦμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, μέ τήν ψευδαίσθηση, πώς ὑπερβαίνουμε τήν περατότητά μας καί βυθιζόμαστε στήν ἄπειρη σοφία καί στό ἄπειρο κάλος.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 109, 16-05-2003

Ἡ ἀξία “ἄνθρωπος”

Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Στό πρόσφατο γύρισμα τοῦ ἱστορικοῦ δρόμου μας συναντήσαμε τόν τρόμο καί τά ἐρείπια. Εἴδαμε μπροστά μας, ἄψυχα καί ἄφωνα, τά δολοφονημένα ὁράματά μας. Πάγωσε τό αἷμα στίς φλέβες μας, καθώς ἀντικρύσαμε τίς βιασμένες ἐλπίδες μας. Τούς ἀνασκαμμένους πύργους τῆς “πολιτιστικῆς” ὑπεροψίας μας. Τή σχιζοφρένια τῶν θεσμῶν μας. ῞Ο,τι εἴχαμε συλλέξει ὡς θησαύρισμα πολιτισμοῦ, τό χάσαμε γιά μιά καί μόνη τοῦ χρόνου στιγμή. Τήν ἀξία “ἄνθρωπος”, πού τήν προβάλλαμε στίς βιτρίνες μας, καί πού εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός μας, τήν τσαλακώσαμε καί τήν πετάξαμε στή χωματερή τῆς βαρβαρότητας, μέ ἐκλεπτισμένη τεχνολογία καί μέ ἄγριο πρωτογονισμό.

Ο εἰκοστός αἰώνας, ὁ αἰώνας, πού ἔδυσε, καυχήθηκε πώς κατάφερε νά ὑπερυψώσει τόν ἄνθρωπο καί νά ταπεινώσει τό Θεό. Πώς πέτυχε τήν αὐτονόμηση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό καταπιεστικό “ἄνωθεν”, ἀπό τή σκιά καί τήν “ἐκπεφρασμένη” θέληση τοῦ Θεοῦ. Καί, πώς προχώρησε στό στήσιμο τοῦ πολιτισμοῦ μέ κινητήρια ἔμπνευση τήν ἀνθρώπινη εὐημερία καί μέ ὁδηγό τόν “ὀρθό λόγο”.

Ἡ ἀξία “ἄνθρωπος”

Στό πρόσφατο γύρισμα τοῦ ἱστορικοῦ δρόμου μας συναντήσαμε τόν τρόμο καί τά ἐρείπια. Εἴδαμε μπροστά μας, ἄψυχα καί ἄφωνα, τά δολοφονημένα ὁράματά μας. Πάγωσε τό αἷμα στίς φλέβες μας, καθώς ἀντικρύσαμε τίς βιασμένες ἐλπίδες μας. Τούς ἀνασκαμμένους πύργους τῆς “πολιτιστικῆς” ὑπεροψίας μας. Τή σχιζοφρένια τῶν θεσμῶν μας. ῞Ο,τι εἴχαμε συλλέξει ὡς θησαύρισμα πολιτισμοῦ, τό χάσαμε γιά μιά καί μόνη τοῦ χρόνου στιγμή. Τήν ἀξία “ἄνθρωπος”, πού τήν προβάλλαμε στίς βιτρίνες μας, καί πού εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός μας, τήν τσαλακώσαμε καί τήν πετάξαμε στή χωματερή τῆς βαρβαρότητας, μέ ἐκλεπτισμένη τεχνολογία καί μέ ἄγριο πρωτογονισμό.

Ο εἰκοστός αἰώνας, ὁ αἰώνας, πού ἔδυσε, καυχήθηκε πώς κατάφερε νά ὑπερυψώσει τόν ἄνθρωπο καί νά ταπεινώσει τό Θεό. Πώς πέτυχε τήν αὐτονόμηση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό καταπιεστικό “ἄνωθεν”, ἀπό τή σκιά καί τήν “ἐκπεφρασμένη” θέληση τοῦ Θεοῦ. Καί, πώς προχώρησε στό στήσιμο τοῦ πολιτισμοῦ μέ κινητήρια ἔμπνευση τήν ἀνθρώπινη εὐημερία καί μέ ὁδηγό τόν “ὀρθό λόγο”.

Ὁ κλειστός ὁρίζοντας

Δεκαετίες ὁλόκληρες διατηρῶ ἀνοιχτό τό κανάλι τῆς ἐπικοινωνίας καί τοῦ διαλόγου μέ τούς ἀδελφούς μου, πού ἔχουν προκρίνει, ὡς σημαία ζωῆς καί ὡς πρακτική καταξίωσης, τήν ἀθεΐα. ῾Η ἔνταξή τους στήν πολεμική πτέρυγα δέ στάθηκε ἀφορμή νά τούς διαγράψω ἀπό τήν καρδιά μου. Μιλάω μαζί τους “ἐπί ἴσοις ὅροις”. Στό ὄνομα τοῦ κοινοῦ Πατέρα. Τοῦ ἀγαπημένου ἤ τοῦ λησμονημένου ὑπερούσιου Θεοῦ. Καί στό φῶς τῆς αἰώνιας ἀλήθειας. Πού δέν ἀνακαλύπτεται μέ τήν ἔρευνα καί μέ τό ἐπιστημονικό πείραμα. ᾿Αλλά ἀποκαλύπτεται, μέ θεϊκή νεύση, στό βάθος τῆς συνείδησης. Καί χειραγωγεῖ διακριτικά τήν ὕπαρξη στά ἀπροσπέλαστα μυστήρια τοῦ “ὑπέρ αἴσθηση” καί “ὑπέρ κατάληψη” κόσμου.

Ακούω τούς ἄθεους συνομιλητές μου μέ προσοχή καί ἀγάπη. Διδαγμένος ἀπό τήν Πατερική μας Παράδοση, στέκομαι μέ βαθύ σεβασμό μπροστά στήν ἄρρητη ἀξία τῶν προσώπων τους. Στή θεϊκή εἰκόνα, πού κρύβουν μέσα τους καί πού τή λιτανεύουν στούς δρόμους τῆς ἱστορίας. Καί στή μυστική τροχιά, πού ἔχει χαράξει γι᾿ αὐτούς ὁ Δημιουργός. Προσμετρῶ τήν ὑπαρξιακή ἀγωνία τους, πού γεννάει τούς ἔντονους προβληματισμούς τους. Καί ἐγγίζω μέ δέος τά ποικίλα ἐρωτηματικά τους. ῎Ασχετα ἄν πίνουν ἀπό τά καθαρά νερά τῆς Εὐαγγελικῆς ᾿Αποκάλυψης ἤ δανείζονται, καταδιψασμένοι, σταγόνες ἀπό τίς σύγχρονες ὕποπτες πηγές τοῦ ἀνθρωπιστικοῦ λόγου.

Δίψα ψυχῆς

Ὁ ὀρθός λόγος, ἡ νηφάλια καί ἀπροκατάληπτη διαλεκτική χειραγωγεῖ τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξή μου στά κράσπεδα τῆς θείας μεγαλοσύνης. Μέ ἀπόκτημα καί θησαύρισμα τήν ἔκπληξη καί τό δέος. Μέ λαχτάρα τήν προσέγγιση στό θρόνο τοῦ “᾿Απρόσιτου”. Μέ δίψα νά γνωρίσω τόν “᾿Ακατάληπτο”. Καθώς περπατῶ διακριτικά καί στοχαστικά μέσα στήν ἀπέραντη καί ὑπερτέλεια Δημιουργία τοῦ Θεοῦ, στό χῶρο, πού ἀντανακλᾶται ἡ ἄπειρη Σοφία, ὁ στοχασμός μου προωθεῖται πίσω ἀπό “τά ὁρώμενα” καί ἡ ψυχή μου ἀναζητάει τόν ῞Ενα καί Μοναδικό. Τόν Τεχνίτη τῆς ὀμορφιᾶς. Τόν θεσμοθέτη τῆς ἁρμονίας. Τόν μεταδότη τῆς ἄπειρης ᾿Αγάπης. ᾿Εκεῖνον, πού “ἐποίησε τά πάντα καλά λίαν” (Γενέσ. α΄ 31). Μέ πόθο νά ἀνοίξω διάλογο μέ τόν «ὑπέρ λόγον καί αἴσθησιν».

Ἅγιοι Πατέρες: φωτεινοί ὁδηγοί

«... Οἱ Πατέρες μας, μέ τή σοφία τους καί μέ τήν ἁγιότητά τους, εἶναι οἱ φωτεινοί ὁδηγοί στή μακραίωνη πορεία τῆς Εὐαγγελικῆς Παράδοσης. Εἶναι καί αὐτοί σκυταλοδρόμοι τῆς Παράδοσης. Εἶναι μεταφορεῖς τῶν ἱερῶν καί τῶν ὁσίων. Εἶναι σπορεῖς τοῦ ἀτίμητου ἀποκαλυπτικοῦ λόγου. Εἶναι ἱερουργοί τοῦ μυστηρίου τῆς ἀνακαίνισης τῆς ἀνθρώπινης ὑπόστασής μας καί τῆς ἔνταξής μας στήν οἰκογένεια τοῦ Θεοῦ.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 2003), σελ. 96-97