Ἄρθρο ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 220, 1 Ἰανουαρίου 2008

Πρόοδος ἤ συντήρηση;

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ἀκροβολισμένος στήν ἐπικίνδυνη ἐξέδρα τῆς βαθειᾶς περίσκεψης καί τῆς τολμηρῆς ἐπιλογῆς, ὁ κάθε σύγχρονος ἄνθρωπος. Ἐκεῖνος, πού διακινεῖ τό ἄγχος καί τό ἄχθος τῆς σκληρῆς βιοπάλης στίς χαρακτηρισμένες ὡς ἀναπτυγμένες καί ἐκσυγχρονισμένες κοινωνίες μας. Καί ἐκεῖνος, πού σέρνει τό κάτισχνο κορμί του καί τήν πλησμονή τῆς θλίψης του στά ὑπανάπτυκτα διαμερίσματα τοῦ πλανήτη μας. Παντοῦ, τό σύνθημα τῆς προόδου σαλπίζεται. Παντοῦ ὁ συναγερμός ἐρεθίζει τίς προσδοκίες. Καί παντοῦ ἡ ἀπογοήτευση καί ἡ μελαγχολία ἀποθέτουν χαρακιές στά σκοτεινιασμένα πρόσωπα.

Ἡ θολή συνθηματολογία τῶν δηλωμένων ἐραστῶν τῆς “προόδου” μᾶς βομβαρδίζει καθημερινά. Γεμίζει τίς ἀκοές μας. Στήνει στό διάβα μας ἄγχος. Κλέβει ἀπό τίς ψυχές μας τή χαρά τῆς στιγμῆς.

Πρός ἑσπέραν θρῆνος
(Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἔπη ἱστορικά: ΚΕ’, Migne XXXVII, 1285)

Μετάφραση Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Χαριτωμένο γιά τήν ἀφελότητά του εἶναι τοῦτο τό ποίημα. Χωρίς ἑλιγμούς καί συσκοτισμούς ὁμολογεῖ στόν Κύριο τά λάθη του.

Εἶπα ψέμα σέ σένα,

            πού εἶσαι ἡ ἀλήθεια, Λόγε,

ὅταν σοῦ ἀφιέρωνα

            τούτη τήν ἡμέρα.

Γιατί ἡ νύχτα

            δέν μέ βρῆκε κατά πάντα φωτεινό.

Προσευχήθηκα γι’ αὐτό

            καί εἶχα τήν ἐλπίδα πώς θά γίνῃ,

ἀλλ’ ὑπάρχουν καί στιγμές,

            πού παραπάτησαν τά πόδια μου.

Γιατί ἦλθε ἡ σκοτεινιά

            πού φθονεῖ τή σωτηρία.

Εἴθε νά λάμψῃ τό φῶς σου, Χριστέ μου,

            ἀφοῦ καί πάλι φανῇς.

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Ἡ ἱκεσία ἑνός Ἁγίου», β΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1994), σελ. 207

Ἐπιστολή ἀρχιεπ. Ἱερωνύμου Α' γιά πολιτικούς κρατουμένους-1969

Ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α΄ διαμαρτύρεται, τον Αύγουστο του 1969, με την επιστολή που παρουσιάζουμε, προς τον πρόεδρο της κυβέρνησης της Δικτατορίας, για τις περιπέτειες των πολιτικών κρατουμένων και των οικογενειών τους. Ελέγχει τους κυβερνώντας επειδή διολίσθησαν στη θέση "...τοῦ καταπιέζοντος καί τοῦ δυνάστου...".

Για να διαβάσετε την επιστολή, πατήστε τα παρακάτω εικονίδια:

Αγιασμός

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α’ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 201

«... Ἅγιοι δέν εἶναι μόνο οἱ “τελειωμένοι” καί “ὡλοκληρωμένοι”. “Ἀλλά καί ὅσοι πρός τήν τελειότητα ἐκείνην ἐπείγονται μέν, λείπονται δέ ἔτι”.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, [ὅ.π.] σελ. 205

«... Ὁ ἁγιασμός μας εἶναι συνέπεια τῆς μετοχῆς μας στό Ποτήριο τῆς Εὐχαριστίας. Εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς ἕνωσής μας μέ τόν Κύριο.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Ἡ πύλη τοῦ Οὐρανοῦ», γ΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ»), σελ. 6-7 καί 37-43 

Η ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

…Ἡ ἐργασία τοῦ ναοῦ σιωπηλή, ἀλλά καί πέρα γιά πέρα δυναμική. Ὑψώνει φραγμό στό κακό. Δημιουργεῖ ἀντίδρασι στίς ἐπιδημικές καί θανατηφόρες ἰδιότητες τῆς ἁμαρτίας...

Τώρα, κάθε φορά πού ἡ ζωή μας γίνεται πνικτική, κάθε φορά πού οἱ ἐκδηλώσεις μας παίρνουν ἕνα μελανό χρῶμα κατωτερότητος καί ἡ πνευματική μας ζωή πέφτει σέ ὑπόστασι, ἀπό τά παράθυρα τοῦ οὐρανοῦ, ἀπό τούς ἱερούς πνεύμονες, τούς ναούς, διοχετεύεται στόν ἀρρωστημένο κοινωνικό μας ὀργανισμό τό μικροβιοκτόνο καί ζωογόνο οὐράνιο στοιχεῖο, ἡ θεία Χάρις. Καί ἡ τρεμάμενη φλόγα τῆς ψυχικῆς μας ὑγείας καί τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς τονώνεται καί ζωογονεῖται…

Κυριακή πρό τῆς Ὑψώσεως

Ἀπό τήν αρθρογραφία τοῦ μητροπολίτη Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου στήν ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τῦπος»

Προσφώνηση τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου πρός Ἁγιορεῖτες Μοναχούς, πού ἐφιστᾶ τόν κίνδυνο ἡ ἴδια ἡ Σύνοδος νά συστήσει φατρία, μέ σκοπό, μόνον, τήν ἀπόκτηση κοσμικῆς δυνάμεως. Μιά τέτοια Σύνοδος προσπαθεῖ τίς ἀποφάσεις της νά τίς ἀνυψώσει στήν περιωπή τοῦ ἀλαθήτου, ἐνῶ στήν οὐσία καί τούς ἄλλους Ἱεράρχες πιέζουν γιά τή δημιουργία τεχνητῆς πλειοψηφίας καί ἀπό τό λαό ἀπαιτοῦν γιά τήν ἀποδοχή τῶν ἀντικανονικῶν αὐτῶν ἀποφάσεων. Νουθεσίες, ἀπό πατριαρχικό στόμα, γιά τά οσα εἶχε ἐπανειλημμένως διαπράξει στή σύνοδο τό Σεραφειμικό καθεστώς.

ΠATPIAPXIKAI NOYΘEΣIAI

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ἡ ἀλήθεια δέν περνάει ἀπό τήν ψῆφον τῆς πλειοψηφίας.

Oἱ κυνηγοί τῆς ἐξουσίας δημιουργοῦν φατρίας. 

Eἰς τό περιοδικόν «Ἐκκλησία» ἐδημοσιεύθη ἡ προσφώνησις τοῦ Πατριάρχου Bαρθολομαίου, τήν ὁποίαν ἀπηύθυνεν εἰς τήν ἐπιτροπήν τῶν Ἁγιορειτῶν Mοναχῶν, τῶν ἐπισκεφθέντων τό Φανάριον κατά τόν παρελθόντα Δεκέμβριον. Ἐκ τῆς προσφωνήσεως ταύτης ἀποσπῶμεν μικρόν τμῆμα, τό ὁποῖον ἀποτελεῖ καί ἀπάντησιν εἰς φληναφήματα ἡμετέρων ἐκκλησιαστικῶν παραγόντων, τά ὁποῖα διαστρέφουν κυριολεκτικῶς τήν Ὀρθόδοξον Θεολογίαν καί πλάθουν μύθους, διά νά καλύψουν τάς ἐκτροπάς καί τάς αὐθαιρεσίας τῆς φατρίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ.

 Ἄρθρο ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 242, 1 Δεκεμβρίου 2008

Λαχανιασμένοι δρομεῖς

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Θέλω νά πλησιάσω, γιά μιά ἀκόμα φορά, τόν ἄθεο συνοδίτη, εἰσφέροντας στήν τράπεζα τῶν ἀνησυχιῶν του μιά δήλωση ἀπόλυτης συμφωνίας καί, ταυτόχρονα, ρίχνοντας στό καλάθι τῶν πολυδιαφημισμένων “ἀγώνων” του, μιά εἰσφορά ρητῆς, τεκμηριωμένης διαφωνίας.

Εἶμαι ἀπόλυτα σύμφωνος καί συνοδοιπορῶ μέ τόν ὀργισμένο, ἄθεο μαχητή, στήν ἔμφαση τῆς διαμαρτυρίας του καί στόν ἀγώνα του κατά τοῦ ρατσισμοῦ καί κατά τοῦ οἰκονομικοῦ ἤ τοῦ πολιτιστικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Εἶναι κοινή, ὀδυνηρή ἐμπειρία τῶν σκεπτόμενων ἀνθρώπων τῆς ἐποχῆς μας, ὅτι κατά τούς τελευταίους, ὑλοκρατούμενους αἰῶνες, ἡ ἀξία “ἄνθρωπος” ὑποβαθμίστηκε ἀπελπιστικά, ἴσαμε τήν πλήρη ἰσοπέδωση καί ἐξουθένωσή της. Κατάντησε -ἤ, σωστότερα, τόν κατάντησαν- στοιχεῖο μικροσκοπικό τῆς ὀγκωδέστατης μάζας καί ἁπλό ἐξάρτημα τῆς κολοσσιαίας πλουτοπαραγωγικῆς μηχανῆς. Τοῦ μηχανικοῦ συγκροτήματος, πού ἀναβαθμίζει, ἀδιάκοπα καί ἀπεριόριστα, τήν εὐμάρεια τῶν Κροίσων καί τήν ὑπεροψία τῶν δυναστῶν, μειώνοντας τά στεγνά καί σκυθρωπά πρόσωπα τῶν ἀδύναμων, πού διακινοῦνται στή σκιά τῆς ἐξάρτησης καί τῆς ὑποδούλωσης.

Τό κείμενο γράφηκε στήν ἐφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ (ἔτος 1997)

Tά γραπτά μένουν. Kαί προδίδουν.

Ὁ δημοσιογράφος τῆς Σεραφειμικῆς φατρίας Σπῦρος Ἀλεξίου αὐτοαναιρεῖται μέσα ἀπό τά δημοσιεύματά του.

Ἐπί ἔτη ὁ δημοσιογράφος Σπῦρος Ἀλεξίου, ὁ ὁποῖος συμπορεύεται πάντοτε μέ τό ἑκάστοτε κατεστημένον, προσπαθεῖ νά στηρίξη τάς παρανομίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ καί τῆς ἀκολουθίας του μέ σαθρά ἐπιχειρήματα. Eἰς τό πελωρίων διαστάσεων ἐκκλησιαστικόν πρόβλημα, τό ὁποῖον συνταράσσει ἐπί δύο δωδεκαετίας τό πλήρωμα τῆς ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας, στρατεύεται συνεχῶς ὄχι μέ τήν φάλαγγα τῆς ἀληθείας καί τῆς νομιμότητος, ἀλλά μέ τήν φάλαγγα τῆς σκοπιμότητος. Bεβαίως, ἠμπορεῖ τό συμφέρον του νά τοῦ ὑπαγορεύη αὐτήν τήν τακτικήν. Πρέπει, ὅμως, νά γνωρίζη, ὅτι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι διαβάζουν τά κείμενά του, τά κρίνουν ἀντικειμενικῶς καί ὄχι ἀπό τήν ὁπτικήν γωνίαν τοῦ ἰδικοῦ του συμφέροντος.

Ἀπό τό 1974 ἕως τό 1997, ἐπί εἰκοσιτέσσαρα συνεχῆ ἔτη, ὁ δημοσιογράφος Ἀλεξίου ὑποστηρίζει, ὅτι καλῶς ἐξεδιώχθησαν οἱ δώδεκα Mητροπολῖται χωρίς δίκην καί χωρίς ἀπολογίαν. Ὅτι δέν ἐχρειάζετο νά ἀπαγγελθῆ κατ᾽ αὐτῶν κατηγορία, διά νά δικασθοῦν καί ὅτι ἐπερίττευεν ἡ διενέργεια ἀνακρίσεων καί ἡ παροχή τοῦ δικαιώματος πρός ἀπολογίαν. Ὅλα ἐγένοντο καλῶς παρά τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας τοῦ κ. Σεραφείμ. Kαί τό μόνον, τό ὁποῖον ἐχρειάζετο, ἦτο νά συμμορφωθοῦν οἱ Mητροπολῖται πρός τάς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου.