Ἄρθρο ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 199, 16 Φεβρουαρίου 2007

Ἡ κοινή ἀγωνία

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ἔχω κουβεντιάσει πολλές φορές μέ συνανθρώπους μου, ἐνταγμένους στή φάλαγγα τῆς μαχητικῆς ἀθεΐας. Δίχως τό ἄναμμα τοῦ φανατισμοῦ. Καί δίχως τό τέντωμα τοῦ ἐχθρικοῦ τόξου. Ἀλλάξαμε τίς ἀπόψεις μας ἤρεμα. Σά διαβάτες, πού περπατᾶμε, φορτωμένοι τή χαρά  ἤ τή λύπη, στό ἴδιο μονοπάτι τοῦ βίου. Σάν ὑπάρξεις, πού συναντᾶμε μπροστά μας, ἀπρόσμενα, τή βαριά σκοτεινιά ἤ τήν ἀνυποχώρητη ὁρμή τοῦ τυφώνα. ῾Η φιλική προσέγγιση, ἡ ἀφελότητα καί ἡ διάθεση ἐρευνητικοῦ διαλόγου, μᾶς ἐλευθέρωσαν ἀπό φανατικά σύνδρομα καί ἀπό παγιωμένες ντιρεκτίβες ἐξοντωτικῆς ἀντιπαράθεσης. Μιλήσαμε, ὄχι σάν ἐκπρόσωποι ἀντίπαλης, ὁμαδοποιημένης κουλτούρας. ᾿Αλλά σάν ὑπάρξεις, πού ἀναπνέουμε τήν ἴδια ἀτμόσφαιρα τῆς ἐπικαιρότητας καί ἀνοιγόμαστε, μέ ἀγωνία καί λαχτάρα, στό “αὔριο” καί στό “μεθαύριο”, στήν ἀπεραντωσύνη τῆς αἰωνιότητας, πού δέν μπορεῖ νά εἶναι ἑρμητικά κλειστή γιά μᾶς, ἀπρόσιτη καί ἀνεπίτευκτη.

Ὅ,τι καί νά γράψη κανείς...

Το παρακάτω κείμενο ζητήθηκε να γραφεί από τον Μακαριώτατο τ. Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο για να συμπεριληφθεί στον τιμητικό τόμο-αφιέρωμα προς τον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Λεωνίδα Παρασκευόπουλο. Εξαίρει με λίγα λόγια την προσωπικότητα του ανδρός.

Για να διαβάσετε τη Νεκρολογία, πατήστε το παρακάτω εικονίδιο:

Ἄρθρο ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 198, 1 Φεβρουαρίου 2007

Κατάθεση συντριβῆς

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Τήν προσέγγισή μου στό ἐπαναστατημένο γήπεδο τῶν ἀθέων δέν τή διανοοῦμαι καί δέν τή βιώνω, ὡς δοκιμή σκληρῆς ἀπόκρισης στίς πολεμικές ἰαχές καί ὡς ἀπόρριψη τῶν προσώπων, πού, μέ τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλο τρόπο, στήθηκαν στήν πολεμική ἔπαλξη καί ἄνοιξαν παρτίδα ἀμφισβήτησης καί μάχης ἐνάντια στό Πρόσωπο τοῦ Θεοῦ καί στήν Ἐκκλησία Του. Κατά τή μακρότατη ἐκκλησιαστική μου διακονία, ὄχι λίγες φορές, πίσω ἀπό τό ξάναμμα τῆς ὀργῆς, διέκρινα τή συνταρακτική, ὑπαρξιακή ἀγωνία. Καί, στή συναρμοσμένη δέσμη τῶν ἀντιρρήσεων, μαγνητοσκόπησα τήν ἀπογοήτευση καί τήν πικρία, πού ἀφήνει πίσω της ἡ δική μας -τῶν κατά τεκμήριο μελῶν τῆς Ἐκκλησίας- ἀσυνέπεια.

Ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος τοῦ Ἀρχ. Ἱερωνύμου
γιά τήν Οἰκουμενική Κίνηση

Ακολουθεί εγκύκλιος της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου (2.4.1971) σχετική με την Εισηγητική Έκθεση αρμόδιας επιτροπής για την θέση της Εκκλησίας της Ελλάδος έναντι της Οικουμενικής Κινήσεως.

Παραθέτουμε την έκθεση κρίνοντας το περιεχόμενό της άκρως επίκαιρο και ενδιαφέρον.

Για να διαβάσετε την σχετική εγκύκλιο, πατήστε το εικονίδιο:

Ἄρθρο ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 197, 16 Ἰανουαρίου 2007

Μιά ἀμερόληπτη κρίση...

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Θέλω, σέ μιά σειρά σημειωμάτων μου, νά διατυπώσω προσωπική, ἀμερόληπτη κρίση γιά τήν ἀθεΐα. Γιά τό ρεῦμα σκέψης καί ζωῆς, πού κάλυψε, μέ παρέμβαση δυναμική, τήν ἱστορική διαδρομή τῶν νεώτερων χρόνων. ῾Ολόκληρη τή χρονική περίοδο, πού σχηματικά ἤ καταχρηστικά (ἄσχετο), ὀνομάστηκε “διαφωτισμός”. Καί, πού ἔτρεξε, μέ βῆμα γοργό καί ἁπλώθηκε, θριαμβικά, στίς μείζονες περιοχές τοῦ πλανήτη.

Αδύνατο, χωρίς την αγάπη

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α’ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 134

«... Πῶς νά σταθοῦμε κάτω ἀπό τό σταυρό, πῶς νἀ ἀντικρύσουμε τό Πρόσωπο τῆς ὑπέρτατης ἀγάπης, πού θυσιάζεται γιά τή δική μας σωτηρία καί πῶς νά ὁμολογήσουμε, ὅτι αὐτή ἡ ἀγάπη “συνέχει ἡμᾶς” (Β’ Κορινθ. ε’ 14), ἄν οἱ χορδές τῆς ψυχῆς μας δέ μελωδήσουν τόν ὕμνο τῆς ἀγάπης καί ἄν ὁ ἦχος αὐτῆς τῆς ἀγάπης δέν κατακυριεύσει τίς ὑπάρξεις μας;»

Τό ὅραμα, ἡ στάση καί ἡ νοοτροπία δυό διαφορετικῶν ὁμάδων ἀνθρώπων, τῶν ἀσεβῶν καί τῶν δικαίων ὅπως χαρακτηριστικά τά περιγράφει ἡ «Σοφία Σολομῶντος» στήν Παλαιά Διαθήκη.

Οἱ ἀσεβεῖς καί οἱ δίκαιοι

Σοφία Σολομώντος –Εκλογή

(Μετάφραση Ιω. Κολιτσάρα, Εκδόσεις Ζωή –Διασκευή)

Α’

Οι ασεβείς σκέφτηκαν και είπαν: «Μικρή και γεμάτη λύπες και κόπους είναι η ζωή μας. Δεν υπάρχει δε ελπίδα ότι θα ζήσουμε πέρα απ’ τον τάφο. Άλλωστε κανείς δεν γύρισε από τον άδη για να μας πει τα εκεί. Αυτόματα και τυχαία γεννηθήκαμε στον κόσμο. Και μετά το θάνατο, θα βρεθούμε σε τέτοια κατάσταση, σα να μην υπήρξαμε ποτέ. Καπνός που διαλύεται είναι η πνοή μας, ο δε λόγος μας, που βγαίνει από τις επιθυμίες και τις κινήσεις της καρδιάς μας, είναι σαν σπίθα. Όταν λήξει η ζωή μας, το σώμα μας θα γίνει στάχτη. Και αυτό που λέμε πνεύμα, θα διαλυθεί σαν κούφιος άνεμος. Το όνομά μας, όσο ο χρόνος θα περνά, θα λησμονιέται και κανένας δε θα θυμάται τα έργα μας. Η ζωή μας θα περάσει σαν το σύννεφο που δεν αφήνει ίχνη. Σαν σκιά περνά ο βίος μας και καμιά επιστροφή από τον θάνατο δεν υπάρχει.

«Λοιπόν, εμπρός, ας απολαύσουμε τα αγαθά που υπάρχουν γύρω μας, όσο μπορούμε περισσότερο, και με νεανική ορμή ας χαρούμε τον κόσμο. Ας μεθύσουμε με το πιο ακριβό κρασί, ας λουστούμε με αρώματα. Ας στολιστούμε με τριαντάφυλλα, πριν αυτά μαραθούν. Κανείς μας ας μη μείνει αμέτοχος από τις μεγαλοπρεπείς απολαύσεις μας. Παντού να αφήσουμε τα ίχνη των διασκεδάσεών μας, γιατί αυτές είναι το μερίδιο και η κληρονομιά μας πάνω στη γη.

Ἄλλη εἰς ταὐτό προσευχή
(Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἔπη θεολογικά: ΛΗ’, Migne XXXVII, 521)

Μετάφραση Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Καί τρίτη προσευχή μέ τό ἴδιο θέμα.

Σύ, πού μέ φωτιά καί μέ σύννεφο ὡδήγησες τήν παράταξι,

            Σύ, πού ἄνοιξες δρόμο

στό πέλαγος, καί στερέωσες τά κύματα

            στό πλάϊ τῶν κυνηγημένων,

κι’ ἔβρεξες ἀπ’ τόν οὐρανό παράξενο ψωμί

            σ’ αὐτούς, πού δέν τό περίμεναν·

κι’ ἀπ’ τήν πέτρα τήν ἀπόκρεμνη

            ἀνέβλυσες νερό.

Σύ, καί τώρα, ἔλα συνοδοιπόρος

            στό δοῦλο σου, πού σέ καλεῖ,

Χριστέ, τό φῶς τῶν ἀνθρώπων,

            φέρνοντας ὅλα δεξιά.

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Ἡ ἱκεσία ἑνός Ἁγίου», β΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1994), σελ. 83

Σημαντικό πατερικό κείμενο, φωτίζει ζωηρά τήν ἔννοια τῆς πίστεως, καί τή σημασία της στήν πνευματική ζωή τοῦ χριστιανοῦ.

ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Οσίου Πέτρου του Δαμασκηνού (Φιλοκαλία)

Η αληθινή πίστη είναι θεμέλιο όλων των αγαθών και θύρα των μυστηρίων του Θεού και νίκη άκοπη των εχθρών, και πιο αναγκαία από κάθε άλλη αρετή, και φτερά της προσευχής, και κατοίκηση του Θεού μέσα στην ψυχή. Γι αυτό όποιος ποθεί να την αποκτήσει, έχει χρέος να υπομένει κάθε δοκιμασία που θα του έρθει από τους εχθρούς και από τους πολλούς και ποικίλους λογισμούς, για τους οποίους κανείς δεν μπορεί να εννοήσει τελείως, ούτε να μιλά γι αυτούς, ή να τους βρει, παρά μονάχα ο εφευρέτης της κακίας διάβολος. Αλλά ας έχει θάρρος ο άνθρωπος αυτός· γιατί αν νικήσει τους πειρασμούς που έρχονται καταπάνω του με τόση βία και συγκρατεί το νού του ώστε να μην υποχωρήσει στους λογισμούς που φυτρώνουν μέσα στην καρδιά του, θα νικήσει με μιάς όλα τα πάθη. Γιατί δεν είναι αυτός που νίκησε, αλλά ο Χριστός που ήρθε μέσα του με την πίστη. Γι αυτούς τους ανθρώπους λέει ο Χριστός ότι: «όποιος έχει πίστη σαν κόκκο σιναπιού…» (Λουκ. 17, 6).