"Ας σκεφτόμαστε τα άνω"

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α’ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 151

«... Ἄς ἀνεβάσουμε τίς καρδιές μας ψηλά. Ἄς σκεφτόμαστε τά ἄνω, τά οὐράνια. Ὄχι τά γήϊνα... Ἐκεῖ, πού βρίσκεται καί ὁ θησαυρός μας. Ἐκεῖ, πού βρίσκεται θρονιασμένος ὁ Χριστός, στά δεξιά τοῦ Πατέρα...»

Ἄρθρο ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 213, 1 Ὀκτωβρίου 2007

Ἐπιλογές εὐθύνης

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Φίλε ἄθεε, μετράω, δίχως τόνο ἐχθρότητας, τίς ὑπαρξιακές σου ἀναταράξεις. Καί λογίζομαι, πώς ἡ πεισματική σου προσκόλληση στήν ἄρνηση ἤ καί στήν πλήρη ἀπόρριψη τῆς θεϊκῆς σοφίας καί τῆς θεϊκῆς ἀγάπης δέν ἐκπορεύεται ἀπό ἀδιάσειστη βεβαιότητα, πώς ὁ κόσμος μας εἶναι τυχαῖο συμβάν καί ὁ λογικός ἄνθρωπος, ὁ εὐγενικός ἄρχοντας τῆς Δημιουργίας, στεγνή μετεξέλιξη τῆς ἄλογης κτίσης. Ὅσες φορές εἶχα τήν εὐκαιρία νά βρεθῶ, πρόσωπο πρός πρόσωπο, μέ συνοδοιπόρους καί συνυποστηρικτές τῶν ἄθεων θεωρημάτων σου, διέκρινα, πίσω ἀπό τό στημένο ὄγκο τῶν ἀναπόδεικτων ἐπιχειρημάτων τους, τήν ἀγωνία γιά τό μυστήριο τῆς ζωῆς καί τόν προβληματισμό τους γιά τή συμβατική ἤ τήν οὐσιαστική ἀξία τῆς ὕπαρξης.

Νοσοῦντος εὐχή πρός Χριστόν
(Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἔπη ἱστορικά: Κ’, Migne XXXVII, 1279)

Μετάφραση Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Κρᾶσι ἀσθενική, συχνά πάλευε στῆθος πρός στῆθος μέ τό δαίμονα τῆς ἀρρώστιας. Καί σ’ αὐτές τίς στιγμές ζητάει μέ θερμή ἱκεσία τή θεία βοήθεια.

Χριστέ μου, στήριξέ με,

            πῶς παρέλυσε ὁ λάτρης σου;

ἡ γλῶσσα μου ἡ πλασμένη νά σέ ὑμνῇ ἀργεῖ.

            Πῶς τό ἀνέχεσαι αὐτό;

Ἀλλά δυνάμωσέ με,

            μή παραπετάξῃς τόν ἱερέα σου.

Ποθῶ καί πάλι νά σταθῶ

            καί τῆς σωτηρίας

νά γίνω κήρυκας,

            καί νά ἁγνίσω μέ τά μυστήρια τό λαό·

Σύ, πού εἶσαι ἡ δύναμί μου,

            σέ ἱκετεύω, μή μ’ ἐγκαταλείψῃς.

Ἄν σέ πρόδωσα σέ στιγμές ζάλης,

            εἴθε καί πάλι ν’ ἀνορθωθῶ.

Χριστέ μου, στήριξέ με,

            πῶς παρέλυσε ὁ λάτρης σου;

ἡ γλῶσσα μου ἡ πλασμένη νά σέ ὑμνῇ ἀργεῖ.

            Πῶς τό ἀνέχεσαι αὐτό;

Ἀλλά δυνάμωσέ με,

            μή παραπετάξῃς τόν ἱερέα σου.

Ποθῶ καί πάλι νά σταθῶ

            καί τῆς σωτηρίας

νά γίνω κήρυκας,

            καί νά ἁγνίσω μέ τά μυστήρια τό λαό·

Σύ, πού εἶσαι ἡ δύναμί μου,

            σέ ἱκετεύω, μή μ’ ἐγκαταλείψῃς.

Ἄν σέ πρόδωσα σέ στιγμές ζάλης,

            εἴθε καί πάλι ν’ ἀνορθωθῶ.

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Ἡ ἱκεσία ἑνός Ἁγίου», β΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1994), σελ. 197

Παράκληση (Οἱ ζάλες τοῦ βίου)

Ομολογία πίστεως

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α’ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 140

«... Ἡ ὁμολογία τῆς Πίστης εἶναι τό χρέος τῶν πιστῶν. Αὐτῶν, πού δέχτηκαν τό Βάπτισμα καί μετέχουν στή Μυσταγωγία τῆς Εὐχαριστίας.»

Παράκληση (Χαρά)

Ἄρθρο ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 213, 16 Σεπτεμβρίου 2007

Ἐνταγμένη καί στρατευμένη ἀθεΐα

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Φίλε ἄθεε, μαχητή ἄθεε, ὑποψιάζομαι, ἤ, ἀκριβέστερα, φοβᾶμαι, ὅτι λειτουργεῖς, μαντρωμένος, στή διαλεκτική τῶν πολιτικῶν -καί μόνο- σχημάτων τῆς ἐποχῆς μας. Ὅτι ἡ ἀθεΐα σου δέν εἶναι ἀπόσταγμα ὑπαρξιακῆς ἀνησυχίας καί λιπαρῆς μελέτης τῶν κορυφαίων προβληματισμῶν, πού θέτουν στή συνείδηση ἡ ἁρμονία τοῦ πολύπλοκου “σύμπαντος κόσμου”, τό μυστήριο τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου καί ἡ ἐκδίπλωση τῆς πολυσύνθετης ἀνθρώπινης ἱστορίας. Ὁ μονοκόμματος, στεγνός -καί θά πρόσθετα στυγνός- ἀθεϊσμός σου δέν οἰκοδομεῖται σέ ἐπιστημονική πλατφόρμα. Μήτε εἶναι ἐκχείλισμα γόνιμου στοχασμοῦ, πού ἀγωνιᾶ νά ἐγγίσει, ἔστω καί «ἄκρῳ δακτύλῳ”, τήν «κεκρυμμένη» ἀλήθεια. Ἄλλωστε, ἄν σέ εἶχε συνεπάρει ἡ δίψα τῆς ἐπιστημονικῆς γνώσης, θά διέκρινες, ἀπό τά πρῶτα βήματα τῆς σπουδῆς σου, ὅτι οἱ ἀνθρώπινες ἔρευνές μας δέν ὑπερβαίνουν -δέν μποροῦν νά ὑπερβοῦν- τά «περατά» «πέρατα» τοῦ φυσικοῦ κόσμου καί δέ δικαιοῦνται νά ἀπολυτοποιήσουν τή γόνιμη, ἀλλά σχετική καί σέ διαρκή ἐξέλιξη, ἐπιστημονική ἐμπειρία μας. Ὁ ἀθεϊσμός -πού σέ μαγεύει καί σέ στρατεύει- ὑπαγορεύεται ἀπό δυνάμεις καί σχήματα, πού διακινοῦνται ἔξω καί μακριά ἀπό τό ἀνήσυχο ἐργαστήρι τῆς ἐπιστήμης. Γεννιέται, ἀνδρώνεται καί μάχεται στό γήπεδο, πού διαπλέκονται τά ἀθεράπευτα καί καταλυτικά παγκόσμια συμφέροντα καί μεθοδεύεται ἡ αἰχμαλωσία καί ἡ ἐκμετάλλευση τῆς ἀνυποψίαστης ἀνθρώπινης μάζας.

Παράκληση (Μεσιτεία)

Πρός τούς φθονοῦντας

(Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου,Ἔπη ἱστορικά: Η’, Migne XXXVII, 1025)

Μετάφραση Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Τοῦτο τό ποίημα γράφτηκε τόν Ἰούνιο μέ Ἰούλιο τοῦ 381, στήν περίοδο πού ἡ δοκιμασία του βρισκόταν στό κορύφωμά της. Ὁ φθόνος ἀπροσχημάτιστα εἶχε μεταβληθῆ σέ πόλεμο ἐναντίον του. Οἱ ἀντίπαλοί του ἐπεδίωκαν μέ κάθε τρόπο νά τόν ἀπομακρύνουν ἀπό τό θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Κι’ ἐκεῖνος δοκιμάζεται, θλίβεται καί μεταφράζει σέ στίχους τή βαθειά του λύπη.

Τριάς σῶσε με·

            καί πάλι σέ παρακαλῶ, Τριάς.

Γιατί ἐσένα προτείνοντας,

            ἀγόρασα τό φθόνο.