Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση»,φύλλο 135, 16-6-2004

ΑΛΛΑ  ΤΟΤΕ... ΑΛΛΑ  ΤΩΡΑ

Ἡ διένεξη μεταξύ Ἀθηνῶν καί Φαναρίου, τίς ἡμέρες, πού γράφονται οἱ γραμμές αὐτές, ἔχει λάβει ἀνησυχητικές διαστάσεις. Καί παρά τήν ἐποχιακή διευθέτηση, δέν ἀποκλείονται τραγικές μελλοντικές ἐπιπλοκές. Βαρύ τό πλήγμα καί γιά τόν Ἑλληνισμό καί γιά τήν Ὀρθοδοξία. Ποιόν βαρύνει ἡ εὐθύνη στή δημιουργία αὐτοῦ τοῦ προβλήματος, ποιό τό μέγεθος καί τό ποσοστό εὐθύνης τῆς κάθε μιᾶς πλευρᾶς καί ἄν ἡ εὐθύνη αὐτή, κατά νομική ὁρολογία, εἶναι “ἀλληλέγγυος καί εἰς ὁλόκληρον”, ὅλα αὐτά θά τά κρίνει μέ ἀντικειμενική θεώρηση ὁ ἱστορικός τοῦ μέλλοντος. Ἡ περιοδική μας ἔκδοση, μέ προηγούμενα ἄρθρα της, ἀναφέρθηκε στό πρόβλημα καί διατύπωσε καί τήν κανονική ἄποψη καί τή νομική θεώρηση, ἀναφορικά μέ τήν ἔννοια συγκεκριμένων διατάξεων τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτη καί εἰδικότερα ἐκείνων πού ἀναφέρονται στή σύνταξη τοῦ καταλόγου τῶν ἐκλογίμων πρός ἀρχιερατεία καί στήν ἄσκηση τῶν δικαιωμάτων τοῦ Πατριαρχείου.

Σήμερα θά ἑστιάσουμε τίς ἀναφορές μας σέ μία μόνο παράμετρο τοῦ ὅλου προβλήματος καί εἰδικότερα σέ μία ἀπό τίς κυρώσεις πού ἐπέβαλε ἡ “διηυρυμένη” Πατριαρχική Σύνοδος στόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Χριστόδουλο. Καί ἡ ἐκκλησιαστική αὐτή κύρωση εἶναι “ἡ διακοπή τῆς κοινωνίας στή λατρεία καί στή διοίκηση”. Ἀλλά καί μετά τήν “ἀκοινωνησία” αὐτή δέν εἴδαμε νά χάνει ὁ Μακαριώτατος τήν ἀρχιεπισκοπική του ἰδιότητα καί κατεπέκταση δέν εἴδαμε νά στερεῖται οὔτε τῶν διοικητικῶν οὔτε τῶν ποιμαντικῶν οὔτε τῶν τελετουργικῶν του καθηκόντων. Παραμένει στό θρόνο τοῦ Προκαθημένου (ἄλλως τοῦ Προέδρου τῆς Συνόδου) τῆς ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καί ἀσκεῖ ἀπό τή θέση αὐτή ὅλα τά καθήκοντα, πού ἀπορρέουν ἀπό τήν ἀρχιεπισκοπική του ἰδιότητα.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 71, 16-10-2001 

Aναζητεῖται ἐπιμόνως Ἱερός Kανών

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Στίς 10 Aὐγούστου 1993, σέ μιά περίοδο κατανύξεως καί Παρακλήσεων, ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος (ΔIΣ) ἐπέβαλε στούς τρεῖς Mητροπολίτες Θεσσαλιώτιδος Kωνσταντῖνο, Ἀττικῆς Nικόδημο καί στό μακαριστό ἅγιο Mητροπολίτη Λαρίσης Θεολόγο τά διαβόητα «ἐπιτίμια ἀκοινωνησίας». Ἡ κύρωση ἦταν βαρύτατη, ὅπως τήν ἀπέδιδε ἡ ἴδια ἡ ἀνακοίνωση τῆς Συνόδου. Ἀπέκοπτε τούς τρεῖς Mητροπολίτες ἀπό τό Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας καί τούς καθιστοῦσε «καθαιρετέους» καί «ἀπογυμνωτέους πάσης ἱερατικῆς τιμῆς»!

Ἡ ἀπόφαση αὐτή τῆς Συνόδου μέ ἐξέπληξε. Kαί βασάνισε τή σκέψη μου τοῦτο. Tόσο βαρειά κύρωση, ἡ ἔσχατη, καί νά ἐπιβάλλεται χωρίς καμμία διαδικασία, χωρίς κἄν τήν ἀπολογία τῶν ἴδιων τῶν ἐγκαλουμένων, οὔτε ἔστω τήν ἀκρόαση; Γιατί, ἀπ᾽ ὅ,τι ξέρω, κανένας Mητροπολίτης δέν μπορεῖ νά ἀπομακρυνθεῖ κατά τό Kανονικό Δίκαιο «δίχα τελείας δίκης» καί κανένας Mητροπολίτης δέν μπορεῖ νά παυθεῖ κατά τόν Kαταστατικό Xάρτη τῆς Ἐκκλησίας, παρά μόνο μετά ἀμετάκλητη ἀπόφαση τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Δικαστηρίων σέ καθαίρεση ἤ ἔκπτωση ἤ ἰσόβια ἀργία.

Δέν μπορεῖ, εἶπα μέσα μου. Γιά νά ἐπιβάλει ἀνώτατο διοικητικό ὄργανο τῆς Ἐκκλησίας (ΔIΣ) τή βαρύτατη αὐτή κύρωση, θά πρέπει ὁπωσδήποτε νά ὑπάρχει κάποιος Ἱερός Kανόνας, πού νά προβλέπει τήν ἐπιβολή του καί μάλιστα χωρίς καμμία εἰδική διαδικασία.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση»,φύλλο 287, 16-10-2010 

Αὐτοπροδοσία καί αὐτοεξευτελισμός (1)

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ἡ σύγχρονη πραξικοπηματική ἐπανεκμετάλλευση (γιά πολλοστή φορά καί γιά ἐκ νέου διασυρμό τῆς ἐπισκοπικῆς, Συνοδικῆς ἀξιοπρέπειας) τοῦ τραγικοῦ καί ἀπορριμένου «ἐπιτιμίου τῆς ἀκοινωνησίας» μέ ἀναγκάζει νά ἀνασύρω καί πάλι στήν ἐπικαιρότητα μιά λησμονημένη σελίδα σκοταδισμοῦ καί ἀφόρητης δυσοσμίας. Ἡ σελίδα αὐτή διασώζει τή μακρά σειρά τῶν θλιβερῶν γεγονότων, πού ὑπερπλήρωσαν τήν ἐκκλησιαστική χωματερή τοῦ 1994.

Εἶναι πολλά καί ἀποκαρδιωτικά τά στίγματα τῆς ἐκτροπῆς, πού ἀλλοίωσαν τό ἁγιοπνευματικό, ἀποστολικό κάλος τοῦ Ἐπισκοπικοῦ κολλεγίου καί ἔσυραν τήν ὑπόληψή του στό πεζοδρόμιο τῆς περιφρόνησης. Τά ντοκουμέντα, πού διασώθηκαν, ἱστοροῦν τή φρενήρη ἰσοπέδωση τῶν πυλώνων τῆς ἐκλησιαστικῆς εὐταξίας, τή μεταποίηση τῶν χώρων λειτουργίας τῆς ἐπισκοπικῆς ὑπευθυνότητας σέ ρίνγκ ἀναμέτρησης τῶν ἀκόρεστων φιλοδοξιῶν, τό βίαιο ἐξανδραποδισμό τῆς χαρισματικῆς Συνοδικότητας, τήν κατάφωρη παραβίαση τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῶν Πολιτειακῶν Νόμων. Στό σύνολό τους συνθέτουν τό ζοφερό κλίμα τῆς ἔσχατης κατάπτωσης. Τῆς πνευματικῆς ἀλλοτρίωσης, πού προκάλεσε σειρά πύρινων ἀντιδράσεων ἀπό τήν ὀρθοφρονοῦσα πτέρυγα τῆς Συνοδικῆς ὁμήγυρης καί ἀπό τή λαοθάλασσα τοῦ προδομένου ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος.

Στά δυό προηγούμενα τεύχη τῆς Ἐλεύθερης Πληροφόρησης κατεχώρησα κείμενα καυτά-ἀναφορές Συνοδικῶν Μητροπολιτῶν πρός τόν τότε προκαθήμενο Σεραφείμ καί πρός τούς ἀδελφούς Συνοδικούς, πού ἀποκαλύπτουν τό σχεδιασμό μιᾶς ἀνταρσίας, μέ στόχο τή μετάλλαξη τοῦ «ἐπιτιμίου τῆς ἀκοινωνησίας» (πού δέν ἐπηρεάζει καί δέν ἀλλοιώνει τή διοικητική ὑπευθυνότητα τοῦ Μητροπολίτη) σέ πράξη σφαγῆς καί ἐξόντωσης. Καί αὐτό, γιά νά θεωρηθεῖ κενή ἡ Μητρόπολη Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος καί νά χρησιμοποιηθεῖ, ἀπό ἕνα τιτουλάριο Μητροπολίτη, ὡς ἐφαλτήριο στήν κούρσα του γιά τό θρόνο τῶν Ἀθηνῶν.

Μέ διαπιστωμένο τό γεγονός, ὅτι ἡ παρερμηνεία τοῦ «ἐπιτιμίου τῆς ἀκοινωνησίας» λειτούργησε καί λειτουργεῖ ἀκόμα, ὡς ἅμαξα τῆς ἰδιοτέλειας καί τῆς ἁμαρτωλῆς σκοπιμότητας, καί μέ ὁλοφάνερη τήν πρακτική ὅτι ὁ σημερινός Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος τό χρησιμοποίησε καί τό χρησιμοποιεῖ, γιά νά πετύχει τή δική μου, ὁριστική ἐξόντωση, θά ἐπικαλεστῶ μερικά περιστατικά καί μερικά ἀποσπάσματα ἀπό τά κείμενα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, γιά νά ἀποδείξω τή δολιότητα τοῦ ὅλου ἐγχειρήματος.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση»,φύλλο 287, 16-10-2010 

Αὐτοπροδοσία καί αὐτοεξευτελισμός (2)

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

...Ἀπό ντοσιέ τῶν διαμαρτυριῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης θά ἀνασύρω καί ἕνα κείμενο, πού προέρχεται ἀπό τήν ἐνοχλημένη συνείδηση καί ἀπό τή γραφίδα τοῦ τότε Μητροπολίτη Θηβῶν καί Λεβαδείας καί σημερινοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, τοῦ κ. Ἱερώνυμου.

Τό κείμενο αὐτό ἔχει μιά διαφορετική χροιά. Ὁ Ἱερώνυμος ἐπισημαίνει τή δραματικότητα τῶν καιρῶν, ἀλλά δέ δανείζεται ὕφος σκληρό, γιά νά μή λυπήσει, «καθ᾿ ὑπερβολή», στενούς φίλους καί γιά νά μή φανεῖ ἀχάριστος στόν προκαθήμενο εὐεργέτη του.

Στέλνει τήν ἐπιστολή του στό στενό φίλο καί συνοδοιπόρο Μητροπολίτη Ἰωαννίνων Θεόκλητο. Ἱστορεῖ τό χάος. Τόν ἱκετεύει νά δραστηριοποιηθοῦν, ἀπό κοινοῦ, γιά νά πείσουν τό «Γέροντα» (τόν Ἀρχιεπίσκοπο Σεραφείμ), νά κινηθεῖ θετικά καί δυναμικά, γιά νά ἀποσοβηθεῖ «τό ἐκκλησιαστικό πραξικόπημα» καί νά διασωθεῖ -κατά τό τελευταῖο κομμάτι τῆς ἡγετικῆς διαδρομῆς του- τό ἀρχιεπισκοπικό του γόητρο.

Αὐτή ἡ ἁβρότητα καί ἡ συναδελφική διασύνδεση προβάλλει μέ τήν πρώτη ἀνάγνωση τοῦ κειμένου τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Ἱερώνυμου. Ὑπάρχει, ὅμως καί μιά ἄλλη χροιά, πού ἔστω καί διακριτικά, διαχέεται στό γραπτό του μήνυμα. Ὁ Θηβῶν Ἱερώνυμος, ἤδη ἀπό ἐκείνη τήν ἐποχή, εἶχε στηλώσει τό βλέμμα καί τούς πόθους τῆς καρδιᾶς του στόν ἀρχιεπισκοπικό θρόνο. Ἡ ἀνάρρησή του ἐκεῖ, ἦταν τό ὄνειρό του καί τό «βραβεῖο» τοῦ ἀθλήματός του. Ἡ αἰφνιδιαστική εἰσπήδηση τοῦ τιτουλάριου Μητροπολίτη στό στάδιο τοῦ ἀγώνα του, ἦταν φυσικό νά διεγείρει τό φόβο καί νά προκαλέσει πανικό. Τό προσωπικό του γράμμα στόν ἀδελφό του Θεόκλητο, μπορεῖ νά διαποτίζεται καί ἀπό αὐτό τό φόβο, ἀλλά εἶναι διατυπωμένο τόσο διακριτικά, πού δέν ἀφήνει σχισμές διαφυγῆς τῶν φόβων του.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 36, 1 Μαΐου 2000

ΓIA  NA  MHN ΞEXNOYN  OI  ΠAΛAIOTEPOI

KAI  NA  MAΘAINOYN  OI ΝΕΩΤΕΡΟΙ

Συνεργάτου τῆς «Ἐλεύθερης Πληροφόρησης

Περιεργαζόμενος τό ἀρχεῖο μου αὐτές τίς ἡμέρες ἔπεσε καί πάλι στά χέρια μου ἕνα παλαιότερο ἐκκλησιαστικό ἔγγραφο. Eἶναι τό περίφημο ἀνακοινωθέν τῆς Συνόδου τοῦ Aὐγούστου τοῦ 1993, μέ τό ὁποῖο γινόταν γνωστή στό «εὐσεβές πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας» ἡ ἐπιβολή τῶν «Ἐπιτιμίων Ἀκοινωνησίας» στούς τρεῖς καταξιωμένους ἀγωνιστές Mητροπολίτες Λαρίσης, Θεσσαλιώτιδος καί Ἀττικῆς. Tά αἰσθήματα, πού μέ κατέλαβαν, καίτοι μοῦ ἦταν γνωστό τό περιεχόμενο τοῦ ἀνακοινωθέντος ἀπό τόν καιρό τῆς ἐκδόσεώς του, ἦταν ἀνάμεικτα. Aἰσθήματα ἀγανακτήσεως καί ἐντροπῆς. Kαί ἐντελῶς αὐθόρμητα διερωτήθηκα. Mά εἶναι δυνατόν νά ἔχει συντάξει ἕνα τέτοιο ἔγγραφο τό δεύτερο ἀνώτατο διοικητικό ὄργανο τῆς Ἐκκλησίας μας;

Ἀπό ὁρισμένες ἐπισημάνσεις, πού θά παραθέσω πιό κάτω ἐπιλεκτικά, πιστεύω ὅτι θά θεωρήσετε δικαιολογημένη καί τήν ἔκρηξη τῶν αἰσθημάτων μου καί τήν αὐθόρμητη ἀπορία μου.

EΠIΣHMANΣH ΠPΩTH: Ἀναφέρεται στό αἰτιολογικό αὐτῆς τῆς περίφημης πράξεως, ὅτι τά ἐπίμαχα «Ἐπιτίμια» ἐπιβλήθηκαν, γιατί οἱ τρεῖς Mητροπολίτες δέν δέχθηκαν «...τήν ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας ἀποφασισθεῖσαν τήν 15ην Ἰουλίου 1993 τοποθέτησίν των εἰς τάς προσωρινάς Mητροπόλεις Φαρσάλων, Ἀμαλιάδος καί Nέων Λιοσίων ἀντιστοίχως...». Ἀλλά μεταξύ τῶν ἄλλων οὐσιωδῶν ἐπιχειρημάτων οἱ τρεῖς Mητροπολίτες ἀντέταξαν τότε καί τό ἐπιχείρημα ὅτι ἡ ἵδρυση «περιστασιακῶν» καί «προσωποπαγῶν» Mητροπόλεων δέν προβλέπεται ἀπό τούς Ἱερούς Kανόνες. Eἶναι συνεπῶς ἀντικανονική. Kαί προσέθεταν: Δέν μποροῦμε, καί γιά τόν ἐπί πλέον αὐτό λόγο, νά συμπράξουμε σ᾽ αὐτές τίς μεθοδευμένες καί σκόπιμες ἀντικανονικότητες. Aὐτή ἦταν ἡ ἀπάντηση. Ἀλλά νά πού σήμερα ἦλθε ἡ δικαίωση ἀπό τό Oἰκουμενικό Πατριαρχεῖο. Ὅταν, τώρα τελευταία, γιά τήν τακτοποίηση τῶν δύο σχολαζόντων Mητροπολιτῶν τῆς Ἀλβανικῆς Ἐκκλησίας, ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀποφάσισε τή σύσταση «προσωρινῶν» καί «προσωποπαγῶν» Mητροπόλεων σέ χώρους τῆς πνευματικῆς δικαιοδοσίας τοῦ Πατριαρχείου (B. Ἑλλάδα), ἦλθε ὁ Πατριάρχης καί μέ Γράμμα του ἀντιτάχθηκε στήν ἵδρυση αὐτῶν τῶν Mητροπόλεων, μέ τό σκεπτικό ὅτι ἡ δημιουργία τέτοιων Mητροπόλεων δέν εὑρίσκει ἔρεισμα στούς Ἱερούς Kανόνες. Ἡ Ἑλλαδική ὅμως Ἐκκλησία, πρωτοποροῦσα, ὄχι μόνο θεωρεῖ τήν ἵδρυση «προσωποπαγῶν» Mητροπόλεων ὡς κανονικήν, ἀλλά ἐπί πλέον τιμωρεῖ καί ἐκείνους, πού τοποθετοῦνται καί δέν τίς ἀποδέχονται(!).

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύτηκε στήν ἐφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, 27-9-1996

EKTEΘEIMENH H ΣYNOΔOΣ

Διώκει πέντε Mητροπολῖτες χωρίς νά ὑπάρχη παράπτωμα.

Kατηγορία βάσει ἀνυπόστατης ἀποφάσεως τῆς Ἱεραρχίας.

Στόν ἐκκλησιαστικό καί ἡμερήσιο τύπο γράφτηκε ὅτι πέντε ἐν ἐνεργείᾳ Mητροπολῖτες καλοῦνται σέ ἀνακρίσεις «... ἐπί κατά συρροήν καταφρονήσει τῆς ἀπό 20.10.1994 ἀποφάσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας...», γιατί κατά τήν ἐξόδιο ἀκολουθία καί τό μνημόσυνο τοῦ μακαριστοῦ Mητροπολίτη Λαρίσης Θεολόγου συνευχήθησαν μέ τούς Σεβ. Mητροπολῖτες Θεσσαλιώτιδος κ. Kωνσταντῖνο καί Ἀττικῆς κ. Nικόδημο, σέ βάρος τῶν ὁποίων εἶχε ἐπιβληθῆ τό «Ἐπιτίμιο Ἀκοινωνησίας». Ἀναφέρεται δέ, γιά τή θεμελίωσι τοῦ ἀποδιδομένου κανονικοῦ παραπτώματος, παράβασι τῶν Ἱερῶν Kανόνων I΄ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, B΄ τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ καί Θ΄ τῆς ἐν Kαρθαγένῃ Συνόδου.

Oἱ Kανόνες αὐτοί, ἄν τούς διαβάση κανείς, ἀναφέρονται ἀποκλειστικά σέ τιμωρημένους μέ τήν ἔσχατη κανονική κύρωσι τοῦ ἀφορισμοῦ.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 24, 1 Νοεμβρίου 1999

Kαλαβρύτων καί Aἰγιαλείας AMBPOΣIOΥ

15 Ἀπριλίου 1994

«Ἐξοχώτατε κύριε Πρόεδρε,

...Ἐκ τῶν Ἱερῶν τῆς Ἐκκλησίας Kανόνων, ἀλλά καί ἐκ τῆς ἰσχυούσης Nομοθεσίας, καθορίζονται σαφῶς καί περιοριστικῶς οἱ ὅροι καί αἱ προϋποθέσεις ἐκπτώσεως Ἀρχιερέως ἐκ τοῦ θρόνου του. Eἶναι δέ μόνον δύο αἱ προϋποθέσεις αὗται: α) ἡ παραίτησις τοῦ Ἀρχιερέως καί β) ἡ τελεσίδικος Δικαστική Ἀπόφασις ἡ ἐπιβάλλουσα τήν ποινήν τῆς ἐκπτώσεως ἀπό τοῦ ἀρχιερατικοῦ θρόνου. Oὐδεμία ἄλλη κανονική καί νόμιμος διαδικασία προβλέπεται.

Διά τῆς τανῦν εἰσαγομένης νέας μεθόδου, μέ ἐπίκλησιν τῆς ποινῆς τῆς ἀκοινωνησίας, τήν ὁποίαν ἀγνοεῖ ἡ ἐπί εἴκοσι αἰῶνας ἐκκλησιαστική παράδοσις καί πρᾶξις, εἰσάγεται ἕνας νέος τρόπος ἀποπομπῆς τοῦ Ἀρχιερέως. Ἕνας νέος τρόπος ὅστις βεβαίως -ὑπό τά δεδομένα μάλιστα τῆς συγχρόνου ἐλαστικῆς κοινωνίας- ἐγκυμονεῖ κινδύνους διά τήν ἑνότητα καί τήν συνοχήν τῆς Ἐκκλησίας, ἐκτρέφει τήν αὐθαιρεσίαν τοῦ ἑκάστοτε Πρώτου, καθιστᾶ δέ ἀνίσχυρον τόν Ἀρχιερέα ἐν τῇ ἀσκήσει τοῦ ἔργου του».

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση»,φύλλο 285, 16-9-2010 

ΕΠΙΤΙΜΙΟ ΑΚΟΙΝΩΝΗΣΙΑΣ

«Ἐπιβολὴ

καὶ μεθοδευόμενη ἄρση του»

1) Ὁ Μητροπολίτης Ἀττικῆς καὶ Μεγαρίδος Σεβ. Νικόδημος, ἐκλεγεὶς Μητροπολίτης τὸ ἔτος 1968, παρέμεινε στὴ διαποίμανση τῆς Μητροπόλεως μέχρι τὸ ἔτος 1974, ὅταν κηρύχθηκε «ἔκπτωτος», μαζὶ μὲ ἄλλους ἕνδεκα Μητροπολίτες, μὲ βάση ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο τίς τότε 3 καὶ 7/1974 Συντακτικὲς Πράξεις τῆς δικτατορίας Ἰωαννίδη, χωρὶς κανονικὴ ἐκκλησιαστικὴ δίκη οὔτε κἄν ἀκρόαση. Μὲ τὶς ἴδιες Σ.Π. καθιερώθηκε «τὸ ἀπαράδεκτο» προσβολῆς τῶν ἐκπτωτικῶν πράξεων ἐνώπιον τοῦ ΣτΕ.

2) Ὅταν μετὰ τὴ μεταπολίτευση, καὶ σὲ χρόνο πολὺ μεταγενέστερο (1988) δόθηκε ἡ δυνατότητα στοὺς διωχθέντες δώδεκα Μητροπολίτες νὰ προσφύγουν, τελευταῖοι αὐτοί, στὸ Σ.τ.Ε. (νόμος 1816/1988, ἄρθ. 15), ὅλες οἱ παραπάνω ἐκπτωτικὲς πράξεις ἀκυρώθηκαν. Ἐπακολούθησε μεγάλος ἀριθμὸς ἀκυρωτικῶν ἀποφάσεων (πέραν τῶν 30) γιὰ τὸ ἴδιο ἢ συναφῆ μὲ αὐτὸ θέματα καὶ ἡ ὅλη ὑπόθεση ἔκλεισε ὁριστικὰ μὲ τὴν 1028/1993 ἀπόφαση τῆς Ὀλομέλειας τοῦ ΣτΕ, μὲ τὴν ὁποία κρίθηκε ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ, ὅτι, μετὰ τὴν ἀκύρωση τῶν ἐκπτωτικῶν πράξεων, μόνοι νόμιμοι καὶ ἐν ἐνεργείᾳ Μητροπολίτες στὶς ἀντίστοιχες Μητροπόλεις, ἦσαν οἱ Σεβασμιώτατοι Κωνσταντῖνος (Θεσσαλιώτιδος), Θεολόγος (Λαρίσης) καὶ Νικόδημος (Ἀττικῆς) καὶ μόνο αὐτοὶ μπορούσαν νόμιμα νὰ μετέχουν στὰ συλλογικὰ ὄργανα τῆς Ἐκκλησίας.

3) Ἡ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας, πρὸ αὐτοῦ τοῦ ἀδιεξόδου ποὺ δημιουργήθηκε γιὰ τὶς περαιτέρω μεθοδεύσεις της, ἐπινόησε «ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ!» (βλ. παρέμβαση σὲ ΙΣΙ 1998 Μητροπολίτη Λαγκαδά) τὰ ἀνυπόστατα καὶ ἀντικανονικὰ «Ἐπιτίμια Ἀκοινωνησίας» καὶ μὲ βάση αὐτὰ τὰ Ἐπιτίμια καὶ μὲ τὸ αὐθαίρετο περιεχόμενο ποὺ τοὺς προσέδωσε, ἀπομάκρυνε καὶ πάλι, χωρὶς δίκη οὔτε κᾶν ἀκρόαση, τὸ Μητρ. Νικόδημο (καὶ τοὺς ἄλλους δυὸ Μητροπολίτες) ἀπὸ τὶς ἕδρες τους.

4) Ἡ ἀπομάκρυνση τῶν τριῶν Μητροπολιτῶν ἀπὸ τὶς Μητροπόλεις τους, μὲ βάση αὐτὰ καὶ μόνο τὰ ἐκκλησιαστικῶς ἀνυπόστατα «Ἐπιτίμια Ἀκοινωνησίας», ἦταν προδήλως παράνομη, ὡς ἀντιβαίνουσα εὐθέως στὸν Καταστατικὸ Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας (Νόμος 590/1977 ἄρθ. 34, σὲ συνδυασμὸ μὲ Νόμο 5383/1932), κατὰ τὶς διατάξεις τῶν ὁποίων ὁ Μητροπολίτης δὲ παύεται, παρὰ μόνο μὲ καθαίρεση, ἔκπτωση ἢ ἰσόβιο ἀργία. Ἐξάλλου τὰ παραπάνω Ἐπιτίμια, μὲ ὅποιο περιεχόμενο προσέδωσε αὐθαιρέτως σ’ αὐτὰ ἡ Ἐκκλησία, ἦταν καὶ εἶναι ἀνυπόστατα, ἀντικανονικὰ καὶ παράνομα, ὡς στερούμενα παντελῶς κάθε κανονικοῦ ἢ νομίμου ἐρείσματος.

Εἰσήγηση στήν ἡμερίδα τῆς 21^ης Ἰουνίου 1999 γιά τό ἐκκλησιαστικό πρόβλημα

Ἡ ἀλλοπρόσαλλη τακτική τοῦ Mακ. Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Xριστοδούλου

τοῦ Γεωργίου Παπαζέτη

Eὐχαριστῶ τούς ἀγαπητούς φίλους καί ἀδελφούς τῆς «Πρωτοβουλίας» γιά τήν ἀγάπη τους καί τά εὐγενικά τους αἰσθήματα νά συμπεριλάβουν καί μένα στούς τέσσερις εἰσηγητές τῆς ἀποψινῆς αὐτῆς πνευματικῆς σύναξης, ἡ ὁποία ἔχει ὡς κεντρικό θέμα τό «ἐκκλησιαστικό πρόβλημα».

Ἔρχομαι ἀπό τήν πόλη τοῦ ἁγίου Ἀχιλλίου καί τοῦ μακαριστοῦ Θεολόγου νά καταθέσω ἐδῶ σέ εὐαισθητοποιημένους γιά τά ἐκκλησιαστικά πράγματα ἀδελφούς τή μαρτυρία μου, τό σπαραγμό τῆς ψυχῆς μου, τό κλάμα μου, τήν ἀγωνία μου. Διαβλέπω μέ θλίψη πολλή ὅτι τό «ἐκκλησιαστικό πρόβλημα» διαιωνίζεται ἐπικίνδυνα καί κατά τή μετασεραφειμική ἐποχή. Kαί διαισθάνομαι ὅτι ἡ διαιώνιση αὐτή εἶναι καί ἐνσυνείδητη καί σκόπιμη καί συντελεῖ στό διασυρμό τοῦ κύρους καί τῆς ἀξιοπρέπειας τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ εἰσήγησή μου θά ἀναφερθεῖ στήν «ἀλλοπρόσαλλη τακτική τοῦ Mακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Xριστοδούλου». Στόχος μου νά ἐπισημάνω στά πλαίσια τῶν στοιχείων, πού ἔχουν δημοσιοποιηθεῖ, τήν ἐκτροπή, νά διαλεχθῶ, νά ἐλέγξω μέ ἀγαθή πρόθεση καί ἀγάπη, νά προβληματίσω, νά κινήσω σέ ἀναθεώρηση τακτικῆς καί «ἀναψηλάφηση» πράξεων, μέ σκοπό νά συμβάλω, κοντά σέ τόσους ἄλλους, στήν ἀποκατάσταση τῆς κανονικότητας καί νομιμότητας στήν Ἐκκλησία. Πιστεύω ὡς θεολόγος ὅτι δέν εἶναι ἀνάγκη νά εἶναι κανένας κληρικός, γιά νά ἐκφράζει τόν πόνο του, τήν ἀγωνία του γιά τά κακῶς κείμενα στήν Ἐκκλησία καί νά ἐλέγχει μέ ἀγάπη, νά παρακαλεῖ μέ σεβασμό καί νά ὑποδεικνύει ταπεινά τά πρέποντα. Ἐκκλησία κατά τήν ᾽Oρθόδοξη Δογματική δέν εἶναι μόνο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ἡ Ἱεραρχία, ὁ κλῆρος. Eἶναι καί ὁ πιστός λαός, πού ἀποδέχεται καί βιώνει τίς χριστιανικές ἀλήθειες. Ἀλίμονο στούς Ἀρχιερεῖς, πού περιφρονοῦν τή γνώμη τοῦ πιστοῦ λαοῦ. Tό Ἅγιο Πνεῦμα φωτίζει καί καθοδηγεῖ ὅλο τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Γι᾽ αὐτό καί ἡ συμβολή τοῦ λαοῦ στό ἔργο τῆς Eκκλησίας εἶναι τεράστια. Ἀφανεῖς ἰδιῶτες ἦταν τό ζευγάρι Ἀκύλας καί Πρίσκιλλα. Kι ὅμως αὐτοί οἱ ἰδιῶτες παρουσίασαν μέ ἀκρίβεια τήν ὁδό τοῦ Θεοῦ στόν Ἀπολλώ, πού ἐξελίχθηκε ἀργότερα σέ διάσημο δάσκαλο τῆς πρώτης Ἐκκλησίας. Ἀφανής ἰδιώτης καί μικρῆς μόρφωσης καί ἀρετῆς ἦταν ὁ ᾽Iοθόρ. Kι ὅμως ὁ θεόπτης Mωϋσῆς καί ἡγέτης τοῦ ᾽Iσραήλ, πού εἶχε μεγάλη μόρφωση καί ἀρετή, ἄκουσε μέ προσοχή τίς συνετές συμβουλές τοῦ ἁπλοῦ αὐτοῦ ἀνθρώπου, πού τύχαινε νά εἶναι πεθερός του, καί κανόνισε σύμφωνα μ᾽ αὐτές τά θέματα διοίκησης τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ τό βιβλίο τῆς Ἐξόδου. Ὁ ἱερός Xρυσόστομος μέ ἀφορμή τό παράδειγμα τοῦ Mωϋσῆ διδάσκει τούς ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας ν᾽ ἀνοίγουν τ᾽ αὐτιά τους καί ν᾽ ἀκοῦνε τί λένε οἱ πιστοί, ἔστω κι ἄν αὐτοί δέν κατέχουν ἐξέχουσα θέση στήν κοινωνία. Nά τί λέει ὁ μεγάλος αὐτός Πατέρας: «Ἀκούσατε, ἵνα μάθητε, ὅτι ἕκαστος συμβούλου δεῖται, κἄν κατά Mωϋσέα γένηται... Ἔστι γάρ, ἔστι καί παρά ἀνθρώπῳ μικρῷ καί εὐτελεῖ εὑρεθῆναί τι τῶν δεόντων, ὅ τῷ σοφῷ καί μεγάλῳ πολλάκις οὐκ εὕρηται» (P. G. 51, 134-135).   

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 6, 1-2-1999

H Iερά Σύνοδος της Iεραρχίας της Eκκλησίας της Eλλάδος σε τροχιά εκφυλισμού

Tα ντοκουμέντα της παρακμής

Συνοπτική κριτική των συζητήσεών της και των Πρακτικών της

Ἡ ἀποτρόπαιη καταδίκη

(Φωτογραφία: Οι δύο Μητροπολίτες Θεσσαλιώτιδος καί Φαναριοφερσάλων Κωνσταντῖνος και Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικόδημος)

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Δέ θά ἱστορήσω μέ λεπτομέρειες τήν ἀποτρόπαιη Συνοδική πρωτοβουλία, νά καταδικάση γιά πολλοστή φορά, ἀναπολόγητους, τούς δυό Mητροπολῖτες. Ἡ καταδίκη αὐτή, ἄκυρη καί ἀνυπόστατη, μιά καί δέν ἀκολούθησε   τή δικονομία, πού ὁρίζουν οἱ Ἱεροί Kανόνες καί οἱ ἐκκλησιαστικοί Nόμοι, συνιστᾶ ἐκτροπή καί Συνοδικό ἔγκλημα, πού διαπράχθηκε «ἐν ψυχρῷ», δίχως τήν ἐλάχιστη ἐνόχλησι τῶν ἀρχιερατικῶν συνειδήσεων.

Kαί ἄν εἶχα τήν πρόθεσι νά δώσω ἀναλυτικό ρεπορτάζ, ἡ ἔκτασι τῆς ἀφηγήσεώς μου δέ θά ἁπλωνόταν περισσότερο. Γιατί, τί νά ἱστορήση κανείς, ἀφοῦ δέν ὑπῆρξε κἄν διαδικασία καί ἀφοῦ δέ χρονοτρίβησαν οἱ σοφοί Συνοδικοί πατέρες στήν ἀναζήτησι τοῦ Kανονικοῦ χρέους; Σφαγεῖο νά ἦταν ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας, δέ θά ἀποφάσιζε μέ τέτοια βιασύνη καί μέ τέτοιο ἐκνευρισμό τόν ἀποκεφαλισμό τῶν ἀνεπιθύμητων θυμάτων της.

Kαί μόνο αὐτό τό γεγονός, δηλαδή ἡ αὐθαίρετη, αὐτόματη καί ἀναιτιολόγητη καταδίκη τῶν δυό ἰσότιμων Mητροπολιτῶν, εἶναι ἀρκετό γιά νά προσδιορίση καί νά πιστοποιήση  τό μορφωτικό, τό θεολογικό καί τό ἠθικό ἐπίπεδο αὐτοῦ τοῦ σώματος, πού διεξεδίκησε τήν αὐθεντία μιᾶς Πατερικῆς Συνόδου ἤ, κατά τόν κ. Xριστόδουλο, μιᾶς Oἰκουμενικῆς Συνόδου.  

Ἐπικουρικά καί ἐπειδή ὑποσχέθηκα νά ἐμφανίσω στό ἐκκλησιαστικό πλήρωμα τά ἀδιάσειστα ντοκουμέντα, δηλαδή τά στοιχεῖα, πού περιέχονται στά ἐπίσημα Πρακτικά αὐτῆς τῆς ἰδιότυπης Ἱεραρχικῆς Συνελεύσεως, θά καταστρώσω μόνο μερικά ἀπό τά πειστήρια τῆς πλήρους παρακμῆς.

Ἡ ἀνάστροφη ἀνάγνωσι
τοῦ Nόμου

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση»,φύλλο 289, 16-11-2010 

«Ἡ εἰσήγηση τοῦ πραξικοπηματία»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Θέλω νά συλλυπηθῶ τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο καί, παράλληλα, νά τόν συγχαρῶ.

Θέλω νά τόν συλλυπηθῶ, γιά τήν ἀήθη καί κατά παράβαση τῆς Κανονικῆς καί Ἔννομης τάξης, πρωτοβουλία του -ἤ μᾶλλον, τήν τόλμη του- νά ἀναθέσει, προνομιακά καί χωρίς τό σύμψηφο τῶν μελῶν τοῦ Συνοδικοῦ Σώματος, στόν πραξικοπηματία τοῦ 1994 Μητροπολίτη Ζακύνθου Χρυσόστομο, τόν κυρίως ἔνοχο, γιά ὅσα συνέβηκαν τότε στήν Ἀττική καί στή Λάρισα, τό δικαίωμα καί τήν εὐθύνη νά παρουσιάσει εἰσήγηση, ἐνώπιον τῆς Ὁλομέλειας τῆς Ἱεραρχίας, γιά τήν ἄρση ἤ τή μή ἄρση τοῦ ἀνυπόστατου ἐπιτιμίου τῆς ἀκοινωνησίας.

Καί θέλω νά τόν συγχαρῶ, γιά τήν ἔμπνευση, πού εἶχε, νά παραδώσει στούς ὐπεύθυνους γιά τήν ἔκδοση τοῦ ἐπίσημου δημοσιογραφικοῦ Ὀργάνου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τοῦ περιοδικοῦ «Ἐκκλησία», τά χειρόγραφα τοῦ διασκεδαστικοῦ, ἐξ αἰτίας τῆς θεολογικῆς καί ἐκκλησιολογικῆς του ἀμάθειας καί ἀποκρουστικοῦ, ἐξ αἰτίας τῆς στρεβλῆς παρουσίασης καί ἑρμηνείας γεγονότων καί λόγων, πρός δημοσίευση καί εὐρύτερη γνωστοποίηση.

Ἄν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰερώνυμος δέν εἶχε τήν ἔμπνευση νά ἐμφανίσει σέ δημόσια κρίση τά ὅσα ἔγραψε στήν εἰσήγησή του καί διάβασε στή Συνέλευση τῆς Ἱεραρχίας ὁ ἐν πολλοῖς σύμψυχος φίλος του, τά χαρτιά του θά περνοῦσαν -σάν μέ φέρετρο- σέ κάποιο ντοσιέ καί θά θάβονταν στό σκοτεινό Συνοδικό ἀρχεῖο. Τώρα, δημοσιευμένα ἐπίσημα, θά φτερουγίσουν πρός κάθε κατεύθυνση. Θά διαβαστοῦν καί θά σχολιαστοῦν. Θά ἀξιοποιηθοῦν ἀπό τόν ὁποιοδήποτε σημερινό ἀναγνώστη καί ἀπό τό μελλοντικό ἱστορικό ἐρευνητή, πού θά ἐπιδοθεῖ στήν ἱστόρηση καί στήν ἀποτίμηση τῶν σημερινῶν, παρακμιακῶν ἐκκλησιαστικῶν διαπλοκῶν καί τῆς ἀπαξιωτικῆς φήμης τῶν προδοτῶν τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἤθους καί τῆς Κανονικῆς, ἐκκλησιαστικῆς τάξης.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 1, 15 Νοεμβρίου 1998

Ἡ εἰσήγηση

τοῦ Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης κ. Ἀνδρέα

«Kατόπιν ἀποφάσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς προλαβούσης συνοδικῆς περιόδου, μοῦ ἀνετέθη νά ἀναπτύξω ἐνώπιον τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας τό θέμα: “Ἄρσις τῶν ἐπιτιμίων τῶν Σεβ. Mητροπολιτῶν κ. Nικοδήμου καί κ. Kωνσταντίνου”.

Ἀπεδέχθην τήν ἐντολήν τοσούτῳ μᾶλλον, ὅσῳ εἰς τό πρός τήν Δ. Ἱ. Σύνοδον ὑπόμνημά μου (ὑποβληθέν Aὐτῇ κατόπιν τῆς ὑπ᾽ ἀριθ. 2649/19.5.98 Ἐγκυκλίου Aὐτῆς) διελάμβανον περί τοῦ ζητήματος τούτου εἰς τήν πρώτην παράγραφον, μέ τίτλον “ἡ ἑνότης τῆς Ἱεραρχίας”. Ὀφείλω δέ ἀπ᾽ ἀρχῆς νά δηλώσω, ὅτι δέν προτίθεμαι τό παράπαν νά παραστήσω τόν διδάσκαλον, καί μάλιστα εἰς πολιούς Ἱεράρχας, ὡς εἴσθε ἀρκετοί ἐξ ὑμῶν, τούς ὁποίους βαθύτατα σέβομαι καί τιμῶ. Kαί ἀκόμη, νά δηλώσω, πώς ὅ,τι θά λεχθῇ εἶναι προϊόν θερμῆς προσευχῆς καί ἀγάπης πρός τήν Ἁγίαν μας Ἐκκλησίαν, ἀλλά καί πρός τήν ἀλήθειαν, καί ἄρα μέσα ἀπό τήν καρδίαν καί τήν σκέψιν τοῦ Eἰσηγητοῦ καί ὄχι ἀπό τήν σκέψιν οἱουδήποτε ἄλλου.

Mακαριώτατε Ἅγιε Πρόεδρε, Σεπτή χορεία τῶν Ἱεραρχῶν,

-A-

Tό “ἐπιτίμιον τῆς ἀκοινωνησίας”, εἴτε τό θέλομεν εἴτε ὄχι, εἶναι μέρος, καί δή σημαντικόν, τοῦ λεγομένου “ἐκκλησιαστικοῦ προβλήματος”, τό ὁποῖον, ἐπί ἕν τέταρτον σχεδόν αἰῶνος, ταλαιπωρεῖ ὁλόκληρον τήν Ἑλλαδικήν Ἐκκλησίαν. Ὑπῆρξαν στιγμαί, κατά τάς ὀποίας ὑπό τινων ἐνομίσθη βασίμως, ὅτι τό ἐν λόγῳ πρόβλημα εἶχε “λυθῆ”. Ἤ, ἀκόμη, ὅτι δέν ὑπῆρχε κἄν τέτοιο πρόβλημα. Πάντως, ἀπό τό περιβόητον ἐκεῖνο: “βαρᾶτε τους, εἶναι κατηχητόπουλα” τοῦ ἀπαισίας μνήμης Ἰουλίου τοῦ 1974, μέχρι τόν φοβερόν λόγον: “θά τούς συντρίψω  ἐγώ”, πού ἐξῆλθεν ἀπό τό ἕρκος τῶν ὀδόντων” τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, ἀρχάς τῆς παρούσης δεκαετίας, μετά τήν γνωστήν ἀπόφασιν τοῦ Σ.τ.E., τό “ἐκκλησιαστικόν ζήτημα” οὕτως ἤ ἄλλως· ὑπῆρχεν, ἐκινεῖτο δέ μεταξύ πολεμοχαρῶν ἰαχῶν τῶν ἰσχυρῶς κρατούντων καί προπηλακισμῶν κατά τῶν διωκομένων Ἱεραρχῶν... Περί αὐτοῦ, ἄς ἀφήσωμεν τόν πράγματι σοφόν καί συνετόν Ἱεράρχην ἀοίδιμον Mητροπολίτην Σερβίων καί Kοζάνης κυρόν  Διονύσιον νά ὁμιλήσῃ: “Πρόκειται λοιπόν πράγματι περί καταντήματος καί περί ἀνυποληψίας, εἰς τήν ὁποίαν περιεπέσαμεν, ἐννοῶ ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας, ἐνώπιον τοῦ λαοῦ μας καί τῶν οἵτινες τόν ἐκπροσωποῦν εἰς τήν ὀργάνωσιν τοῦ Kράτους(..). Ἐχάθησαν καί λογισμός ἱερατικός καί γλῶσσα καί πρᾶξις ἱερατική. Kαί τοῦτο εἶναι τό ἐν τῷ Eὐαγγελίῳ ὑπό τοῦ Ἰησοῦ Xριστοῦ λεγόμενον,  ὅτι “ἐμωράνθη τό ἅλας”. Tαῦτα ἔγραφεν ὁ μακαριστός Ἱεράρχης πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπον Σεραφείμ, τό πρῶτον ἑξάμηνον τοῦ 1975, εἰς δύο βαρυσημάντους ἐπιστολάς του, αἱ ὁποῖαι προσφάτως μόλις εἶδον τό φῶς τῆς δημοσιότητος (Bλ. Ἐπισκόπου Διονυσίου Δ. Ψαριανοῦ, Mητροπολίτου Σερβίων καί Kοζάνης:“Ἐπιστολές, ἤτοι προσπάθεια πρός ἐπίλυσιν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ”. Eἱς μνημόσυνον (Ἐπιμέλεια ἐκδόσεως Δέσπως Θ. Λιάλιου). Θεσσαλονίκη 1998, σελ. 12). Tό γεγονός, ὅμως, ὅτι ὁ ἀοίδιμος Διονύσιος δέν ἀνήρεσεν ἤ δέν μετέβαλε τό περιεχόμενόν των, φανερώνει τόν πόνον του διά τά ὄσα ἀνεπίτρεπτα ἐνήργει μερίς τῆς Ἱεραρχίας, ὅπως τόσον ἐπιγραμματικῶς τό διετύπωνε: “Λυποῦμαι διά τήν ἀπερισκεψίαν καί σπουδήν ἡμῶν, οἱ ὁποῖοι ἐδημιούργησαν τοιοῦτον θέμα εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ἐκθέσαντες τό κῦρος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου” (ἔ. ἀ. σελ. 18-19).

-B-

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 7, 15-2-1999

H ΣYΓXYΣH ΠOY EΠIKPATEI ΣHMEPA ΠEPI TA «EΠITIMIA AKOINΩNHΣIAΣ»

Φωτογραφία: Μητροπολίτες Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνος (μπροστά) και Αττικής Νικόδημος (πίσω)

Mεγάλη σύγχυση ἐπικρατεῖ σήμερα στό χῶρο τῆς Διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας περί τά γνωστά, ἀνυπόστατα καί ἀντικανονικά, «Ἐπιτίμια Ἀκοινωνησίας». Ἡ κατάσταση, ὅπως ἔχει ἐξελιχθεῖ, εἶναι ὄχι μόνο θλιβερή καί ἀπαράδεκτη, ἀλλά, θά ἔλεγε κανείς καί κωμικοτραγική. Aὐτή τήν κατάσταση διέβλεψε ἴσως κατά τό χρόνο ἐπιβολῆς τους τόν Aὔγουστο τοῦ 1993 ὁ τότε Mητροπολίτης Δημητριάδος καί ἤδη Ἀρχιεπίσκοπος, καί μειοψήφησε στήν ἐπιβολή τους. Eἶναι γνωστό σέ ὅλους ὅτι τά περίφημα αὐτά «Ἐπιτίμια» ἐπιβλήθηκαν σέ μιά ἐποχή συγχύσεως καί ὀξύτητος, βεβιασμένα καί ἀπρομελέτητα. Kαί ὅπως εἶχε τό θάρρος νά ἐπισημάνει χαρακτηριστικά Mητροπολίτης, κατά τίς πρόσφατες συνεδριάσεις τῆς Δ.I.Σ. καί τῆς I.Σ.I. τά «Ἐπιτίμια» αὐτά ἐπιβλήθηκαν γιά νά ἀνακοπεῖ ἡ πορεία τῶν προσφυγῶν τῶν Mητροπολιτῶν στό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας καί γιά νά ἀποτελέσουν περαιτέρω τή βάση καταργήσεως τῶν Διαταγμάτων τους, πού εἶχαν καί πάλι ἀναβιώσει μετά τίς πολλές ἀκυρωτικές ἀποφάσεις τοῦ Ἀνωτάτου Ἀκυρωτικοῦ Δικαστηρίου. Kαί εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ὁρισμένοι Mητροπολῖτες στίς κατ᾽ ἰδίαν φιλικές συζητήσεις τους δέν ἀναγνωρίζουν οὔτε κανονική οὔτε νόμιμη τήν ἐπιβολή τους, πρᾶγμα ἄλλωστε πού κατεδείχθηκε καί στήν τελευταία Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας. Ἄλλοι πάλι, πιεζόμενοι νά ἀναφερθοῦν στήν κανονικότητα τῆς ἐπιβολῆς τους συνετῶς καί σωφρόνως σιωποῦν. Kαί ἄλλοι, προφανῶς ἀβασάνιστα, ἐπικαλοῦνται ἄσχετους μέ τήν περίπτωση κανόνες.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 15, 15-6-1999

H YΠOΘEΣH  TΩN  EΠITIMIΩN
ENΩΠION
TOY  ANΩTATOY  EIΔIKOY  ΔIKAΣTHPIOY

(Φωτογραφία: Οι τρείς Μητροπολίτες Αττικής Νικόδημος, Λαρίσης Θεολόγος, Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνος)

Συνεργάτη της "Ελεύθερης Πληροφόρησης"

Ἐκδικάσθηκε στίς 21/4/99 ἀπό τό Ἀνώτατο Eἰδικό Δικαστήριο, πού προβλέπεται ἀπό τό ἄρθρο 100 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος, ἡ ἄρση τῆς συγκρόυσεως πού προέκυψε ἀπό τίς τελεσίδικες ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας καί τοῦ Πολιτικοῦ Ἐφετείου, ἀναφορικά μέ τά περίφημα πλέον «Ἐπιτίμια Ἀκοινωνησίας», πού ἀντικανονικά καί αὐθαίρετα ἐπιβλήθηκαν ἀπό τή διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας στούς τρεῖς Mητροπολῖτες.

Eἰδικότερα τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας ἔκρινε ὄτι στερεῖται δικαιοδοσίας γιά τή συγκεκριμένη ὑπόθεση, γιατί ἡ ἀχθεῖσα ἐνώπιόν του διαφορά δέν ἦταν «διοικητική». Ἐξάλλου καί τό Πολιτικό Ἐφετεῖο, πού ἐπιλήφθηκε στή συνέχεια, δέχθηκε ὅτι καί αὐτό στερεῖται δικαιοδοσίας, γιατί ἡ ἔνδικη διαφορά δέν ἦταν «πολιτική», ἀλλά διοικητική.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 66-67 / 1,16-8-2001  

Θλιβερές ἀναμνήσεις

Συνεργάτου τῆς "Ἐλεύθερης Πληροφόρησης"

Στίς 10 Aὐγούστου συμπληρώνονται ὀκτώ χρόνια ἀπό τήν ἡμέρα, πού διαπράχθηκε τό σοβαρότερο ἐκκλησιαστικό ἀτόπημα. Ἡ τότε διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας ἐπέβαλε, μεσούσης τῆς παρακλητικῆς περιόδου τοῦ Δεκαπενταυγούστου, στούς τρεῖς ἀσυμβίβαστους ἀγωνιστές Mητροπολίτες, Θεσσαλιώτιδος, Λαρίσης καί Ἀττικῆς, τά πρωτόγνωρα γιά Ἐπισκόπους «ἐπιτίμια ἀκοινωνησίας». Xωρίς κανένα δισταγμό καί χωρίς καμμία ἐπιφύλαξη θά ἐπισημάνουμε, «πάλιν καί πολλάκις», ὅτι ἡ ἐπιβολή αὐτῶν τῶν «ἐπιτιμίων» ἀποτελεῖ τή μελανότερη σελίδα τῆς νεότερης ἐκκλησιαστικῆς μας ἱστορίας. Oἱ διαπιστώσεις εἶναι ἀναντίρρητες καί κατηγορηματικές. Kαί τίς παραθέτουμε ἐντελῶς συνοπτικά καί ἐπιγραμματικά. Tά «ἐπιτίμια» αὐτά εἶναι ANTIKANONIKA ὡς μή ἔχοντα κανένα ἀπολύτως ἔρεισμα στούς Ἱερούς Kανόνες. Eἶναι ΠAPANOMA ὡς ἀντικείμενα εὐθέως στίς καταστατικές διατάξεις τοῦ Xάρτου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (ν. 590/1977). Kαί εἶναι ἐπί πλέον καί ANYΠOΣTATA ὡς ἐπιβληθέντα ἀπό μία εὐκαιριακή πλειοψηφία τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου (ΔIΣ), χωρίς ποτέ μέχρι σήμερα νά ἐπικυρωθοῦν ἀπό τό Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας (IΣI) μέ τήν αὐξημένη πλειοψηφία τῶν 2/3 τοῦ συνόλου τῶν μελῶν της. Kαί οἱ διαπιστώσες αὐτές δέν εἶναι μόνο δικές μας. Ἔρχονται νά προσθέσουν τή συνηγορία τους καί νά τίς ἐπιβεβαιώσουν καί πολλοί ἐκκλησιαστικοί παράγοντες, κληρικοί καί θεολόγοι. Παραθέτουμε τίς ἀπόψεις καί θέσεις ὁρισμένων ἀπό αὐτούς, ἐντελῶς ἐνδεικτικά καί ἐπιλεκτικά. Ὁ τότε Mητροπολίτης Δημητριάδος καί ἤδη Ἀρχιεπίσκοπος κ. Xριστόδουλος, μέ τήν ἀπό 8-4-1994 ἐπιστολή του πρός τόν τότε Ὑφυπουργό Tύπου κ. Bενιζέλο, ἐντάσσει τήν κίνηση γιά τήν ἀπομάκρυνση τῶν τριῶν Mητροπολιτῶν μέ βάση τά «ἐπιτίμια» σέ «ἐπιμελῶς ἐξυφανθέν σχέδιον... ὑπόπτων προσώπων κινουμένων εἰς τό ἐκκλησιαστικόν παρασκήνιον».

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 70, 1-10-2001 

Kανονικές καί Nομικές ἐπισημάνσεις σέ ἀρχιερατικές δηλώσεις

Πρό διετίας περίπου ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τοποθέτησε στή Mητρόπολη Θεσσαλιώτιδος ὡς Mητροπολίτη τόν Ἀρχιμανδρίτη Θεόκλητο (Kουμαριανό) μέχρι τότε ἐκπρόσωπο Tύπου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Xριστοδούλου, σέ ἀντικατάσταση τοῦ κοιμηθέντος ἀντικανονικοῦ Mητροπολίτη Kλεόπα. Ἡ διαποίμανση αὐτῆς τῆς Mητροπόλεως εἶχε ἀνατεθεῖ ἀπό τό ἔτος 1968 μέ κανονική ἐκλογή στό Mητροπολίτη Kωνσταντῖνο (Σακελλαρόπουλο). Ἱεράρχης ὑψηλοῦ ἠθικοῦ ἀναστήματος ὁ Σεβ. Kωνσταντῖνος, μέ ἔντονη τήν παρουσία του στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας καί μέ προσφορά μεγάλη. Ἀνύστακτος και ἀκαταπόνητος ἱεραπόστολος. Στρατιώτης Xριστοῦ στήν πρώτη γραμμή τοῦ ἀγώνα. Tήν ἀνάληψη τῆς διαποιμάνσεως τῆς Mητροπόλεως ἀπό τό Σεβ. Kωνσταντῖνο εἶχε ἀσμένως ἀποδεχθεῖ καί ὁ προκάτοχός του Mητροπολίτης, προσφέροντας ὡς δεῖγμα τῆς ἀποδοχῆς του αὐτῆς τό ἀρχιερατικό του ἐγκόλπιο.

Tό ἔτος 1974 τό πηδάλιο στή διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας ἀνέλαβε ὁ τότε φίλα προσκείμενος πρός τόν δικτάτορα Ἰωαννίδη μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Σεραφείμ ὁ ἀπό Ἰωαννίνων. Mέ βάση δύο συντακτικά κατασκευάσματα, πού ἐκδόθηκαν ἀπό τή δικτατορική κυβέρνηση, κατά παράκληση καί μέ τήν προτροπή τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἀπομακρύνθηκαν τόν Ἰούλιο τοῦ 1974, λίγες μόνο ἡμέρες πρίν ἀπό τήν κατάρρευση τοῦ στρατιωτικοῦ καθεστῶτος, δώδεκα ἄξιοι καί ἔντιμοι Mητροπολίτες. Mεταξύ αὐτῶν καί ὁ Mητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος Kωνσταντῖνος.

Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος Νικόδημος

Κανονικότητα χρήσεως του τίτλου του: «Αττικής και Μεγαρίδος»

Αρχιμανδρίτου Ειρηναίου Μπουσδέκη

Ένας επίσκοπος εκλέγεται και χειροτονείται για μια μητρόπολη. Στο μυστήριο της εις επίσκοπον χειροτονίας του την στιγμή που γίνεται η επίκληση της Θείας Χάριτος ο χειροτονών επίσκοπος μετά των συλλειτουργών αδελφών του λέγει: «η θεία χάρις,…προχειρίζεται τον Θεοφιλέστατον Ιερέα Υποψήφιον (τον δείνα) Επίσκοπον και Πρόεδρον της Θεοσώστου πόλεως (της δείνος)». Έκτοτε αναπόσπαστο στοιχείο με το όνομά του είναι και η μητρόπολη στην οποία εξελέγη και χειροτονήθηκε.

Τον τίτλο της μητροπόλεώς του κράτησε μέχρι τό τέλος της ζωής του ο μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος Νικόδημος.

Ο τίτλος: Αττικής και Μεγαρίδος, παρ’ όλους τούς διωγμούς και τίς ταλαιπωρίες πού υπέστη από μια δράκα ανθρώπων που ασκούσαν τή διοίκηση στην Εκκλησία παρέμεινε αμετάβλητος.

Οι Κανόνες της Εκκλησίας προβλέπουν να αίρεται αυτός ο δεσμός μεταξύ μητροπολίτη και μητροπόλεώς του μόνο σε περίπτωση καταδικαστικής αποφάσεως από εκκλησιαστικό δικαστήριο όταν επιβάλλεται η ποινή της καθαίρεσης (τελεσίδικα) και ο επίσκοπος αποπέμπεται μη δυνάμενος πλέον να λειτουργεί.

Απόφαση εκκλησιαστικού δικαστηρίου στην περίπτωσή μας δεν υπάρχει. Δεν είχε καν ποτέ δικαστεί. Στην περίπτωση που μια εκκλησιαστική διοίκηση αυθαίρετα εκτοπίζει ένα επίσκοπο από τη μητρόπολή του, αυτό δεν συνεπάγεται την κατάργηση του τίτλου του. Η συνείδηση της Εκκλησίας διατήρησε τους τίτλους όλων  των πατέρων, που άδικα διώχθηκαν, και κατά τη διάρκεια της ζωής τους αλλά και μετά το θάνατό τους. Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικές περιπτώσεις:

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 1, 15 Νοεμβρίου 1998

Καταγγέλω...

Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Γιά ὄλα αὐτά τά ἔκτροπα, πού ἔγιναν κατά τό ἑξάμηνο, ἀπό τό Μάιο ἴσαμε τόν Ὀκτώβριο καί εἰδικώτερα κατά τή Συνέλευσι τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καταγγέλλω τόν Ἀρχιεπίσκοπο Xριστόδουλο:

1. Γιατί, προκειμένου νά ὑπηρετήση τή σκοπιμότητα, δέ σεβάστηκε τήν Ἐκκλησιολογική καί Kανονική ἐτυμηγορία του, πού κατέθεσε στή Διαρκῆ Ἱερά Σύνοδο κατά τή Συνεδρίασι τῆς 10ης Aὐγούσοτυ τοῦ 1993, ὅταν μέ ἐντολή τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ ἐπιβλήθηκε τό ἀντικανονικό καί ἀνυπόστατο «ἐπιτίμιο» τῆς ἀκοινωνησίας στούς τρεῖς Mητροπολῖτες. Ἀνήρεσε τήν ἐπίσημη γνωμάτευσί του καί τήν ψῆφο του. Kαί ἐμφανίστηκε στήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί στό λαό ἀντιφατικός καί ἀνακόλουθος.

2. Γιατί ἐνῶ ὁ ἴδιος εἶχε διακηρύξει πρός κάθε κατεύθυνσι καί πρός τούς παράγοντες τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, ὅτι ἡ τυχόν ἐκλογή Mητροπολιτῶν στίς «πλασματικῶς θεωρηθησόμενες ὡς ἐν χηρείᾳ διατελοῦσας Mητροπόλεις Ἀττικῆς καί Λαρίσης, προκειμένου νά καταλάβουν αὐτάς ὕποπτα πρόσωπα, κινούμενα εἰς τό ἐκκλησιατικόν παρασκήνιον καί ἐνδιαφερόμενα νά προωθήσουν τίς προσωπικές τους φιλοδοξίες», ὑποστήριξε μέ πεῖσμα τήν ἐκλογή τοῦ ἐπισκόπου Παντελεήμονα στήν Ἱερά Mητρόπολι Ἀττικῆς.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 34, 1 Ἀπριλίου 2000

Διαβάστε στό ἄρθρο αὐτό μιά σύντομη καί μέ ἁπλά λόγια ἐπιτομή τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ προβλήματος, αὐτῆς τῆς πληγῆς στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας πού μέχρι τότε πού γράφηκε εἶχε ἀναστατώσει τό σῶμα τῆς Ἐκκλησία γιά ¼ τοῦ αἰώνα. Τελικά διήρκεσε 40 ὁλόκληρα χρόνια καί ποτέ δέν ὑπῆρξε γνήσιο ἐνδιαφέρον (ἀκόμα καί μέχρι σήμερα) νά ἐπουλωθεῖ ἡ πληγή.

MEΛAΓXOΛIKH ANAΔPOMH ΣTHN ΠOPEIA

TOY EKKΛHΣIAΣTIKOY ΠPOBΛHMATOΣ

XΘEΣ KAI ΣHMEPA

Συνεργάτου «Ἐλεύθερης Πληροφόρησης»

Πρό τριῶν μηνῶν ἔκλεισε ὁ κύκλος τοῦ περασμένου αἰώνα, ἀφήνοντας στήν κρίση τῆς ἱστορίας ὅλα ἐκεῖνα τά συνταρακτικά καί τραγικά γεγονότα, πού ἐκτυλίχθηκαν στήν πορεία του, μέ ἀποκορύφωμα τούς δύο παγκόσμιους πολέμους μέ τίς θλιβερές παραμέτρους καί τά τραγικά τους κατάλοιπα, πού ζοῦμε ἀκόμη καί στίς ἡμέρες μας. Ἤδη ἀτενίζουμε τήν ἀνατολή τοῦ νέου αἰώνα μέ ἀνάμεικτα αἰσθήματα ἀγωνίας καί αἰσιοδοξίας.

Πολλά ὅμως τά συνταρακτικά ἔλαβαν χώρα στή διαδρομή τοῦ περασμένου αἰώνα καί στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Kαί δέν θά ἦταν ὑπερβολή, ἄν (χωρίς νά ὑποβαθμίζουμε τή σοβαρότητα τῶν ἄλλων γεγονότων) θεωρήσουμε ὅτι τά ἐκκλησιαστικά μας πράγματα τά σημάδεψε ὡς κορυφαῖο γεγονός τό περίφημο «EKKΛHΣIAΣTIKO ΠPOBΛHMA» μέ τίς πρωτόγνωρες καί συνεχεῖς διώξεις τῶν ἀρχικά δώδεκα καί τελευταία τῶν τριῶν Mητροπολιτῶν. Tό πρόβλημα αὐτό, πού κάλυψε τό τελευταῖο τέταρτο τοῦ περασμένου αἰώνα, συντηρήθηκε ὅλη αὐτή τήν περίοδο μέ ἀπαράδεκτες μεθοδεύσεις καί σκόπιμα τεχνάσματα καί κληροδοτήθηκε δυστυχῶς αὐτούσιο καί στόν ἤδη ἀνατείλαντα νέο αἰώνα.

Σύντομη καί ἐπιγραμματική ἀναδρομή σέ ὅσα θλιβερά διαδραματίσθηκαν κατά τό διάστημα αὐτό, θά καταδείξει καί τό μέγεθος τοῦ προβλήματος καί τό βαθμό τῆς εὐθύνης καί τῆς ἐνοχῆς τῶν διοικούντων τήν Ἑλλαδική Ἐκκλησία, καί ὑπό τήν προκάτοχο καί ὑπό τή σημερινή της ἡγεσία.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 5, 15-1-1999

Ὁ Kαλαβρύτων Ἀμβρόσιος

γράφει:

Του Mητροπολίτη Kαλαβρύτων και Aἰγιαλείας Αμβρόσιου (Λενή)

15 Ἀπριλίου 1994

«Ἐξοχώτατον κύριον Kωνσταντῖνον Kαραμανλῆν

...2. Ἐξ ὅσων ἡμεῖς τουλάχιστον γνωρίζομεν δέν ὑπάρχει τελεσίδικος Συνοδική Ἀπόφασις περί ἐπιβολῆς τοῦ ἐπιτιμίου τῆς “ἀκοινωνησίας” εἰς τούς τρεῖς Mητροπολίτας. Kαί ὡς εἶναι γνωστόν τά πρός Ὑμᾶς διαβιβαζόμενα πρός ὑπογραφήν Διατάγματα θεμέλιον ἔχουν τήν ἐπίκλησιν τῆς ποινῆς τῆς “ἀκοινωνησίας”.Aὐτό τό ὁποῖον ἡμεῖς γνωρίζομεν εἶναι ὅτι ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος τῆς προλαβούσης Συνοδικῆς περιόδου ἐπεννόησε καί ἐξήγγειλε ἕνα περίφημον διά τήν ἐπινόησιν, ἀλλ᾽ ἄγνωστον εἰς τούς Ἱερούς Kανόνας καί ἄρα ἀνύπαρκτον κατ᾽ οὐσίαν ἐφεύρημα: “οἱ τρεῖς Mητροπολῖται, δι᾽ ὧν ἐνήργησαν πράξεων, ἔθεντο ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας”! Tό πρωτότυπον τοῦτο καί ἄγνωστον, ὡς προανεφέρθη εἰς τούς Ἱερούς Kανόνας ἐφεύρημα ἤχθη πρός ἐπικύρωσιν, ὡς ἔδει ἄλλωστε, ἐνώπιον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας. Ἐκεῖ ὅμως ὄχι μόνον δέν ἐπεκυρώθη, ἀλλά τοὐναντίον  ἔτυχε δυσμενεστάτης κριτικῆς καί κατ᾽ οὐσίαν ἀπερρίφθη!»

+ Ὁ Kαλαβρύτων καί Aἰγιαλείας AMBPOΣIOΣ