Ἀνάσταση καί τό Φῶς (9)

 

Ὁ Κανών,
ποίημα Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ
ᾨδὴ ε', Ἦχος α΄

Κείμενο Τήν ἄμετρόν σου εὐσπλαγχνίαν, οἱ ταῖς τοῦ ᾍδου σειραῖς, συνεχόμενοι δεδορκότες, πρός τό φῶς ἠπείγοντο Χριστέ, ἀγαλλομένῳ ποδί, Πάσχα κροτοῦντες αἰώνιον.

Μετάφραση Ὅταν εἶδαν καθαρά τήν ἄπειρη εὐσπλαχνία σου, αὐτοί πού ἦταν δεμένοι μέ τίς ἀλυσίδες τοῦ Ἅδη, ἔτρεχαν νά ἔλθουν πρός Ἐσένα Χριστέ πού εἶσαι τό φῶς, μέ πόδια πού σκιρτοῦσαν ἀπό ἀγαλλίαση, χειροκροτώντας γιά τό αἰώνιο Πάσχα.

Θεολογική ἑρμηνεία

Ἀρχιμ. Εἰρηναίου Μπουσδέκη

 «λέγοντα τοῖς ἐν δεσμίοις ἐξέλθετε καί τοῖς ἐν τῷ σκότει ἀνακαλύπτεσθε» (Ἠσαΐας)

«Κύριος λύει πεπεδημένους» (Δαυίδ)

Ἄπειρη εὐσπλαχνία καί συγκατάβαση νά κατέλθει μέχρι τόν ἅδη γιά νά ἐλευθερώσει αὐτούς πού ἦταν φυλακισμένοι μέ τά νοητά δεσμά τοῦ Ἅδη καί νά ἀναβιβάσει στό φῶς τῆς οὐράνιας βασιλείας του.

Βλέποντας αὐτό, σπούδαζαν νά φτάσουν στό φῶς αὐτό μέ ποδάρια ἀγαλλόμενα: Ὑπερβολική χαρά πλημύριζε τήν καρδιά καί ξεχυνόταν πρός τά ἔξω στά μέλη τοῦ σώματος (πόδια).

Ἀπό τό σκότος στό φῶς. Φυσικό νά κάνουν ἔτσι οἱ ἀνελπιστία πεπεδημένοι.

Χειροκροτοῦσαν καί ἑόρταζαν ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΟ ΠΑΣΧΑ: Ἐλευθερία ἀπό τόν Ἅδη, ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Ἅδης προσωποποιία. Νοητά δεσμά. Ψυχές, ὄχι σώματα. Ὄχι σῶμα, πόδια καί χέρια γιά νά ἐκφράσουν τήν χαρά.