Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑΣ
ΤΩΝ 12 ΕΚΘΡΟΝΙΣΘΕΝΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ!
(1)

Αρχιμ. Ειρηναίου Μπουσδέκη

Είναι μια τεκμηριωμένη ιστορική αλήθεια ότι η εκθρόνιση των 12 μητροπολιτών το 1974 και η τοποθέτηση σ’ αυτές νέων μητροπολιτών ήταν κινήσεις στα πλαίσια της συναλλαγής του τότε μητροπολίτη Ιωαννίνων Σεραφείμ Τίκα με πλήθος επισκόπων για να κατορθώσει να γίνει Αρχιεπίσκοπος. Όταν λοιπόν έγινε Αρχιεπίσκοπος έπρεπε να εκπληρώσει τις υποσχέσεις του κηρύσσοντας εκπτώτους τους 12 και φέρνοντας σε μεγάλες και κεντρικές μητροπόλεις τους αντικαταστάτες τους.

Τόσο ταπεινά ήταν τα ελατήρια της εκπτώσεως των 12 μητροπολιτών. Το δυστήχημα όμως ήταν ότι το καθεστώς Σεραφείμ έπλασε ένα «μύθο» για να δικαιολογήσει τίς απαράδεκτες μηχανορραφίες και τις τραγικές σκοπιμότητες του εκκλησιαστικού αυτού εγκλήματος. Ο «μύθος» έλεγε αρχικά ότι όλοι οι επίσκοποι πού έγιναν επί Ιερωνύμου ήταν αντικανονικοί. Γιατί η εκλογή τους έγινε από αντικανονική Αριστίνδην Σύνοδο.

Το ότι ήταν μύθος όλα αυτά τα περί αντικανονικότητος των μητροπολιτών που εξελέγησαν από τον Ιερώνυμο το απέδειξε ο ίδιος ο Σεραφείμ με τις πράξεις του:

-Στην αρχή όλους τους λεγομένους «Ιερωνυμικούς» (29 τον αριθμό) και τους επισκόπους που συμμετείχαν στην Αριστίνδην του Ιερώνυμου (5 τον αριθμό), σύνολο 34, τους θεώρησε αντικανονικούς και ονόμασε κανονική ιεραρχία τους παλαιούς (προ Ιερωνύμου επισκόπους) 32 τον αριθμό. Αυτό επεβλήθη στην Εκκλησία (με τη βοήθεια του φίλου του Σεραφείμ δικτάτορα Ιωαννίδη) με την 3 Συντακτική Πράξη.

Ἀποστολικό κήρυγμα 3ης Κυριακῆς
Ἡ λυτρωτική ἀγάπη τοῦ Θεοῦ

(Ρωμ. 5,1-11)
(1974 - 1983)

Ἀποστολικό κήρυγμα 2ης Κυριακῆς
Ὁ ἔμφυτος ἠθικός Νόμος

(Ρωμ. 2, 10-16)

(Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Μπουσδέκης, 26-6-2022)

Ἀποστολικό κήρυγμα 2ης Κυριακῆς

Ποιητές νόμου

(Ρωμ. 2, 10-16)

Ἀποστολικό κήρυγμα Κυριακῆς Ἁγίων Πάντων
Ὁ δρόμος τῶν Ἁγίων, δρόμος Σωτηρίας

(Ἑβρ. 11, 33-40 καί 12, 1-2)

(μον. Ἰγνάτιος Βερβέρης, 19-6-2022)

Ἀποστολικό κήρυγμα Κυριακῆς Ἁγίων Πάντων
Ἡ πίστη στίς ἐπαγγελίες τοῦ Θεοῦ

(Ἑβρ. 11, 33-40 καί 12, 1-2)

Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος Νικόδημος

Κανονικότητα χρήσεως του τίτλου του: «Αττικής και Μεγαρίδος»

Αρχιμανδρίτου Ειρηναίου Μπουσδέκη

Ένας επίσκοπος εκλέγεται και χειροτονείται για μια μητρόπολη. Στο μυστήριο της εις επίσκοπον χειροτονίας του την στιγμή που γίνεται η επίκληση της Θείας Χάριτος ο χειροτονών επίσκοπος μετά των συλλειτουργών αδελφών του λέγει: «η θεία χάρις,…προχειρίζεται τον Θεοφιλέστατον Ιερέα Υποψήφιον (τον δείνα) Επίσκοπον και Πρόεδρον της Θεοσώστου πόλεως (της δείνος)». Έκτοτε αναπόσπαστο στοιχείο με το όνομά του είναι και η μητρόπολη στην οποία εξελέγη και χειροτονήθηκε.

Τον τίτλο της μητροπόλεώς του κράτησε μέχρι τό τέλος της ζωής του ο μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος Νικόδημος.

Ο τίτλος: Αττικής και Μεγαρίδος, παρ’ όλους τούς διωγμούς και τίς ταλαιπωρίες πού υπέστη από μια δράκα ανθρώπων που ασκούσαν τή διοίκηση στην Εκκλησία παρέμεινε αμετάβλητος.

Οι Κανόνες της Εκκλησίας προβλέπουν να αίρεται αυτός ο δεσμός μεταξύ μητροπολίτη και μητροπόλεώς του μόνο σε περίπτωση καταδικαστικής αποφάσεως από εκκλησιαστικό δικαστήριο όταν επιβάλλεται η ποινή της καθαίρεσης (τελεσίδικα) και ο επίσκοπος αποπέμπεται μη δυνάμενος πλέον να λειτουργεί.

Απόφαση εκκλησιαστικού δικαστηρίου στην περίπτωσή μας δεν υπάρχει. Δεν είχε καν ποτέ δικαστεί. Στην περίπτωση που μια εκκλησιαστική διοίκηση αυθαίρετα εκτοπίζει ένα επίσκοπο από τη μητρόπολή του, αυτό δεν συνεπάγεται την κατάργηση του τίτλου του. Η συνείδηση της Εκκλησίας διατήρησε τους τίτλους όλων  των πατέρων, που άδικα διώχθηκαν, και κατά τη διάρκεια της ζωής τους αλλά και μετά το θάνατό τους. Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικές περιπτώσεις:

Σύναξη ιερέων, 15-10-1993

Γεύση Πεντηκοστής, εμπειρία Γολγοθά

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

 Δυό λόγια καρδιάς, που τα προσφέρω στους ιερείς στους συλλειτουργούς μου. Η Ιερωσύνη είναι ατίμητη γεύση της Πεντηκοστής. Και, ταυτόχρονα, άθλημα αγωνιστικό μέσα στον κόσμο και εμπειρία της θυσίας του Γολγοθά.

Ανεβαίνοντας τις βαθμίδες του Ιερού Θυσιαστηρίου γιά να προσφέρουμε την Αναίμακτη Θυσία, ανεβαίνουμε διακριτικά αλλά και αποφασιστικά στο Ανώγαιο της Πεντηκοστής. Εκεί, πού "ήσαν άπαντες ομοθυμαδόν επί το αυτό" (Πραξ. β' 1). Μετέχουμε στην προσευχή των αγίων Αποστόλων. Και γινόμαστε δέκτες της πλησμονής του Αγίου Πνεύματος.

Η Ευχαριστιακή μας διακονία είναι μιά υπέρβαση της γήινης πραγματικότητας. Του πεπερασμένου πλαισίου της λογικής μας. Των καθημερινών μεριμνών του βίου. Των στοιχείων, που μας περισφίγγουν και μας στερούν τη θέα της υπερβατικής πραγματικότητας.

"Πάσαν την βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν..." παραγγέλουμε στον εαυτό μας και στο πλήθος. Στην ύπαρξή μας, που στέκεται κατενώπιον Κυρίου και στους πιστούς που αναζητούν την κοινωνία και τον διάλογο με τον Υπερούσιο Λόγο. "Άνω σχώμεν τας καρδίας" προτρέπουμε κατά την φρικτή ώρα της Θείας Αναφοράς. Και η ανάβαση μας δεν είναι συμβολική.

Ἀποστολικό κήρυγμα Κυριακῆς Πατέρων Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου
Ὑποθῆκες πρός Πρεσβυτέρους

(Πράξ. 20, 16-18 καί 28-36)

(Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Μπουσδέκης, 5-6-2022)