Το "ενέχυρο"

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α’ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 171

«... ὁ Θεός καταθέτει ἐνέχυρο, γιά νά βεβαιώσει τή φιλάνθρωπη διάθεσή Του καί γιά νά πείσει τόν ἄνθρωπο, πώς τόν ἔχει προορίσει γιά τήν αἰώνια Βασιλεία. Καί αὐτό τό “ἐνέχυρο” τῆς ὁριστικῆς σωτηρίας καί τῆς εἰσδοχῆς τοῦ ἀνθρώπου στή χαρά τοῦ Παραδείσου, εἶναι τό “προκείμενο” καθαγιασμένο Σῶμα καί τό Τίμιο Αἷμα.»

Τό πολίτευμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας

Μια κατατοπιστική και εμπεριστατωμένη ανάλυση για τις βασικές αρχές που διέπουν την οργάνωση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, προσφέρει σε όλους μας ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α'.
Θέματα όπως: Κανονικό Δίκαιο, Πατριαρχεία και Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, Σύνοδοι, κλήρος και λαός, πνευματική διοίκηση, εκκλησιαστική δικαιοσύνη, μοναχισμός κ.ά. αναπτύσσονται εν συντομία και μας βοηθούν να κατανοήσουμε τη διοργάνωση σε όλα τα επίπεδα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Για να διαβάσετε το πόνημα αυτό του αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Α', πατήστε το παρακάτω εικονίδιο:

Ἱκετήριον
(Ἔπη ἱστορικά: ΚΒ’, Migne XXXVII, 1281)

Μετάφραση Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ὁ καιρός περνάει. Φτάνουμε στό 382 μέ 383. Ὁ πόνος του ὅμως ἐξακολουθεῖ νά εἶναι ὀξύς. Τόν ξανακυττάει κατάματα, τόν συνειδητοποιεῖ καί καταφεύγει μέ πολλή ἐμπιστοσύνη στό Θεό, πού εἶναι ὁ πύρινος στύλος τῆς ζωῆς του, γιά νά ζητήσῃ ἤ νά τοῦ δώσῃ βοήθεια καί σωτηρία ἤ νά τοῦ ἀφανίσῃ τή μνήμη τῶν παθημάτων.

 Χριστέ, τό φῶς τῶν ἀνθρώπων,

            πύρινε στύλε τῆς ψυχῆς τοῦ Γρηγορίου,

πού πλανιέται

            στήν πικρή ἐρημιά τοῦ βίου,

κράτησέ με ἀπ’ τόν πανοῦργο Φαραώ

            κι’ ἀπ’ τούς ἀναίσχυντους ἐργοδιῶκτες·

καί λῦσε με ἀπ’ τά δεσμά τῆς πλιθιᾶς

κι’ ἀπ’ τήν πιεστική Αἴγυπτο

λύτρωσέ με,

            ἀφοῦ μέ ὑπερβολικές πληγές δαμάσῃς

τούς δύστροπους, καί δρόμο ὁμαλό δῶσε μου.

Ἄρθρο ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 216, 1 Νοεμβρίου 2007

Στήν παρυφή τοῦ παράλογου

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Φίλε ἄθεε, παρακολουθῶ, τοῦτο τόν τελευταῖο καιρό μιά μαχητική, ἀθεϊστική προέλαση, στά μέσα τῆς ἑλληνικῆς πληροφόρησης. Οἱ σημαιοφόροι τοῦ ἀγώνα δέν εἶναι πολλοί. Εἶναι, ὅμως, ἰδιαίτερα ἐπιθετικοί. Μέ σκληρό ὕφος, μέ γραφίδα βουτηγμένη στήν καυτή ἔξαψη, ἐνοχοποιοῦν κάθε ἄνθρωπο, γνωστό ἤ ἄγνωστο, πού ἀνοίγει τό νοῦ καί τήν καρδιά, σέ θαυμασμό τῆς παγκόσμιας ἁρμονίας καί σέ λατρευτικό προσκύνημα τοῦ πάνσοφου καί παντοδύναμου Δημιουργοῦ.

Κεντρικό μοτίβο τῆς διαλεκτικῆς τους καί τῆς συνθηματολογίας τους, εἶναι ἡ ὑπερέξαρση τοῦ ἀνθρώπινου λογικοῦ. Ὁ “ὀρθός λόγος” εἶναι ὁ κινητήριος μοχλός τῆς ἐπιστημονικῆς γνώσης, τῆς ἔρευνας καί τῆς σπουδῆς τῆς παγκόσμιας πραγματικότητας καί ὁ ὁδηγός κατά τήν ἐπεξεργασία τῶν εὑρημάτων καί τῶν συμπερασμάτων καί τή διατύπωση τῆς ἀλήθειας. Κάθε πληροφορία καί κάθε γνώση, πού δέν ἐκπορεύεται ἀπό τό ἐρευνητικό ἐργαστήριο καί δέν ἐπισημοποιεῖται ἀπό τήν καταξιωμένη, σύγχρονη ἐπιστημονική οἰκογένεια, ἀπορρίπτεται ὁριστικά καί πεισματικά.

Θεία Κοινωνία

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α’ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 161-162

«... Ὁ καθαγιασμένος Ἄρτος καί τό καθαγιασμένο Ποτήριο δέν ἀποτελοῦν τύπο ἤ σύμβολο. Εἰκόνες ἤ ἁπλές ἀναμνήσεις τῶν γεγονότων, πού πραγματοποιήθηκαν στό ἀνώγαιο τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου καί στό Γολγοθά. Δέν ἀναπαριστάνουν τά στάδια τῆς μεγάλης ἐκείνης Πράξης, τῆς σταυρικῆς Θυσίας τοῦ Κυρίου μας. Εἶναι “αὐτό τό τίμιο Σῶμα” καί αὐτό τό “τίμιο Αἷμα”. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Ἡ ὑπερούσια Τροφή, πού προσφέρθηκε στούς τότε μαθητές καί προσφέρεται ἀδιάκοπα γιά τή σωτηρία καί τήν πνευματική ἀνάπτυξη τοῦ κόσμου.»

Ἐμπειρίες ἰατροῦ μέ τόν ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο

Τη σκιαγραφία της πολυδιάστατης και ανεπανάληπτα δημιουργικής προσωπικότητας του μακαριστού αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Α', μέσα από τις προσωπικές του εμπειρίες ως θεράποντος γιατρού και ως συνεργάτη γιατρού, αναπτύσει σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στον Ορθόδοξο Τύπο τον Ιανουάριο του 1989, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Βασίλειος Κέκης.

Για να διαβάσετε τη νεκρολογία, πατήστε το παρακάτω εικονίδιο:

Εἰς τόν πονηρόν
(Ἔπη ἱστορικά: ΚΑ’, Migne XXXVII, 1280)

Μετάφραση Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Μέ τήν ἱκεσία αὐτή παρακαλεῖ θερμά τόν Κύριο νά τόν λυτρώσῃ ἀπ’ τή δουλεία τοῦ ἐχθροῦ διαβόλου.

Ἅρπαξέ με, ἅρπαξέ με, ἀθάνατε

            ἀπ’ τό ἐχθρικό χέρι,

νά μή στενάζω ἀπ’ τά ἔργα τά κακά,

            οὔτε νά μέ τυρρανάῃ ὁ Φαραώ,

οὔτε νά μέ κατέχῃ αἰχμάλωτο,

            Χριστέ, ὁ ἀντίπαλός σου,

καί νά μέ φέρῃ στή τραχειά Βαβυλῶνα,

            βασανισμένον ἀπό πληγές.

Νά μένω δέ στό ναό σου

            στερεός, ὑμνητής·

ὥστε νά μή μέ χτυπᾷ ἀπό ψηλά

            τῶν Σοδόμων ἡ πύρινη βροχή.

Καί σέ παρακαλῶ νά μέ σκεπάζῃς μέ τό δυνατό σου χέρι,

            ἀπομακρύνοντας ἀπό μένα ὅλα τά κακά.

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Ἡ ἱκεσία ἑνός Ἁγίου», β΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1994), σελ. 199

Ἄρθρο ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 215, 16 Ὀκτωβρίου 2007

Ἀπό τό ἴδιο ἐφαλτήριο

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Φίλε ἄθεε, κάπου ἐκεῖ, στήν ἀφετηρία τῶν προβληματισμῶν μας καί σύ καί ἐγώ, πατᾶμε στό ἴδιο ἐφαλτήριο. Στήν ἀγωνία γιά τό νόημα τῆς ὕπαρξης. Καί στή λαχτάρα νά δοῦμε μπροστά μας, φωτισμένο, τό σκοτεινό μυστήριο τῆς ζωῆς. Μέ τά πρῶτα, ὅμως, βήματά μας, τά μονοπάτια διχάζονται. Ὁ καθένας μας, μέ τήν ἐλεύθερη θέλησή του καί μέ ὁράματα, ἐντελῶς προσωπικά, γεννήματα καί ἀναπτύγματα τῆς ψυχῆς του, χαράζει τό δικό του δρομολόγιο. Καί ἀρχίζει νά ἀνεβοκατεβαίνει στόν πυκνό δρυμό τῆς ζωῆς, στίς ὀμορφιές καί στίς κακοτοπιές, πού οἱ ἐναλλαγές τῶν ἐμπειριῶν ξεδιπλώνουν μπροστά του.

"Ας σκεφτόμαστε τα άνω"

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α’ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 151

«... Ἄς ἀνεβάσουμε τίς καρδιές μας ψηλά. Ἄς σκεφτόμαστε τά ἄνω, τά οὐράνια. Ὄχι τά γήϊνα... Ἐκεῖ, πού βρίσκεται καί ὁ θησαυρός μας. Ἐκεῖ, πού βρίσκεται θρονιασμένος ὁ Χριστός, στά δεξιά τοῦ Πατέρα...»