Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Προσέγγιση στό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας», β΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1995), σελ. 10 - 12, 7 - 9 

ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

...Ὁρμητικά ἀναδύονται ἀπό μέσα μου τό πάθος κι’ ὁ λόγος γιά τήν Ἐκκλησία.

Ζητάω τήν ἐπαφή μέ τό συνάνθρωπο. Νοιώθω τήν ἀνάγκη ν’ ἀνοίξω μαζῆ του διάλογο. Νά μιλήσω σ’ αὐτόν, πού ὁδοιποροῦμε μαζί στούς δρόμους τῆς γῆς καί γράφουμε μ’ ἕνα κοινό μόχθο τή σύγχρονη ἱστορία. Νά τοῦ ἐμπιστευτῶ αὐτό, πού γνώρισα κι’ αὐτό, πού ἔζησα, σάν μέλος καί σάν ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας...

...Δέν φοβάμαι ν’ ἀντικρύσω καί τήν δυσπιστία τῆς ἐποχῆς μου καί τά λάθη τῶν ἀνθρώπων τῆς Ἐκκλησίας μου. Αὐτό εἶναι τό κλῖμα, στό ὁποῖο ἀναπτύχθηκα κι’ ἐγώ καί τ’ ἀδέρφια μου. Εἶναι ἡ ἴδια ἡ ζωή μας. Καί τό τίμιο κύτταγμα τῆς πραγματικότητας καί τῶν προβλημάτων εἶναι τό πρῶτο βῆμα γιά τήν ὑπέρβαση τῶν δυσκολιῶν καί τήν προσπέλαση στήν περιοχή τῆς γνησιότητας...

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, ‟Τό «τραῦμα» τῆς ἀγάπης”, α’ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 2002), σελ. 19

Το όραμα της "κοινωνίας"

«… Μιά κοινωνία… ἅμα δέ θεμελιώνεται στήν ἀγάπη, στήν ἀλληλοπροσέγγιση, καί στήν ἀλληλοκατανόηση, εἶναι μιά τερατογένεση… Δέν πραγματώνει τό ὅραμα τῆς  “κοινωνίας”. Οἱ ἄνθρωποι περπατοῦν στούς ἴδιους δρόμους. Ἀλλά παραμένουν ξένοι.»

Ἄρθρο ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 225, 16 Μαρτίου 2008

Ἐπιλογές... “στό πόδι”

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ὄραμα ἡ πρόοδος. Καθολικό καί διαχρονικό. Ὄχι, ἀποκλειστικά, σημερινό. Καί ὄχι προνόμιο μιᾶς ἐλίτ. Σύμφυτο μέ τή λογική ἀνθρώπινη ὕπαρξη, τό βασιλιά καί διαχειριστή τῆς σύνολης, ἀπέραντης Δημιουργίας. Μέ ἄνοιγμα χρόνου, ὅση ἡ ἡλικία τοῦ ἀνεξερεύνητου σύμπαντος καί ὅση ἡ ἱστορική διαδρομή τοῦ ἀνθρώπινου γένους. Ἀπό τότε, πού ὁ ἄνθρωπος σήκωσε τό βλέμμα γιά νά θαυμάσει τούς οὐρανούς, ἀπό τότε, πού ἅπλωσε τό χέρι του, γιά νά ψαύσει τό χορτάρι τοῦ ἀγροῦ ἤ τή σκληρή πέτρα, ἀπό τότε, πού σμίλεψε τό πρῶτο, χοντροκομμένο ἐργαλεῖο του καί ἔκρυψε στή γῆ τόν πρῶτο σπόρο, ἡ κούρσα τῆς γνωστικῆς ἀνάπτυξης, τῆς τεχνολογικῆς ἐξέλιξης καί τῆς πολιτιστικῆς προόδου μπῆκε σέ ρυθμό ἐπιτάχυνσης. Ἀπό μέρα σέ μέρα, ἀπό χρόνο σέ χρόνο, ἀπό αἰώνα σέ αἰώνα ἡ γνώση διογκώνεται. Καί ἡ ἀξιοποίηση τῶν φανερῶν καί κρυμμένων θησαυρῶν τοῦ πλανήτη μας καί τοῦ σύμπαντος, γίνεται καθημερινός μόχθος, μέ στόχο τήν ἐκμετάλλευση καί τήν ἀπόλαυση.

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α’ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 230

Ελπίδα αιώνιας ζωής

«... Ὅπως ὁ ἄρτος, πού προέρχεται ἀπό τή γῆ, ὅταν δεχτεῖ τήν ἔκκληση τή δική μας καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, δέν εἶναι πιά κοινός ἄρτος, ἀλλ’ Εὐχαριστία, πού συνίσταται ἀπό δύο πράγματα, ἐπίγειο καί οὐράνιο, ἔτσι καί τά σώματά μας, ὅταν μεταλάβουν τήν Εὐχαριστία, δέν εἶναι πιά φθαρτά, γιατί ἔχουν ἀποκτήσει τήν ἐλπίδα τῆς ἀνάστασης καί τῆς αἰώνιας ζωῆς.»

Πρός τό Δ' Πανελλήνιον Συνέδριον Θεολόγων

Ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α' χαιρετίζει και ευλογεί την έναρξη του Δ' Πανελλήνιου Συνεδρίου Θεολόγων με θέμα των συνάξεων: "Ἐκκλησιαστικοί Πατέρες καί Παιδεία", στις 31 Μαΐου 1969.

Για να διαβάσετε τον χαιρετισμό, πατήστε το παρακάτω εικονίδιο:

Δέησις πρός Χριστόν τῇ ἐπαύριον
(Ἔπη ἱστορικά: ΚΣΤ’, Migne XXXVII, 1285)

Μετάφραση Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Τήν ἐπομένη μέρα ξαναγυρίζει πίσω στό ἴδιο θέμα. Φανερώνει τόν πόθο καί τή λαχτάρα του, νά ζήσῃ τήν καινούργια μέρα μέ ἁγιασμό.

Ζημιώθηκα, Χριστέ μου,

            τή χθεσινή μέρα.

Ἦρθε ἡ ὀργή

            κι’ ὁλόκληρο μέ παρέσυρε.

Εἴθε τή σημερινή μου μέρα

            νά τήν ζήσω φωτεινή.

Θυμήσου τόν ἑαυτό σου (Γρηγόριε)

            μήν ἀστοχήσῃς στό νά βλέπῃς τό Θεό.

Ὡρκίστηκες.

            Θυμήσου τή σωτηρία.

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Λαός τοῦ Θεοῦ», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ»), σελ. 7 - 9 

ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Σκέφτηκα νά προσφέρω μέ ἀγάπη στά μέλη τῆς ἑλληνικῆς Ὀρθοδοξίας μιά δέσμη λειτουργικῶν ἐμπειριῶν καί Θεολογικῶν ἀναλύσεων τεσσάρων ἐκλεκτῶν ἀδελφῶν μας τῆς μαρτυρικῆς ρωσικῆς διασπορᾶς.

Τή ροή τοῦ στοχασμοῦ τους καί τῶν Εὐχαριστιακῶν βιωμάτων τους στήν αὐλή τῆς Ἐκκλησίας μας τή θεωρῶ σά ροή ὁλοπόρφυρου αἵματος. Τήν κυκλοφορία τῆς Θεολογίας τους στό χῶρο τῆς Λατρείας μας καί τῆς συναρμολογῆς μας στό Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τήν ἀποδέχομαι καί τή χαίρομαι σά δῶρο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Τό κοινό χαρακτηριστικό τῶν τεσσάρων δοκιμίων, εἶναι, πώς δέν ἐπιχειροῦν «ἀνούσια» «τεχνική» διερεύνηση τῶν ἱστορικῶν πηγῶν καί τῶν κειμένων καί τῶν τυπικῶν διατάξεων τῆς Λειτουργίας. Ψηλαφοῦν τό πνεῦμα. Μετροῦν τή ζωή. Φέρνουν στά χείλη μας τούς χυμούς. Σταλάζουν στίς ψυχές μας τό νέκταρ τῆς Εὐχαριστιακῆς Θεολογίας.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 103, 16-2-2003

Δυό πλάνα

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Οἱ μεγάλες κουβέντες κουβαλοῦν καί μεγάλες εὐθῦνες. ῎Η παραπέμπουν σέ δοξασμένα κεφάλαια τῆς προσωπικῆς καί τῆς κοινῆς ἱστορίας ἤ ἐγγίζουν τό δάχτυλο σέ βαθειές, ἀθεράπευτες πληγές.

Διάβασα (ὁμολογῶ, μέ ἐνδιαφέρον καί προσοχή) ὅσα εἶπε ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος στή Συνέλευση τῆς ῾Ιεραρχίας τοῦ περασμένου ᾿Οκτωβρίου, σχετικά μέ τίς μοναστικές ἀδελφότητες καί μέ κάποιες ὑπερβολές ἤ ἐκτροπές γερόντων, πού τείνουν νά ὑποκαταστήσουν καί νά ἀντικαταστήσουν τήν ἐπισκοπική ἡγεσία τῆς ᾿Εκκλησίας, ἀνεβάζοντας τόν ἑαυτό τους στό βάθρο τῆς ἄκρας αὐθεντίας. Καί, σά νά λειτούργησε μέσα μου κάποιος αὐτοματισμός, ἔνοιωσα ἀδήριτη τήν ἀνάγκη νά γυρίσω πίσω. Στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ ᾿60. Τότε, πού ἡ σημερινή λευκασμένη γενιά τῶν λειτουργῶν τῆς ᾿Εκκλησίας, ἔκανε τά πρῶτα της βήματα. Τότε, πού, οἱ σημερινοί ᾿Επίσκοποι ἦταν μοναχοί ἤ κληρικοί (διάκονοι καί πρεσβύτεροι) σέ σχέση ἐξάρτησης καί ὑποταγῆς στούς ἡγουμένους τους καί στούς ᾿Επισκόπους τους. Καί διαμόρφωναν το κλίμα, τόν τελευταῖο κρίκο τῆς παράδοσης, πού τόν παρέλαβε καί τόν λιτανεύει, ἀκόμα καί σήμερα, ἡ διάδοχη γενιά τῶν ἡγουμένων καί τῶν μοναχῶν.

Κυριακή Σπορέως (Δ' Λουκᾶ)