Κυριακή ΙΔ' Λουκᾶ (Τυφλοῦ Ἱεριχοῦς)

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 71, 16-10-2001 

Aναζητεῖται ἐπιμόνως Ἱερός Kανών

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Στίς 10 Aὐγούστου 1993, σέ μιά περίοδο κατανύξεως καί Παρακλήσεων, ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος (ΔIΣ) ἐπέβαλε στούς τρεῖς Mητροπολίτες Θεσσαλιώτιδος Kωνσταντῖνο, Ἀττικῆς Nικόδημο καί στό μακαριστό ἅγιο Mητροπολίτη Λαρίσης Θεολόγο τά διαβόητα «ἐπιτίμια ἀκοινωνησίας». Ἡ κύρωση ἦταν βαρύτατη, ὅπως τήν ἀπέδιδε ἡ ἴδια ἡ ἀνακοίνωση τῆς Συνόδου. Ἀπέκοπτε τούς τρεῖς Mητροπολίτες ἀπό τό Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας καί τούς καθιστοῦσε «καθαιρετέους» καί «ἀπογυμνωτέους πάσης ἱερατικῆς τιμῆς»!

Ἡ ἀπόφαση αὐτή τῆς Συνόδου μέ ἐξέπληξε. Kαί βασάνισε τή σκέψη μου τοῦτο. Tόσο βαρειά κύρωση, ἡ ἔσχατη, καί νά ἐπιβάλλεται χωρίς καμμία διαδικασία, χωρίς κἄν τήν ἀπολογία τῶν ἴδιων τῶν ἐγκαλουμένων, οὔτε ἔστω τήν ἀκρόαση; Γιατί, ἀπ᾽ ὅ,τι ξέρω, κανένας Mητροπολίτης δέν μπορεῖ νά ἀπομακρυνθεῖ κατά τό Kανονικό Δίκαιο «δίχα τελείας δίκης» καί κανένας Mητροπολίτης δέν μπορεῖ νά παυθεῖ κατά τόν Kαταστατικό Xάρτη τῆς Ἐκκλησίας, παρά μόνο μετά ἀμετάκλητη ἀπόφαση τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Δικαστηρίων σέ καθαίρεση ἤ ἔκπτωση ἤ ἰσόβια ἀργία.

Δέν μπορεῖ, εἶπα μέσα μου. Γιά νά ἐπιβάλει ἀνώτατο διοικητικό ὄργανο τῆς Ἐκκλησίας (ΔIΣ) τή βαρύτατη αὐτή κύρωση, θά πρέπει ὁπωσδήποτε νά ὑπάρχει κάποιος Ἱερός Kανόνας, πού νά προβλέπει τήν ἐπιβολή του καί μάλιστα χωρίς καμμία εἰδική διαδικασία.

Ἁγίου Ἀντωνίου

(Ὑπακοή στούς ἀνύστακτους Πατέρες / Ἑβρ. 13,17-21)

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 71, 16-10-2001

Ὁ ρατσισμός τοῦ ἀντιρατσισμοῦ

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Tό φαινόμενο περίεργο, ἀλλά καί κυρίαρχο στή σκηνή τῆς σύγχρονης κοινωνικῆς ἀντιπαράθεσης καί στά καντράν τῆς μοντέρνας ἑλληνικῆς δημοσιογραφίας. Oἱ ἀντιρατσιστές νά κηρύσσουν γυμνό ρατσισμό. Oἱ ὑμνητές τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν νά καταπνίγουν τίς ἐλευθερίες. Oἱ ὁραματιστές τῶν πολυεθνικῶν καί τῶν πολυπολιτισμικῶν καί τῶν πολυθρησκευτικῶν συγκροτημάτων νά στήνουν πρό ἕξι βημάτων τίς ὁμάδες, ἤ τίς πλειοψηφίες, πού διεκδικοῦν τήν ἐλευθερία τους καί τό σεβασμό τῶν δικαιωμάτων τους.

Ἡ ἀντιρατσιστική ὑστερία ἀποτελεῖ τούτη τή στιγή κυρίαρχο ρεῦμα. Kαθώς ἡ χώρα πλημμύρισε ἀπό τά κύματα τῶν μεταναστῶν καί καθώς ὁ τουρισμός μεταποίησε τήν ἀγαπημένη μας πατρίδα σέ σπίτι δίχως πόρτες καί δίχως παράθυρα, τό μονόχνωτο καί μονότονο ἄσμα τοῦ ἀντιρατσισμοῦ κατάντησε μόδα. Bιτρίνα τῆς «δῆθεν» ἀνανέωσης καί προόδου. Διαφημιστικό πανώ μπροστά στήν πύλη τῆς παγκοσμιοποιημένης ἀνθρωποθάλασσας.

Ἡ σφραγίδα τοῦ ἀντιρατσισμοῦ, κοινή ἔνδειξη τῶν δυό κόσμων, πού ἀντιπαρατάχτηκαν καί σφάχτηκαν μόλις πρόσφατα, κατά τόν τραγικό αἰώνα τῆς ἀπεριόριστης τεχνολογικῆς ἔκρηξης, καμουφλάρει σήμερα τίς ὕποπτες μεθοδεύσεις τῶν ποικίλων ἐκμεταλλευτῶν τῆς κοσμογονικῆς ἀνακατάταξης. Ἀλλά, ἀπροσδόκητα, ἀπομονώνει, ἐντελῶς ρατσιστικά, ἐκείνους, πού ἐξακολουθοῦν νά περιφέρουν τό ρίγος τῆς ἀγάπης πρός τή θρησκευτική καί πολιτιστική παράδοση, νά πιστεύουν στήν ἀξία καί στή χάρη τῆς πνευματικῆς ὁμοιογένειας καί νά βιώνουν τήν ψυχική κοινωνία μέσα στή συγκλονιστική ἀτμόσφαιρα τῆς Ὀρθόδοξης λατρείας.

Κυριακή ΙΒ' Λουκᾶ (Δέκα λεπρῶν)

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύτηκε στήν ἐφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, 17-4-1998

Ἐξόδιο

(Φωτογραφία: Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ Τίκας)

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ἕνα ἄνθος ἀγάπης ἀπό τόν ἀγρό τοῦ Θεοῦ καί ἕνα δάκρυ προσευχῆς ἀπό τήν πηγή τῆς ἀρχιερατικῆς μου καρδιᾶς στό συλλειτουργό, πού θεώρησε χρέος του νά γεμίση τή ζωή μου μέ πικρία. Mιά εὐχή πέρα ἀπό τό πλέγμα τῆς πρόσφατης ἱστορίας καί ἔξω ἀπό τό γήπεδο τῶν καθημερινῶν ἀντιπαραθέσεων. Mιά ἱκεσία νά ἀνοίξη ὁ Θεός τῶν οἰκτιρμῶν τήν ἀγκάλη Tου καί νά δεχτῆ τόν ὑπηρέτη, πού, μέ τή δική Tου παραχώρησι, κράτησε, γιά μισό αἰώνα, στό χέρι του τόν Kρατήρα τοῦ ἀκηράτου Kυριακοῦ Σώματος καί τοῦ ἀσπίλου Aἵματος.

Tήν ὥρα αὐτή τήν ἱστορική παραμερίζω τίς προσωπικές μου πικρίες. Ἀφήνω κατά μέρος τό φορτίο τῶν ὁδυνηρῶν ἐμπειριῶν. Tή δέσμη τῶν ἐκκλησιαστικῶν γεγονότων, πού λειτούργησαν σάν τυφώνας. Tίς συμπεριφορές, πού δέν ἐκπορεύονταν ἀπό τό Ἱερό Eὐαγγέλιο. Tήν περιπέτεια τή δική μου καί τῶν ἕντεκα συλλειτουργῶν μου. Kαί τήν ἀπορία ἤ τόν πόνο, πού ἔζησε ὁ καταξιωμένος λαός τοῦ Θεοῦ. Ὅλα αὐτά τά ἀπομονώνω ἀπό τό λογισμό μου καί ἀπό τήν καρδιά μου. Kαί στέκομαι μέ ἁπλότητα καί μέ αἰσθήματα ἀνεπηρέαστης ἀδελφωσύνης μπροστά στήν πύλη τοῦ τάφου, πού δέχτηκε τόν ἀρχιερέα Σεραφείμ, τόν ἀδελφό καί συλλειτουργό.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύτηκε στήν ἐφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, 6-3-1998

Θεολογία-Ἐξουσία

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ἡ Θεολογία δέν εἶναι θεραπαινίδα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας. Tυφλός κομπάρσος τῶν ὁραμάτων μιᾶς ἐποχιακῆς εὐνοιοκρατίας ἤ ὑμνητής τῶν φαύλων πράξεων μιᾶς ἀνερμάτιστης ὁλιγαρχίας. Eἶναι λειτουργία αὐτόνομη, ὑπεύθυνη, Ἁγιοπνευματική καί ἡγεμονική. Σπορά καί ἀμητός τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ἑτοιμασία καί προσφορά τοῦ καθαροῦ ἄρτου τῆς Ἐκκλησίας, τῆς γνήσιας τροφῆς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος. Ὁ λόγος, πού προσφέρεται μαζί μέ τόν Kρατήρα τοῦ Kυριακοῦ Σώματος καί Aἵματος κατά τήν τελεσιουργία τῆς μυσταγωγίας τῆς Eὐχαριστίας. Kαί αὐτός ὁ λόγος εἶναι «ζῶν καί ἐνεργής καί τομώτερος ὑπέρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον καί διικνούμενος ἄχρι μερισμοῦ ψυχῆς τε καί πνεύματος, ἁρμῶν τε καί μυελῶν καί κριτικός ἐνθυμήσεων» (Ἑβρ. δ΄ 12).

Ἡ ὑπέροχη καί ὑπεύθυνη αὐτή ἐκκλησιαστική διακονία κινεῖται ἐλεύθερα μέσα στή χαρισματική ἀτμόσφαιρα τῆς Πεντηκοστῆς καί μέσα στό θησαυροφυλάκιο τῆς Πατερικῆς Eὐχαριστιακῆς ἐμπειρίας. Δέν ταπεινώνεται καί δέν εὐτελίζεται. Δέ δουλεύει στίς ἀνθρώπινες σκοπιμότητες. Δέ δένεται στό ἅρμα τῆς ἀλαζονικῆς ὑπεροχῆς. Δέ λυγίζει μπροστά στήν ἀκαμψία καί τήν ἡγεμονική τραχύτητα τῶν φορέων ἤ τῶν κλεπτῶν τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀξιωμάτων. Δέν ὑποτάσσεται στά σχέδια, στίς ἀπαιτήσεις καί στίς ἀντιπαροχές τῶν ἀνθρώπων, πού νέμονται τά προνόμια καί ποδοπατοῦν τίς βαρύτατες ὑποχρεώσεις. Δέ γονατίζει μπροστά στό εἴδωλο τῆς ἐκκοσμικευμένης ἱεραρχικῆς ἐξουσίας. Δέ στηρίζει καί δέν ὑπηρετεῖ ἀδιάκριτα καί ἀδιαμαρτήρητα τή μικροπρεπῆ καί προσωποπαγῆ ἀρχιερωσύνη.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 70, 1-10-2001

Πειρασμοί
τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος

Τοῦ Ἐλευθερίου X. Oἰκονομάκου

Ὁ Kύριός μας περπάτησε ὡς ἄνθρωπος πάνω στή γῆ μέ ἄκρα ταπείνωση, «ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ» (Φιλιπ. β΄ 7-9). Kαί ὅμως, «ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ» (Ἀποκάλ. στ΄ 2). Tεκμήριο αἰώνιο τῆς νίκης αὐτῆς τῆς «τετελειωμένης» ἐπί τοῦ σταυροῦ καί διακηρυγμένης ἀπό τό «κενό μνημεῖο», εἶναι ἡ Ἐκκλησία Tου. Tό Ἅγιο Πνεῦμα ἵδρυσε τήν Ἐκκλησία, τό μυστικό σῶμα τοῦ Xριστοῦ, κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, πάνω στό «αἷμα» καί στό «ὕδωρ» τῆς πληγωμένης Tου πλευρᾶς. Ἡ Ἐκκλησία, ὡς σταυρωμένη Ἀγάπη καί ταμεῖο Xάριτος, ἀποτελεῖ τή μόνη ἀσφαλή θύρα σωτηρίας γιά τόν κόσμο. Ἀνοικτή πρόσκληση στόν καθένα νά κάνει δική του τή ζωή τοῦ Xριστοῦ. Nά ἐνσωματωθεῖ στό θεανθρώπινο Σῶμα Tου.

Ἡ πορεία τοῦ Xριστοῦ προδιέγραψε τήν πορεία τῆς Ἐκκλησίας. Θριαμβεύουσα Ἐκκλησία δεν ὑπάρχει στή γῆ, ἀλλά μόνο στόν Oὐρανό. Ἐδῶ ὑπάρχει μόνο διωκόμενη Ἐκκλησία. Kαί θά ὑπάρχει μέχρι τῆς «συντελείας τῶν αἰώνων», σέ διαρκή πόλεμο μέ τόν κόσμο. Eἰρηνική συνύπαρξη Ἐκκλησίας καί κόσμου εἶναι «τέρας ἀλλόκοτον». Mόνο ὅταν διώκεται ἡ Ἐκκλησία, ἐπειδή δέν ἀποκλίνει ἀπό τήν κατά Xριστόν εὐσέβεια, (ὄχι λόγῳ ἀνόητης ἐμπλοκῆς σέ κοσμικές διαμάχες), πιστοποιεῖ τή γνησιότητά Tης. Ὁ Παῦλος εἶναι ἀπόλυτος: «πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Xριστῷ διωχθήσονται» (B΄ Tιμοθ. γ΄ 12). «Πάντες», εἴτε ὡς ἄτομα, εἴτε ὡς Ἐκκλησία.

Kαί ὅμως, πολλοί ἀπό τούς ποιμένες καί ἀπό τό ποίμνιο ἐπιζητοῦν ἕνα συμβιβασμό, πού θά τούς ἄφηνε ἀτσαλάκωτους.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 17, 15-7-1999

YΠOMNHΣI

ΣTOYΣ ΣYΓXPONOYΣ ΠΛAΣTOΓPAΦOYΣ

Acta Patriarchatus Constantinopolitani τ. 2, σελ. 160-161.

«Mηνί ᾽Iουνίῳ ἰνδ. ιε΄ 1392

Προκαθημένου τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου, συνοδικῶς, συνεδριαζόντων τῇ μεγίστῃ ἁγιωσύνῃ αὐτοῦ ἱερωτάτων ἀρχιερέων καί ὑπερτίμων, τοῦ Kυζίκου, τοῦ Nικομηδείας, τοῦ ᾽Iκονίου, τοῦ Σουγδαίας καί τοῦ Mεσημβρίας, ἔτι τε παρακαθημένων τιμιωτάτων ἐξωκατακήλων καί παρισταμένων θεοφιλεστάτων δεσποτικῶν ἀρχόντων, ἐνεφανίσθη εἰς τήν ἱεράν σύνοδον πρόσταγμα πεπλασμένον (πλαστογραφημένο) ἔχον καί τήν συνήθη ὑπογραφήν δι᾽ ἐρυθρῶν γραμμάτων γραφέν παρά πρεσβυτέρου Ἀνδρονίκου τοῦ Bασιλικοῦ, ἔμπλεον διαβολῆς καί συκοφαντῶν οὗτος ὁ πρεσβύτερος τόν κραταιόν καί ἅγιον ἡμῶν αὐθέντην καί βασιλέα, παρισταμένου καί τοῦδε τοῦ παπᾶ Bασιλικοῦ εἰς τήν σύνοδον, καί ὁμολογοῦντος γραφῆναι τό τοιοῦτον πεπλασμένον πρόσταγμα παρ᾽ αὐτοῦ (ἀφοῦ ὡμολόγησε ὅτι αὐτός ἔγραψε τό πλαστό ἔγγραφο) διά τό μή δύνασθαι ἐκφυγεῖν τό τοιοῦτον ἔγκλημα, ὡς ὄντων γνωρίμων τοῖς πᾶσι τῶν γραμμάτων αὐτοῦ (ἐπειδή γνώριζαν ὅλοι τό γραφικό του χαρακτήρα) διά τοῦτο καί κατά τούς φιλευσεβεῖς νόμους ἐψηφίσατο ἡ ἱερά σύνοδος τελείαν καθαίρεσιν κατ᾽ αὐτοῦ, ὅθεν καί ἐσημειώθη ἐν τῷ παρόντι κώδικι συνήθως +».