Ἀπό ἄρθρο πού δημοσιεύτηκε στήν ἐφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, μέ τίτλο: «Θεολογία-Ἐξουσία», 30-8-1996

Θεολογία...

Ἡ Θεολογία δέν εἶναι θεραπαινίδα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας. Tυφλός κομπάρσος τῶν ὁραμάτων μιᾶς ἐποχιακῆς εὐνοιοκρατίας ἤ ὑμνητής τῶν φαύλων πράξεων μιᾶς ἀνερμάτιστης ὁλιγαρχίας. Eἶναι λειτουργία αὐτόνομη, ὑπεύθυνη, Ἁγιοπνευματική καί ἡγεμονική. Σπορά καί ἀμητός τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ἑτοιμασία καί προσφορά τοῦ καθαροῦ ἄρτου τῆς Ἐκκλησίας, τῆς γνήσιας τροφῆς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος. Ὁ λόγος, πού προσφέρεται μαζί μέ τόν Kρατήρα τοῦ Kυριακοῦ Σώματος καί Aἵματος κατά τήν τελεσιουργία τῆς μυσταγωγίας τῆς Eὐχαριστίας.

Τό μονοπάτι τῆς ὑπέρβασης

Διδαγμένος ἀπό τή φωτισμένη Παράδοση τῆς ᾿Εκκλησίας μας καί ἀπό τίς ἐμπειρίες τῶν Πατέρων μας, προσπαθῶ νά βιώνω μέσα μου τήν ὑπέρβαση. Τήν ἀποδέσμευση τοῦ λογισμοῦ μου καί τῆς καρδιᾶς μου ἀπό τά τυπώματα τοῦ “πεπερασμένου” καί “σχετικοῦ” καί ὑποταγμένου στή φθορά ὑλικοῦ μου περίγυρου. Νά ξεπερνάω τόν “κόσμο”. Νά ἀφήνω πίσω μου τούς συσχετισμούς, πού μοῦ εἰσηγεῖται καί μέ διδάσκει ἡ καθημερινότητα. Τή γέννηση καί τή φθορά. Τή ζωή καί τό θάνατο. Τή νομοτέλεια καί τή σκοπιμότητα. Καί νά προσανατολίζω τό μυστικό δέκτη τῆς ψυχῆς μου στόν “῎Οντα”. Σέ ᾿Εκεῖνον, πού ὑπάρχει προαιώνια. Πού δέν ὑπόκειται στούς νόμους τῆς πλάσης, τῆς μεταβολῆς καί τῆς ἀλλοίωσης. Πού δέν ἀφήνεται στήν ἀνθρώπινη, τήν ἀφελή ἤ τήν ἐπιστημονική διερεύνηση καί δέν προσφέρεται στή “μέτρηση”, στήν περιγραφή καί στήν “κατανόηση”.

Ἡ προσπάθειά μου νά ἀνεβῶ πάνω ἀπό τόν κόσμο μας, πάνω ἀπό τήν ὕλη καί πέρα ἀπό τίς γνώσεις μου, εἶναι μιά κίνηση ἀφαιρετική, ἀλλά καί ἀπαλλακτική. ᾿Αφήνω πίσω μου τίς συναγμένες καί ἀποθηκευμένες εἰκόνες. Τίς παραστάσεις τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος. Τά πολυειδῆ καί ποικιλόμορφα εἴδωλα. Γιά νά προσηλώσω τήν ψυχική μου ὅραση, κάπου, στό βάθος τοῦ πνευματικοῦ ὁρίζοντα. ᾿Εκεῖ, πού διαγράφεται τό μοναδικό Πρόσωπο τοῦ Δημιουργοῦ μου καί Κυριάρχη μου καί Πατέρα μου.