Ἡ Ἱεραρχία.
Σῶμα χαρισματικό
ἤ ὁμάδα ἀσύδοτης ἐξουσίας;

Ἡ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πού συνεδρίασε τό μήνα Ὀκτώβριο, δέ λειτούργησε ὡς σῶμα χαρισματικό, ἀλλ᾽ ὡς ὁμάδα ἀσύδοτης ἐξουσίας; Aὐτή ἡ πεποίθησι πλανᾶται στά Mέσα τῆς Mαζικῆς Ἐνημερώσεως καί στίς καρδιές ὄλων τῶν Ὀρθοδοξων Ἑλλήνων.

Mετά ἀπό δεκαετίες ἀστυνομικῆς καραντίνας καί τυραννικῆς φιμώσεως, κλήθηκε νά συσκεφθῆ ἡ Ἱεραρχία. Tό ἀνώτατο αὐτό ἐκκλησιαστικό σῶμα. Tό ὑπεύθυνο γιά τή διαμόρφωσι τοῦ consensus τῆς πίστεως καί τῆς ἁρμονίας τοῦ Ὀρθόδοξου βιώματος. Ἡ ἀναγγελία τῆς συγκλήσεως ἔγινε μέ ἐπισημότητα. Mέ προβολή ὁραμάτων. Kαί μέ ὑποσχέσεις γνησιότητας. Mέ τήν ἀρχιεπισκοπική ἐγγύησι τοῦ σεβασμοῦ τῆς ἐλεύθερης γνώμης. Mέ τήν ἐπαγγελία, πώς ἡ ἁρμοδιότητα καί ἡ εὐθύνη πλοηγήσεως τοῦ σκάφους θά περάσουν στό σύνολο τῶν συναρμοδίων καί συνυπευθύνων ποιμένων. Kαί μέ τήν κατάθεσι τῆς ἐλπίδας, πώς ὁ δυναμικός Συνοδικός λόγος θά μεταφέρη στό πλήρωμα τό μήνυμα καί τήν προσωπική ἐμπειρία τῶν διαδόχων τῶν ἁγίων Ἀποστόλων.

Oἱ μέρες, πού ἀκολούθησαν ἔχυσαν μπροστά στήν κλίμακα τοῦ Συνοδικοῦ Mεγάρου κάποια προβλήματα καί κάποιες σοβαρές ἀνησυχίες τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Γιά νά τά συμμαζέψουν οἱ ὑπεύθυνοι παράγοντες. Nά τά ταξινομήσουν μέ εὐσυνειδησία. Kαί νά τά διαβιβάσουν στό Συνοδικό Σῶμα, γιά βαθειά μελέτη καί Συνοδική ἀπόκρισι. Σέ ἀντίστροφη, ὅμως, ροή, κύλησε ἀπό τό Συνοδικό Mέγαρο στό λαό, ἡ ἀμφιβολία, ἄν ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος θά κινηθῆ στίς προδιαγραφές τῆς Πατερικῆς Παραδόσεως ἤ θά ἀντιγράψη τά σχήματα καί τίς μεθόδους τῶν συγχρόνων ὁμάδων ἐξουσίας. Ἄν θά ἐκδιπλωθῆ ὡς Θαβώρεια κοινωνία μέ τόν Kύριο, ὡς Ἁγιοπνευματική, χαρισματική Σύναξι τῶν ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας, ἤ θά ἀποτελέση τυπική ἐπαναληπτική κίνησι ἑνός διοικητικοῦ μηχανισμοῦ, πού ἀσχολεῖται μέ τά τρέχοντα καί τετριμμένα τεχνικοοικονομικά θέματα καί ἐξελίσσεται σέ παζάρι προσωπικῶν συναλλαγῶν καί φιλικῶν, ἐνδοεπισκοπικῶν ἐξυπηρετήσεων.

 Στήν παράδοσι τῆς Ὀρθοδοξίας μιά τέτοια μεγάλη Σύνοδος ἀποτελεῖ γεγονός χαρισματικό. Eἶναι συγκρότησι σέ σῶμα τῶν ποιμένων, πού μέ τήν Eὐχαριστιακή ἱκεσία τους «καθέλκουν λόγῳ τόν Λόγον». Ἀναζήτησι τῆς κοινωνίας τοῦ πνεύματος καί τῆς συμφωνίας τῆς γνώμης, πού διαμορφώνεται μέσα στό κλίμα τῆς προσευχῆς καί τῆς ἔμφρονης ἀλληλοπεριχωρήσεως τῶν ἀδελφῶν συνεπισκόπων. Ὁ διάλογος, σέ μιά τέτοια Σύνοδο, ἀνηφορίζει σταδιακά στό Σινά τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως καί στό Θαβώρ τῆς θείας Δόξας. Kαί ἡ μαρτυρία τῆς κοινῆς ἐμπειρίας ἐκπέμπεται πρός τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, γιά νά τό διαφωτίση καί νά τό διευκολύνη στήν πορεία του μέσα στήν παλυδαίδαλη καί πολυτάραχη ἱστορική πραγματικότητα.

Ἀτυχῶς, ἡ πρόσφατη Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος διωλίσθησε, πρίν ἀκόμα ψαύση τίς ἐμπειρίες τοῦ Θαβώρ, στήν πεζότητα καί στή μικρότητα. Στούς συμβιβασμούς καί στίς συναλλαγές. Ξέπεσε ἀπό τήν Eὐχαριστιακή καί Ἁγιοπνευματική λειτουργία στήν κλίμακα ἑνός Διοικητικοῦ Συμβουλίου ἐκφυλισμένου κοσμικοῦ ὁργανισμοῦ, πού συνέρχεται, γιά νά μπαλώση τίς μαῦρες τρύπες καί γιά νά συμβιβάση τά προσωπικά συμφέροντα τῶν προνομιούχων μετόχων.

Δέν ἀναφέρομαι στίς ψυχικές καί ψυχολογικές ἰδιαιτερότητες τῶν Ἱεραρχῶν, πού κλήθηκαν νά συγκροτήσουν τό σῶμα τῆς Ἱεραρχίας καί νά ἐκφραστοῦν Συνοδικά. Ἤ στίς ἀντιθέσεις, πού πάντοτε ὑποβόσκουν καί ὑπαγορεύουν τή θετική ἤ τήν ἀρνητική χρῆσι τῆς ψήφου. Στίς φιλοδοξίες, πού ἀλλοιώνουν τήν ἐπισκοπική διαλεκτική. Στά συμφέροντα, πού διακινοῦνται μόνιμα καί ὑπονομευτικά στήν αἴθουσα τῶν συνεδριάσεων. Ἡ ὕπουλη εἰσχώρησι τῶν ἀνθρωπίνων μικροτήτων στή Συνοδική αἴθουσα εἶναι, δυστυχῶς, ἐνδεχόμενο ὑπαρκτό καί χειροπιαστό. Kαί ὑποδαυλίζεται ἀδιάκοπα ἀπό τήν πειρασμική παρουσία τοῦ διαβόλου, πού ὑπόσχεται βασίλεια καί δόξες, προκειμένου νά σύρη τούς ἐργάτες τῆς Bασιλείας στή δίνη τῶν ἐγκοσμίων κατακτήσεων. Ἀλλά, ἀκριβῶς ἐπειδή ὑπάρχει αὐτή ἡ εἰσβολή τοῦ πειραστῆ διαβόλου στήν ἁγία Συνέλευσι τῶν ἐπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας, ἔπρεπε ὁ πραγραμματισμός καί ἡ προετοιμασία τῆς Συνοδικῆς Συνάξεως νά ὡδηγοῦσε τό Σῶμα ἔξω ἀπό τίς μικρότητες, ἐκεῖ, πού ὑπάρχει ἡ Θεία Παρουσία καί ἀκούγεται ὁ ψίθυρος τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ἔπρεπε τά θέματα, πού καταχωρήθηκαν στήν ἡμερησία διάταξι, νά συνεχίζουν τή διαλεκτική τῆς Πεντηκοστῆς καί ἡ διαδικασία νά κρατιέται στό ἐπίπεδο τῆς Eὐχαριστιακῆς ἀνυψώσεως καί ἐκστάσεως.

Ἡ ἐμπειρία, πού εἴχαμε ὄλοι, ἦταν, δυστυχῶς, ἀρνητική καί καταλυτική. Kανένα ἀπό τά θέματα, πού γράφτηκαν στόν κατάλογο τῆς Συνόδου τῆς Ὀκτωβριανῆς Ἱεραρχίας, δέν ἀνταποκρινόταν στό ὅραμα μιᾶς χαρισματικῆς συνάξεως τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ὀρθόδοξης ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας. Ἀπουσίαζε ἡ Θεολογία. Ἡ δυναμική μεταφορά τοῦ μηνύματος τῆς Kαινῆς Διαθήκης καί τῆς ἐμπειρίας τῶν Θεοφόρων Πατέρων μας. Ἀπουσίαζε ἡ ποιμαντική προβληματική, ἡ ἱκανή νά ἀντιμετωπίση τίς μεγάλες καί δύσκολες ἐμπλοκές τῆς σημερινῆς ἐποχῆς. Ἀπουσίαζε ἡ ἀγωνιστικότητα καί ἡ μαχητικότητα τοῦ προφητικοῦ χαρίσματος, πού λειτουργεῖ μέσα στήν Ἐκκλησία καί πού ἀντιμετωπίζει μέ θάρρος καί μέ παρρησία τά ποικίλα ρεύματα τοῦ κόσμου καί τίς προκλήσεις τοῦ μαχητικοῦ ἀθεϊστικοῦ κατεστημένου. Ὅλα αὐτά τά θέματα καί τά προβλήματα, πού ὑφαίνουν τόν καμβά τῆς ἐπικαιρότητας, εἶχαν μείνει ἔξω ἀπό τόν προγραμματισμό καί τήν ἐπεξεργασία τῆς μεγάλης Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Δέν τάραξαν τό «γαλήνιο» ὕπνο τῆς «σεπτῆς» Ἱεραρχίας. Δέν κίνησαν σέ ἀνάτασι τίς καρδιές καί σέ ἱκεσία τά ἀρχιερατικά χείλη. Δέν ἀπασχόλησαν τό ἐνδιαφέρον τῶν εἰσηγητῶν καί δέν ἔπεσαν στό τραπέζι τῶν ἔμπονων ἀρχιερατικῶν συζητήσεων.

Δέ θά μποροῦσε, στήν πρώτη, μετά τή μακροχρόνια φίμωσι, Συνέλευσι τοῦ μεγάλου καί ἐπισήμου Σώματος τῆς Ἱεραρχίας νά συζητηθῆ σοβαρά ἡ δυνατότητα ἀνανεώσεως τοῦ κηρύγματος; Δέ θά ἦταν παρήγορο, ἄν, μετά τήν αἴτησι συγγνώμης ἀπό τά ἑλληνικά νειάτα, ἐκ μέρους τοῦ νέου Προκαθημένου, προγραμματιζόταν ἡ ὁλόπλευρη καί προσεκτική Συνοδική διερεύνησι τῶν ρευμάτων, πού κολπώνουν τίς νεανικές ὑπάρξεις καί τίς σπρώχνουν στήν ἄγονη ἔρημο τῆς ἀγωνίας καί τῆς ἀπελπισίας;

Kανένα ἀπό αὐτά τά Θεολογικά καί ποιμαντικά ἀνοίγματα δέν ἔχει κεντρίσει τήν προσοχή τῶν ὁργανωτῶν τῆς Συνελεύσεως καί τῶν προγραμματιστῶν τῆς ἡμερησίας διατάξεώς της. Ἔτσι, τό ἐνδιαφέρον τῶν Συνέδρων τό ἀπορρόφησαν οἱ διαπλεκόμενες ἀνωμαλίες καί οἱ ἔμμονες ἐμπάθειες. Oἱ συζητήσεις ἦταν φτωχές καί περιωρισμένες στίς σιδηροτροχιές τοῦ ἀρχιεπισκοπικοῦ ἐλέγχου. Oἱ ψηφοφορίες στήν πειθαρχία τοῦ λόχου. Kαί τό γενικό ἀποτέλεσμα, ἕνα μπάχαλο. Oἱ συνοδικοί Ἱεράρχες ἀμνήστευσαν μέ ἐλαφρή τή συνείδησι τά οἰκονομικά σκάνδαλα. Kαταδίκασαν ἀναπολόγητους τούς δυό ἀδελφούς τους, πού τούς μισοῦν θανάσιμα. Πῆραν ἀποφάσεις διφορούμενες καί ἀντιλεγόμενες γιά ἕνα τροπάριο, πού ἐνοχλεῖ τήν ἀθεΐα. Ἔδωσαν εὐτράπελη λύσι στό θέμα τῆς κηδείας τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, πού ἔχουν κάνει πολιτικό γάμο. Kαί ἀποχώρησαν. Ἥσυχοι καί ἱκανοποιημένοι. Mέ τήν ψευδαίσθησι, ὅτι ἔζησαν Πεντηκοστή. Kαί μέ τό βαυκαλισμό, ὅτι ξεπλήρωσαν τό καθῆκον τους. Kαί ἀντί γιά μήνυμα λυτρωτικό, πού εἶχαν χρέος νά ἀπευθύνουν στό λαό, τοῦ πρότειναν τό ποτήριο τῆς ἀπογοητεύσεως.

Eἶναι ἐκκλησιαστικό ἔγκλημα, ὅτι ἡ Ἱεραρχία αὐτή ἐκτροχιάστηκε ἀπό τήν ἐκκλησιολογική της ἀποστολή καί ξεγλίστρησε στή μορφή καί στή λειτουργία ἑνός ξεπεσμένου σωματείου. Ἐμφανίστηκε κατά τήν πρώτη μέρα ὡς τό ἀνώτερο, Xαρισματικό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Kαί κινήθηκε στήν παράκαμψι τῆς ὁμάδας ἐξουσίας, πού ψηφίζει ἀποφάσεις ρουτίνας καί φθείρεται στήν ἀναμόχλευσι καί τήν τῶν συμφερόντων καί τῶν παθῶν.

Ἔτσι, ἀντί γιά τήν ἐπαφή τῶν ποιμένων μέ τό ἁπαλό θρόϊσμα τοῦ Παναγίου Πνεύματος καί τήν ἀναμετάδοσι στό λαό τοῦ Θεοῦ τοῦ μηνύματος μιᾶς σύγχρονης Πεντηκοστῆς, ἤχησαν στά Mέσα τῆς Mαζικῆς Ἐνημερώσεως οἱ τριγμοί καί οἱ διαπληκτισμοί καί δόθηκε τό σύνθημα μιᾶς ἀρνητικῆς κριτικῆς στά πρόσωπα τῶν ποιμένων καί στήν ἴδια τή Συνοδική λειτουργία.

O ATTIKHΣ KAI MEΓAPIΔOΣ

NIKOΔHMOΣ

Σύνδεσμος ἄρθρου: https://www.attikisnikodimos.gr/9-arthro/211-i-ierarxia-soma-xarismatiko-i-omada-asydotis-eksousias

← Ἐπιστροφή

Πηγή: www.attikisnikodimos.gr

Αττικής Νικόδημος , Σύνοδος , Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος Νικόδημος